ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 111

เป็นเพราะแผลเป็นบนใบหน้าทำให้นางรู้สึกด้อยค่ามาก แต่ถ้าไม่เป็นเช่นนี้ นางจะได้แต่งงานกับเขาได้อย่างไร

สิ่งเหล่านี้ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้แล้ว เฉินหู่หวังเพียงว่าวันหน้าเขากับเฉียนซื่อจะมีชีวิตที่สุขสบาย

เฉียนซื่อค่อยๆ ลดมือลง

เฉินต้านิวกับเฉินเอ้อร์นิววิ่งเข้ามาหาเฉียนซื่อ ทั้งสองคนกอดเอวของเฉียนซื่ออย่างมีความสุข เรียกนางเสียงหวานว่า "ท่านแม่เจ้าคะ"

เฉียนซื่อลูบศีรษะบุตรสาวทั้งสอง พลางพยักหน้าทั้งน้ำตา ทั้งครอบครัวก็เข้าบ้านไปด้วยกัน

ฝ่ายซูซานหลางนั้น จ้าวซื่อเริ่มเตรียมทอดปลาแล้ว

ปลาเจี๋ยนน้ำแดงหนึ่งตัวก็ออกจากหม้ออย่างรวดเร็ว

เมื่อตะวันตกดิน อาหารมื้อส่งท้ายปีเก่าก็ทำเสร็จแล้ว

จ้าวซื่อจัดวางอาหาร ส่วนซูซานหลางก็ไปเรียกทุกคนมากินข้าว

ซูฉงรีบแบกโจวเหิงขึ้นหลังทันที ซูหวาเข็นรถเข็นไม้ไปกินข้าวพร้อมกับซูเสี่ยวหลิงและซูเสี่ยวลู่

ตาเฒ่าอู๋ชอบดื่มสุรา ฉลองปีใหม่ย่อมขาดสุราดีที่เขาชอบไปมิได้

อาหารมื้อส่งท้ายปีเก่าปีนี้อุดมสมบูรณ์มาก มีปลาเจี๋ยนน้ำแดงตัวใหญ่หนึ่งตัว นอกจากนี้ยังมีขาหมูตุ๋น ไก่ตุ๋นน้ำแดง ถั่วลิสงเค็ม และยังมียำผักดองที่จ้าวซื่อทำ กับซุปผักใบเขียวอีกหนึ่งถ้วย

อาหารทั้งหมดยังร้อนๆ อยู่

ตาเฒ่าอู๋ไม่สนใจพิธีรีตองที่ยุ่งยาก เพียงแค่หยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วพูดลอยๆ ว่า "ปีนี้ข้ามาฉลองกับพวกเจ้า ข้าก็ไม่ชอบพูดมาก แค่ขออวยพรให้ทุกคนมีความสุขในปีใหม่ และโชคดีในปีใหม่"

"นี่คือเงินกำจัดปีศาจสำหรับเด็กๆ มารับซองอั่งเปากันไปคนละซอง"

ตาเฒ่าอู๋หยิบซองอั่งเปาที่เตรียมไว้ออกมา แจกให้ทุกคนคนละหนึ่งซอง

เขาไม่ได้ปิดบังความลำเอียงของตัวเองเลยแม้แต่น้อย ยิ้มแย้มแจ่มใสแล้วให้ซองที่ใหญ่ที่สุดกับซูเสี่ยวลู่ "ศิษย์คนดี ตั้งใจเรียนนะ ถ้าสำเร็จวิชาภายในสามปี อาจารย์ก็จะสบายแล้ว"

ซูเสี่ยวลู่ยิ้มตาหยีพลางพยักหน้า "ขอบคุณอาจารย์เจ้าค่ะ"

ซองอั่งเปาหนักอึ้งไปสักหน่อย ตาเฒ่าอู๋ใจดีจริงๆ แม้ว่าตาเฒ่าผู้นี้จะพูดน้อยและไม่ชอบพูดมากเกินไป แต่เวลาทำอะไรก็ทำด้วยความจริงใจเสมอ ดีกว่าพวกที่ปากหวานแต่ไม่ทำอะไรเลยมากนัก

เมื่อได้รับซองอั่งเปาจากตาเฒ่าอู๋ ซูเสี่ยวหลิงก็กล่าวขอบคุณอย่างนอบน้อม "ขอบคุณอาจารย์ลุงเจ้าค่ะ ขออวยพรให้อาจารย์ลุงมีสุขภาพแข็งแรงและอายุยืนถึงร้อยปี"

ซูฉงซูหวาก็ลุกขึ้นยืน "ขอบคุณอาจารย์ลุงขอรับ"

ซูซานหลางให้ซองอั่งเปาแก่โจวเหิงพลางพูดว่า "เจ้าเหิง ลุงสามขออวยพรให้เจ้ามีสุขภาพแข็งแรง สมหวังทุกประการ"

กับโจวเหิง ซูซานหลางไม่ได้พูดเหมือนกับที่พูดกับซูฉงกับซูหวา เพราะโจวเหิงไม่ใช่บุตรชายของเขา ตราบใดที่โจวเหิงอยู่ที่นี่ เขาจะดีกับเด็กคนนี้อย่างสุดความสามารถ ตั้งใจทำทุกอย่างให้ก็พอแล้ว

โจวเหิงพยักหน้า เขาพูดกับซูซานหลางเสียงเบาว่า "ขอบคุณท่านลุงสามขอรับ ข้าก็ขออวยพรให้ท่านลุงสามสมหวังทุกประการ ครอบครัวมีความสุขสมบูรณ์"

ซูซานหลางพยักหน้า เขายกมือขึ้นจะลูบผมของโจวเหิง แต่สุดท้ายก็เอามือลง แล้วเดินไปหาซูเสี่ยวหลิงแทน

โจวเหิงสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ นี้ จริงๆ แล้วเขาไม่ได้ต่อต้าน มิหนำซ้ำยังรู้สึกคาดหวังอยู่บ้าง แต่ซูซานหลางก็ไม่ได้ทำท่าทางสนิทสนมขนาดนั้น อาจจะเพราะมีความเกรงใจบางอย่าง

โจวเหิงรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง แต่ในใจก็มีความสุข เพราะซูซานหลางให้ความเคารพเขามาก จากการแสดงออกหลายๆ อย่าง เขาเห็นได้ว่าซูซานหลางเป็นบิดาที่ดีมาก

ซูซานหลางลูบผมของซูเสี่ยวหลิง พูดอย่างอ่อนโยนว่า "ลำบากซานเม่ยแล้ว ปีใหม่นี้ ขอให้เจ้ามีความสุขมากๆ นะ"

ซูซานหลางไม่ได้บอกให้ซูเสี่ยวหลิงดูแลน้องสาวหรือพี่ชาย แต่กลับพูดว่าลำบากแล้ว

บุตรสาวคนที่สามของเขา ตลอดหลายปีมานี้ เหนื่อยมาตลอด แต่ต่อจากนี้ไป ในที่สุดก็ไม่ต้องเหนื่อยมากขนาดนั้นแล้ว ขอแค่เติบโตขึ้นอย่างมีความสุขก็พอ

ซูเสี่ยวหลิงรู้สึกจมูกแสบร้อน นางพยักหน้าอย่างว่าง่าย "ขอบคุณท่านพ่อเจ้าค่ะ ข้ามีความสุขมาโดยตลอด"