ทะลุมิติ เปลี่ยนชะตา ชีวิตนี้ของข้าต้องรุ่งโรจน์ นิยาย บท 176

บทที่ 176 ชิ่งมู่หลานอับอายแล้ว

“ท่านอาจารย์ ข้าไม่ได้พูดจาเอาใจผู้ใด เหล้านี้เป็นเหล้าที่ดีที่สุดที่ข้าเคยดื่มในชีวิตจริง ๆ!”

เถี่ยฉุยเอ่ยยกย่องอย่างจริงใจ

“เช่นนั้นก็ดี!”

จินเฟิงหยิบไหเหล้าขึ้นมา จากนั้นก็รินให้เถี่ยฉุยอีกหนึ่งจอก “หลังจากดื่มจอกนี้แล้ว เจ้าก็กลับไปพักผ่อนเถิด อย่าลืมนำเนื้อตุ๋นกลับไปให้ภรรยาและลูกของเจ้ากินด้วย”

ไม่ใช่ว่าจินเฟิงหวงแหนเหล้าไหนี้ แต่เขาตระหนักดีถึงฤทธิ์ของแอลกอฮอล์

เถี่ยฉุยดื่มเร็วเกินไป ตอนนี้แอลกกอฮอล์ยังอยู่ในกระเพาะของเขา อีกฝ่ายจึงยังคงมีสติดีอยู่ แต่เมื่อแอลกอฮอล์เข้าสู่ระบบไหลเวียนเลือดแล้ว จินเฟิงเองก็ไม่แน่ใจว่าเถี่ยฉุยจะสามารถประคองสติของตนเองได้อยู่อีกหรือไม่

“ข้าขอบคุณท่านอาจารย์!”

แม้ว่าเถี่ยฉุยจะยังไม่อยากจากไป แต่ในเมื่อจินเฟิงได้เอ่ยปากออกมาแล้ว เขาเองก็ไม่อยากจะขัดคำสั่ง

เถี่ยฉุยกำลังจะลุกขึ้นเพื่อไปยกชามเนื้อตุ๋น แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนโลกหมุนขึ้นมาดื้อ ๆ เขาจึงเอื้อมมือไปจับขอบโต๊ะ ทว่าจับได้ไม่มั่นคงจึงล้มลงกับพื้นในที่สุด

“ไม่ถูก เหตุใดเหล้านี้จึงมีฤทธิ์รุนแรงยิ่งนัก”

เถี่ยฉุยส่ายหัวไปมาและลุกขึ้นยืนอีกครั้งโดยจับเก้าอี้ไว้

“รีบกลับไปตอนที่เจ้ายังพอมีแรงและสติเถิด หากล่าช้ากว่านี้ ข้าเกรงว่าเจ้าจะจำทางกลับบ้านไม่ได้แล้ว”

จินเฟิงยิ้มและตะโกนออกไปข้างนอก “เหล่าหลิน พาหลิวเถี่ยไปส่งที!”

“รับทราบ!”

ผู้คุ้มกันกะกลางคืนเข้ามารับจอกเหล้าจากจินเฟิงด้วยมือซ้าย และพยุงเถี่ยฉุยเอาไว้ด้วยมือขวา

“ข้าเดินเองได้ ไม่รบกวนให้เจ้าช่วย”

เถี่ยฉุยผลักเหล่าหลินออกไป “ข้าเพิ่งดื่มไปไม่กี่จอกเท่านั้น ตอนที่ข้าได้ดื่มกับอดีตหัวหน้าคุ้มกันภัย มากที่สุดคือพวกข้าดื่มกันสองไหในคราวเดียว…”

“จบเห่แล้ว หากเริ่มนึกย้อนอดีตเช่นนี้ ดูเหมือนว่าชายผู้นี้จะดื่มมากเกินไปแล้วจริง ๆ”

จินเฟิงยิ้มอย่างขมขื่นและตะโกนไปที่ประตูอีกครั้ง “เหล่าซาน เจ้าเข้ามาช่วยเหล่าหลินที พาหัวหน้าของพวกเจ้ากลับไปส่งที่บ้านหน่อย”

“ท่านอาจารย์ ข้าบอกแล้วว่าไม่ต้องส่งข้า…”

เถี่ยฉุยโบกมือของเขาไปมา

เพื่อพิสูจน์ว่าตนเองไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ เขาจึงทำท่าจะก้าวออกไปด้วยตัวเอง

ผลคือ ก่อนที่จินเฟิงจะเอื้อมมือออกไปจับเถี่ยฉุยเอาไว้ เท้าซ้ายของเขาก็สะดุดกับเท้าขวา คนไม่เมาล้มลงกับพื้นเสียงดังตึ้ง!

“เอาล่ะ หยุดสร้างปัญหาแล้ว รีบออกไปจากที่นี่ซะ!”

จินเฟิงเตะก้นเถี่ยฉุย “หากเจ้ายังอ่อนปวกเปียกเช่นนี้ ในอนาคตอย่าหวังเลยว่าจะได้ดื่มอีก!”

ตอนนี้เถี่ยฉุยกลัวมาก เขาจึงยอมรับการช่วยเหลือจากทหารผ่านศึกแต่โดยดี

จินเฟิงมองไปตามหลังของคนทั้งสามด้วยแววตาครุ่นคิด

ในต้าคังขาดแคลนอาหาร ไม่รู้ว่าในแต่ละวันมีผู้คนอดตายไปมากเท่าไร ดังนั้นจินเฟิงจึงไม่เคยคิดที่จะทำเงินจากการต้มเหล้า

ชายหนุ่มคิดว่า ไม่ว่าเขาจะต้องเผชิญหน้ากับทหารม้าหรือโจร เมื่อถึงเวลาต้องลงมือ เขาก็จะไม่ลังเลใจที่จะออกคำสั่งโจมตี

แม้ว่าเขาจะรู้ว่าคำสั่งนี้จะส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต มีการนองเลือดมากมาย ต่อให้เขาจะรู้สึกอึดอัดเพียงไหนจินเฟิงก็จะไม่สั่นคลอน

เพราะศัตรูล้วนเป็นปีศาจร้าย หากต้องการเอาชีวิตรอดในโลกที่วุ่นวายนี้ เขาจะต้องโหดเหี้ยมให้มากกว่าศัตรู

หากไม่ฆ่าศัตรู สหายหรือแม้แต่ตัวเองก็อาจต้องเป็นฝ่ายจบชีวิตลงแทน

แต่ทุกคนก็มีหลักการดำเนินชีวิตเป็นของของตัวเอง หากไม่จำเป็นจินเฟิงจะไม่ฆ่าใครตามใจชอบ

เช่นเดียวกับการทำสงครามและการทำเงิน…

แม้เขาจะเป็นชายผู้รักในโชคลาภ อย่างไรเสีย ก็ควรรักในทางที่ถูกต้อง

บัณฑิตหนุ่มชอบหาเงิน แต่เขาไม่อยากให้เงินที่เขาหามาได้เป็นเงินสีเทา

วิธีการหาเงินมีหลายวิธี เขาไม่จำเป็นต้องเบียดเบียนเมล็ดข้าวและธัญพืชจากผู้อื่นมาทำเหล้าเพื่อหาประโยชน์ให้แก่ตัวเอง

สุดท้ายจินเฟิงก็ปิดไหเหล้าอย่างเงียบ ๆ

วันรุ่งขึ้น ทหารหญิงและทหารผ่านศึกกำลังจะทำการฝึกซ้อมเสมือนจริง กวานเสี่ยวโหรวเองก็มาปลุกเรียกสามีตั้งแต่เช้า

จินเฟิงยิ้มออกทันทีเมื่อเขาเห็นว่าชิ่งมู่หลานและเถี่ยฉุยต่างก็อยู่ในสนาม

แม้ว่าผู้องอาจผึ่งผายทั้งสองจะมีอาการเหี่ยวเฉาราวใบไม้แห้งไปหน่อยก็ตาม

ดูเหมือนว่าอาการของเถี่ยฉุยจะดีกว่าชิ่งมู่หลานเล็กน้อย เพราะเขามีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ หรืออาจเป็นเพราะเขาแข็งแกร่งมากกว่าจึงสามารถกำจัดแอลกอฮอล์ออกจากร่างกายได้อย่างเร็ว ถึงแม้ว่าสีหน้าของเถี่ยฉุยจะไม่สู้ดีนัก แต่เขาก็ยังสามารถยืนได้อย่างมั่นคง

“ข้าไม่กล้าอีกแล้ว ไม่กล้าอีกแล้ว!”

ชิ่งมู่หลานโบกมืออย่างรวดเร็ว “ข้าจะดื่มตามที่เจ้าแนะนำ เจ้าให้ข้าดื่มแค่ไหน ข้าก็จะดื่มแค่นั้น!”

“รุ่นเหนียง เมื่อคืนที่ข้าให้เจ้าทำซวนทัง*[1] แก้อาการเมา เจ้าทำเรียบร้อยแล้วหรือยัง?!”

จินเฟิงตะโกนไปทางห้องครัว “หากเจ้าต้มเสร็จแล้วก็ยกออกมาให้ชิ่งมู่หลานและเถี่ยฉุยคนละถ้วยเถิด”

“ได้เลย!”

รุ่นเหนียงยกซวนทังออกมาสองถ้วย

ชิ่งมู่หลานและเถี่ยฉุยดื่มกันไปคนละจอก จากนั้นอาการปวดหัวของพวกเขาก็บรรเทาลงในที่สุด

“ซวนทังนี้ไม่เลวเลยทีเดียว ดื่มแล้วช่วยบรรเทาอาการปวดหัวได้ดียิ่งนัก”

ชิ่งมู่หลานวางถ้วยดินเผาลงแล้วจ้องไปที่รุ่นเหนียง “รุ่นเหนียง ข้านั้นปฏิบัติต่อเจ้าเหมือนพี่น้องมาโดยตลอด แต่เจ้ามีซวนทังที่ช่วยแก้อาการเมาค้างเช่นนี้ เหตุใดจึงไม่รีบนำออกมาเล่า?!”

ที่ชิ่งมู่หลานถามเป็นเพราะว่า ซวนทังที่ถูกนำออกมาค่อนข้างอุ่นกำลังพอดี เห็นได้ชัดว่าปรุงมานานแล้ว เพียงแค่รุ่นเหนียงไม่ยกออกมาก็เท่านั้น

“ท่านแม่ทัพอย่าตำหนิรุ่นเหนียงเลย ข้ากลัวว่ามันจะร้อนจนลวกปากท่านได้ จึงไม่ได้ยกออกมาตั้งแต่ทีแรก”

โจวจิ่นยิ้มและช่วยรุ่นเหนียงอธิบาย

“พอผ่านการทำพิธีไหว้ครู เจ้าก็ลืมเจ้านายเก่าเสียแล้ว แย่จริง ๆ”

เมื่ออาการปวดหัวของชิ่งมู่หลานทุเลาลง นางก็กลับมาเป็นคนเดิมอีกครั้ง

โจวจิ่นเป็นทหารหญิงภายใต้การดูแลของชิ่งมู่หลาน ถึงแม้ตอนนี้นางจะไปเป็นหมอทหารแล้ว แต่นางก็ยังต้องทำงานให้กับชิ่งมู่หลานอยู่ดี

เมื่อจินเฟิงเห็นว่าลูกศิษย์ของเขาถูกรังแก คนเป็นอาจารย์อย่างเขาจะอยู่เฉยได้อย่างไรเล่า?

“เสียวจิ่น เมื่อคืนนี้แม่ทัพมู่หลานทำสิ่งใดอีกนะ? เจ้าช่วยนางทวนความจำสักหน่อยเถิด”

“ท่านอาจารย์ ข้าผิดไปแล้ว!!!”

ชิ่งมู่หลานตกใจมากเมื่อได้ยินคำพูดของจินเฟิง นางจึงหันหลังและวิ่งหนีไปพร้อมกับอาเหมย

วันนี้แม่ทัพหญิงคนเก่งคงไม่มีหน้าอยู่กินอาหารเช้าต่อแล้ว

[1] ซวนทัง (酸汤) : ซุปเปรี้ยว เป็นซุปที่ได้ความเปรี้ยวจากมะเขือเทศหรือน้ำส้มสายชู สามารถใส่ผักอื่น ๆ เพื่อเพิ่มรสชาติได้ ช่วยทุเลาอาการเมาค้าง