ทะลุมิติ เปลี่ยนชะตา ชีวิตนี้ของข้าต้องรุ่งโรจน์ นิยาย บท 275

บทที่ 275 กองกำลังปราบโจรแย่แล้ว?

ในเวลานี้วินัยของพวกโจรนั้นช่างย่ำแย่

หอสังเกตการณ์ขนาดเล็กสูงเกือบสามจั้ง มีหน้าผาสูงประกบสองด้าน ประตูถูกปิดด้วยแผ่นเหล็กหนา แม้ว่าหลายคนจะถูกยิงตาย แต่ก็ยังมีโจรมากกว่าสิบชีวิตคอยเฝ้าหอสังเกตการณ์ หากพวกเขาใช้ประโยชน์จากกำแพงเมืองและยึดมั่นในการป้องกัน ผู้คนจำนวนน้อยที่จางเหลียงนำมาคงจะไม่สามารถทะลุหอสังเหตการณ์มาได้

แต่ตอนนี้ พวกโจรที่ไม่ถูกยิงกลับหวาดกลัวทหารผ่านศึกเจ็ดแปดคนที่ถือบันไดและยึดครองหอสังเกตการณ์ได้อย่างง่ายดาย

จากนั้นเขาก็เปิดประตูอันหนักอึ้งออกและส่งธนูจ้งหนู่เคลื่อนที่ไปยังหอสังเกตการณ์นั้นทันที

ฉากเดียวกันนี้ยังเกิดขึ้นที่ทางเหนือของเฮยสุ่ยโกว

สำหรับโจรมากกว่าหนึ่งพันคนในพื้นที่ห่างไกลของเฮยสุ่ยโกว พวกเขายังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นเลย

หัวหน้าโจรกำลังนอนหลับสนิทโดยโอบเด็กสาวเอาไว้ในอ้อมแขน ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงใครบางคนทุบประตูดังลั่นจากข้างนอก

“ใครมาทำเสียงดังที่ประตูแต่เช้า!”

หัวหน้าโจรโกรธมากและเตะหญิงสาวข้างกายออกไป จากนั้นก็สวมกางเกงขึ้นลวก ๆ ก่อนจะเปิดประตู พร้อมตะโกนใส่หัวหน้าโจรที่รายงานข่าวว่า “หากเหตุผลฟังไม่ขึ้นล่ะก็ ข้าจะถลกหนังคนผู้นั้นให้หมด!”

“หัวหน้า เกิดเรื่องแล้ว มีคนบุกทะลุผ่านประตูเข้ามา!” ผู้นำกลุ่มโจรคนหนึ่งเข้ามาพูดอย่างรวดเร็ว

“เจ้าว่าอย่างไรนะ” ฝั่งของหัวหน้าโจรคิดว่าตัวเขาได้ยินผิดเพี้ยนไป

“มี… มีคนกำลังจะบุกรุกผ่านประตูของเราเข้ามา!” ผู้นำกลุ่มโจรพูดซ้ำอีกครั้ง

“ใครมันอาจหาญทำเช่นนี้ รนหาที่ตายสินะ?” ดวงตาของหัวหน้าโจรเบิกกว้างด้วยความโกรธ

สำหรับพวกโจร การทำลายและพังประตูเข้ามาหมายถึงการเอาชีวิตเป็นเดิมพัน

เฮยสุ่ยโกวถือว่าเป็นโจรที่ใหญ่ที่สุดในจินชวนและผู้สนับสนุนที่อยู่เบื้องหลังก็คือจ้าวเสี้ยนเว่ย ไม่ว่าดำหรือขาว เขาก็ถือว่าเป็นคนใหญ่คนโตในจินชวน คงจะดีหากพวกเขาไม่บุกเข้าไปในอาณาเขตเขาของคนอื่น แล้วใครมันกล้าบุกรุกมาที่เฮยสุ่ยโกวกัน?

“ข้ามองเห็นได้ไม่ชัดเจนและจำไม่ได้”

“แล้วมีกี่คน?”

“สิ่งนี้… ข้าเองก็มองไม่เห็นชัดเจนเช่นกัน” ผู้นำกลุ่มโจรตอบอย่างระมัดระวัง “ลูกธนูของพวกเขาแม่นยำมาก เหล่าเฉวียนและคนอื่น ๆ ถูกยิงตายทันทีเพียงแค่มองออกไปข้างนอก…”

“พวกเจ้าไม่รู้ว่าใครเป็นผู้พังประตูและไม่รู้ว่ามีคนจำนวนเท่าไร พวกเจ้าไปเฝ้าอยู่ที่ประตูไหนกันแน่”

เมื่อเอ่ยมาถึงตรงนี้ จู่ ๆ พี่ใหญ่ก็จ้องมองอย่างโกรธเคือง “ใช่แล้ว เจ้าวิ่งกลับมาที่นี่ แล้วผู้ใดเฝ้าประตูเล่า?”

“เอ่อข้า… ข้า…”

ผู้นำกลุ่มโจรหดคอและไม่กล้าตอบ

“เจ้านี่มัน…”

ทันทีที่หัวหน้ากลุ่มโจรเห็นสีหน้าของผู้นำกลุ่มโจร เขาก็รับรู้ได้ทันทีว่าเรื่องราวกำลังจะย่ำแย่ลง เขาเตะผู้นำกลุ่มโจรออกไปอย่างขุ่นเคือง จากนั้นก็วิ่งเข้าไปในลานบ้านเพื่อนำกลองขนาดใหญ่ออกมา และตีกลองอย่างแรง

ตึง ตึง ตึง!

เสียงกลองทุ้มดังก้องไปทั่วหุบเขา ปลุกกลุ่มโจรที่ยังคงหลับใหลอยู่

และเพราะเป็นเสียงกลอง พวกโจรจึงไม่กล้ารอช้า รีบไปสนามฝึกพร้อมอาวุธของตัวเอง

…

ห่างจากเฮยสุ่ยโกวประมาณหนึ่งลี้ มีนายพรานสองคนกำลังวิ่งเข้าไปในป่า

พรานตัวสูงที่เดินอยู่ข้างหน้าหยุดลง “เหล่าถัง เมื่อครู่เจ้าได้ยินอะไรหรือไม่?”

“ข้าเหมือนได้ยินเสียงดังทุ้ม ๆ แต่ได้ยินไม่ชัดเจนนัก”

นายพรานตัวเตี้ยถาม “ผู้เฒ่าฮั่น มีอะไรผิดปกติหรือ?”

ทว่าเมื่อไม่กี่วันก่อน กลุ่มโจรกลุ่มนี้ถูกกำจัดโดยกองกำลังปราบโจร หลังจากได้ยินเรื่องนี้ เขาก็ร้องไห้อยู่หน้าหลุมศพของบิดาตลอดทั้งเช้าและก้มหัวคารวะหลายครั้งไปทางทิศที่ตั้งของซีเหอวาน

เมื่อคิดว่ากลุ่มโจรเฮยสุ่ยโกวอาจจะไปจัดการกับกองกำลังปราบโจร เขาก็อดไม่ได้ที่จะกังวลแทน

“ข้าได้ยินมาว่ากองกำลังปราบโจรในซีเหอวานแต่ละกลุ่มมีเพียงสามสิบเอ็ดคน แม้ว่าเฮยสุ่ยโกวต้องการจัดการกับพวกเขา ก็คงไม่จำเป็นต้องลากคนจำนวนมากออกมาในคราวเดียวมิใช่หรือ?”

นายพรานร่างสูงรู้เรื่องสหายของตนเป็นอย่างดีและปลอบใจเขาด้วยเสียงแผ่วเบา “พวกโจรคงเจอเรื่องอื่นเป็นแน่”

นายพรานร่างเตี้ยลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหัว “ไม่ ข้าต้องไปหากองกำลังปราบโจรแล้วบอกพวกเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้ หากมันเป็นเรื่องจริง พวกเขาจะได้เตรียมตัว”

“อย่าหุนหันพลันแล่น หากโดนพวกโจรจับได้ เราเสร็จแน่!” พรานตัวสูงคว้าสหายของเขาไว้

“ข้าไม่ได้ไปตามถนนสายหลัก แต่จะลัดเลาะเข้าไปในป่า ให้ตายพวกโจรก็ตามข้าไม่ทัน!” นายพรานตัวเตี้ยมองอย่างมั่นใจ

“แล้วเจ้ารู้หรือว่ากองกำลังปราบโจรอยู่ที่ใด” พรานตัวสูงถาม

“เมื่อไม่กี่วันก่อนข้าได้เข้าไปขายเหยื่อในตัวอำเภอ ได้ยินมาว่าพวกเขาอยู่ใกล้หมู่บ้านหยางเหอ ข้าจะลองไปหาพวกเขาที่นั่น”

พรานตัวเตี้ยกล่าวว่า “หากข้าหาพวกเขาไม่พบจริง ๆ ข้าจะไปที่ซีเหอวานและแจ้งเรื่องนี้ให้ท่านอาจารย์จินทราบ”

“ท่านอาจารย์จินรู้จักหรือว่าเจ้าเป็นใครมาจากไหน? หากเจ้านำเรื่องไปแจ้งพวกเขา เจ้าจะมั่นใจได้อย่างไรว่าเขาจะเชื่อ?”

“จะเชื่อหรือไม่ก็เป็นหน้าที่ของท่านอาจารย์จินแล้ว ส่วนข้าจะไปแจ้งหรือไม่มันก็เป็นเรื่องของข้าเช่นเดียวกัน”

นายพรานร่างเตี้ยมีความตั้งใจที่แน่วแน่มาก “ข้านั้นไร้ความสามารถ พวกโจรฆ่าพ่อของข้า ลำพังตัวข้าไม่สามารถล้างแค้นพวกมันได้ แต่กลุ่มกองกำลังปราบโจรล้างแค้นให้ข้า หากว่าข้าไม่ไปแจ้งข่าวพวกเขา เมื่อข้าตายไปท่านพ่อของข้าคงตำหนิข้าเป็นแน่”

ขณะที่เขากำลังจะลงจากภูเขาก็ถูกพรานตัวสูงคว้าตัวไว้ “ช้าก่อน เห็นหรือไม่ พวกโจรหลายคนยังถอดเสื้ออยู่ ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ได้ออกไปจัดการกับกองกำลังปราบโจรเลย…”

ก่อนที่จะพูดจบ เขาก็เห็นพวกโจรตะโกนและรีบวิ่งไปที่ประตูเขาทางเหนือ

เมื่อพวกโจรหลั่งไหลเข้าไปยังทางผ่านภูเขาแคบ ๆ ก็มีลำแสงเป็นเส้นพุ่งออกมาจากหอสังเกตการณ์ผ่านร่องภูเขา!