ทะลุมิติ เปลี่ยนชะตา ชีวิตนี้ของข้าต้องรุ่งโรจน์ นิยาย บท 272

บทที่ 272 เรื่องที่หมู่บ้านหยางเหอเป็นฝีมือพวกเจ้าหรือเปล่า?

“เหล่าต้า สตรีเหล่านี้ใช้ได้เลย แม้ว่าพวกนางจะผิวคล้ำไปหน่อยแต่รูปร่างนั้นไม่เลวทีเดียว”

“ฮ่า ฮ่า! นั่นคือสิ่งที่ข้าชอบเลยล่ะ เหล่าต้าเราอย่าเพิ่งฆ่าพวกนางดีหรือไม่ พาตัวพวกนางกลับไปเป็นม้าเนื้อ แล้วค่อยลงมือฆ่าหลังจากที่เราหมดสนุกกันเถอะ!”

“พี่รอง นี่เป็นความคิดที่ดี!”

จนถึงขณะนี้ พวกโจรก็ยังคิดว่าพวกเขาซ่อนตัวได้อย่างมิดชิด อีกทั้งยังพูดถึงวิธีที่จะใช้จัดการกับทหารหญิงที่หลงเหลืออยู่บริเวณริมแม่น้ำโดยบอกว่าจะพาตัวพวกนางออกไปเป็นม้าเนื้อ

“ทุกคนหุบปาก” หัวหน้าโจรพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เวลาออกมาอย่าพูดจาเหลวไหลจะดีกว่า เรารับเงินของเขามาแล้ว อีกทั้งยังรับปากว่าจะฆ่าผู้คนที่จะย้ายไปซีเหอวานเท่านั้น เราห้ามแตะต้องคนที่ไม่เกี่ยวข้อง เข้าใจหรือไม่?!”

ทหารหญิงหลายคนจงใจทำให้เสื้อผ้าของตนสกปรก รูปลักษณ์ภายนอกจะได้คล้ายกับผู้คนที่กำลังจะหลบหนีไปยังซีเหอวาน

ทว่าพวกโจรกลับไม่สงสัยและจากไปอย่างเงียบ ๆ

อย่างไรก็ตาม เพียงไม่กี่จั้งหลังจากที่พวกเขาเดินออกจากป่า จู่ ๆ ทหารหญิงหลายคนก็ลุกขึ้นยืนและหันไปหาพวกโจร

ทหารหญิงแต่ละคนถือหน้าไม้ไว้ในมือ จากนั้นก็ปล่อยลูกธนูออกไปด้วยความรู้สึกเหยียดหยาม

ปัก! ปัก! ปัก!…

ทันใดนั้น โจรห้าถึงหกคนก็ล้มลงบนพื้นโดยแต่ละคนล้วนมีลูกธนูปักอยู่ที่คอ

“แย่แล้ว เราติดกับดัก!”

การแสดงออกของหัวหน้าโจรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาเลือกที่จะหมุนตัวกลับและวิ่งไปที่ป่าด้านหลัง

ทว่าเขาก้าวไปเพียงไม่กี่ก้าว ลูกธนูก็พุ่งออกมาจากหลังโขดหินทางด้านขวาและปักเข้าที่น่องของเขา

ตุบ!

หัวหน้าโจรล้มลงกับพื้นทันที

จากนั้นทหารผ่านศึกก็โผล่ออกมาจากที่ซ่อนและล้อมกลุ่มโจรเอาไว้

“ทิ้งอาวุธในมือแล้วหมอบลงกับพื้นซะ!”

ต้าจ้วงเดินออกมาจากด้านหลังโขดหินและเอ่ยเสียงแข็ง “เร็วเข้า ข้าจะนับหนึ่งถึงสาม หากพวกเจ้ายังไม่ยอมหมอบลงหรือยังมีอาวุธอยู่ในมือ ข้าจะฆ่าทิ้งเสียให้หมด!”

ว่าจบเขาก็เริ่มนับอีกครั้ง

“หนึ่ง!”

หัวหน้าโจรยังคงใช้มือจับอยู่ที่ขาและพยายามหลบหนี ขณะที่บรรดาลูกสมุนต่างก็มองหน้ากันไปมา และไม่สามารถตัดสินใจได้ว่าจะทำอย่างไรต่อดี

แต่ต้าจ้วงไม่รอช้า เขานับต่อไป “สอง!”

ทหารผ่านศึกและทหารหญิงต่างก็ก้มหน้าลงพร้อมเล็งไปที่เป้าหมายของตน

นิ้วของแต่ละคนต่างก็ประทับไว้ในจุดเหนี่ยวไก

บรรยากาศริมแม่น้ำเย็นวาบขึ้นมาทันที!

ท้ายที่สุดโจรหลายคนก็ทนไม่ไหวและโยนอาวุธในมือทิ้งพร้อมหมอบลงกับพื้น

“พวกเจ้าไร้ซึ่งความเด็ดเดี่ยว อาจหาญให้เหมือนกับสหายคนอื่นที่ยังดึงดันที่จะต่อสู้เคียงข้างข้าด้วย!”

รองหัวหน้าโจรก่นด่าด้วยความโกรธ พร้อมยกขวานในมือขึ้นแล้วรีบปรี่ไปหาทหารหญิง

แต่โจรจำนวนมากยังคงลังเล

ทันใดนั้นต้าจ้วงก็ได้นับครั้งสุดท้าย “สาม!”

ปัก ปัก ปัก!

เสียงยิงหนักแน่นดังก้องไปทั่ว เป็นเหตุให้รองหัวหน้าโจรตายในทันทีเพราะลูกธนู

ไม่เพียงแต่รองหัวหน้าโจรเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงพวกโจรที่ยังไม่ยอมจำนน พวกเขาต่างก็ถูกยิงจนล้มลงด้วย แต่ละคนต่างก็เอามือป้องลำคอของตนไว้

โจรจำนวนมากไม่อยากจะเชื่อว่าทหารผ่านศึกจะเด็ดขาดและจัดการพวกเขาถึงชีวิตเช่นนี้

เหล่าทหารฆ่าโจรมากกว่าสิบชีวิต เพียงแค่นับหนึ่งถึงสามเท่านั้นก่อนที่จะลงมืออย่างไม่ลังเล

แต่พวกเขาคงลืมคิดไปเช่นกันว่า ชาวบ้านที่ต้องมาตายด้วยฝีมือของตนเองก็เป็นมนุษย์ และตอนนั้นพวกเขาก็ไม่ได้ยั้งมือแม้แต่น้อย

“ดูท่าแล้ว เจ้าน่าจะเป็นหัวหน้าโจรสินะ?”

ต้าจ้วงคุกเข่าลงข้าง ๆ หัวหน้าโจร “ว่ามา พวกเจ้าเป็นโจรกลุ่มใด? เหตุใดจึงมาปล้นฆ่าชาวบ้านตาดำ ๆ ที่ย้ายถิ่นฐานมาที่ซีเหอวาน”

เมื่อเห็นดังนี้ หัวหน้าโจรก็กลัวตายจนยอมพูดด้วยน้ำเสียงเจือความหวาดกลัว “พี่ชาย ข้าไม่รู้จักคน ๆ นี้จริง ๆ! …ใช่แล้ว คน ๆ นี้ยังไปหาโก่วซานที่เฮยเสอโกวอีกด้วย หากพี่ชายอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับเขาก็ลองไปถามที่เฮยเสอโกวดีหรือไม่ พวกเขาน่าจะรู้”

“โก่วซาน เฮยเสอโกวอย่างนั้นหรือ…”

ต้าจ้วงพยักหน้าเล็กน้อย เขาจำสถานที่และชื่อคนได้แล้วจึงลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “เสี่ยวชิงจื่อ พาเขากลับไปที่ซีเหอวาน คืนนี้พวกเราจะพักกันที่ล่วนสือทาน หลังจากพาตัวเขาไปส่งแล้ว เจ้าก็รีบกลับมา พวกข้าจะรออยู่ที่นั่น”

“รับทราบ!”

กองทหารม้ารีบจับตัวหัวหน้าโจรแล้วมัดให้แน่นก่อนจะโยนเขาขึ้นไปหน้าอานม้า

“หัวหน้า แล้วพวกเขาล่ะ?”

ทหารผ่านศึกชี้ไปที่กลุ่มโจรที่นอนอยู่บนพื้น

ต้าจ้วงไม่ตอบแต่เตะพวกโจรแล้วถามว่า “เรื่องที่หมู่บ้านหยางเหอไม่กี่วันก่อนเป็นฝีมือของพวกเจ้าหรือไม่?”

“ชะ… ใช่”

ตอนนี้กลุ่มโจรรู้สึกหวาดกลัวกับการไล่บี้ของต้าจ้วง พวกเขาไม่กล้าที่จะหาข้ออ้างมาแก้ตัวอีกจึงได้แต่ยอมรับตามตรง

“เป็นพวกเจ้าก็ดี…” ต้าจ้วงพยักหน้าและพูดกับทหารผ่านศึก “ถ้าอย่างนั้นก็ฆ่าพวกเขาซะ!”

“พี่ชายไว้ชีวิตพวกข้าเถิด! พวกข้าไม่กล้าอีกต่อไปแล้ว!”

พวกโจรขี้ขลาดหลายคนต่างหวาดกลัวเมื่อได้ยินคำพูดของต้าจ้วง พวกเขาทั้งหมดคุกเข่าลงบนพื้นและร้องขออย่างไม่มีทางเลือก

แต่ทหารผ่านศึกไม่สนใจเรื่องนี้และทำเพียงลงมือต่อไป

“หัวหน้า หากต้องการฆ่าพวกเขาจริง ๆ เหตุใดจึงต้องสอบถามให้มากความด้วย เหตุใดเราไม่ยิงพวกเขาไปคนละดอกตั้งแต่แรกเล่า?”

ทหารผ่านศึกที่มีความสนิทสนมกับต้าจ้วงถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมดึงลูกธนูออกจากคอโจร “ท่านอาจารย์บอกว่าอย่าฆ่านักโทษ หากเรื่องนี้ถึงหูพี่เหลียง หัวหน้าอาจถูกตำหนิได้”

“หากไม่เค้นให้ได้ความจะรู้ได้อย่างไรว่าพวกมันมาจากภูเขาลูกไหน”

ต้าจ้วงกล่าวว่า “หากพวกมันไม่ได้ทำสิ่งที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านหยางเหอ ข้าคงไว้ชีวิต แต่เจ้าก็เห็นสถานการณ์ในหมู่บ้านหยางเหอแล้วไม่ใช่หรือ? แม้กระทั่งเด็กเจ็ดแปดขวบพวกมันก็ไม่ละเว้น พวกมันไม่ใช่คน ไว้ชีวิตพวกมันก็เปลืองเสบียงเปล่า ๆ!”

“คนชั่วเช่นนี้ ฆ่าแล้วก็แล้วไป” ทหารผ่านศึกถอนหายใจแล้วพูดว่า “ข้าจะอธิบายให้สหายฟังทีหลังและกำชับไม่ให้พวกเขาอย่าพูดจาไร้สาระเมื่อกลับไป เรื่องนี้จะได้ไม่ถึงหูท่านอาจารย์”

“ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด!” ต้าจ้วงคว้าทหารผ่านศึกด้วยความรวดเร็ว “พี่ถง อย่าทำร้ายข้าเช่นนี้เลย!”