ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 175

เสี่ยวเอ้อร์มองซูซานหลางก่อนเผยรอยยิ้ม “อ้อ เป็นท่านนี่เอง เถ้าแก่ร้านกำชับไว้แล้วว่าถ้าท่านมา ให้พาท่านขึ้นไปที่ห้องรับรองบนชั้นสอง เชิญตามข้ามาขอรับ”

เมื่อเถ้าแก่ร้านหนิวเคยสั่งไว้ก่อนหน้า เสี่ยวเอ้อร์จึงพาซูซานหลางขึ้นไปยังห้องรับรองบนชั้นสอง

หลังจากเชิญเขานั่งลง เสี่ยวเอ้อร์ก็ลงไป และไม่นานก็กลับมาพร้อมน้ำชา “คุณชาย เถ้าแก่ร้านของเรายังติดธุระอยู่ขอรับ แต่คงไม่นานนัก ขอให้ท่านอดใจรอสักครู่”

ซูซานหลางพยักหน้า “ได้ ข้ารอได้”

เสี่ยวเอ้อร์ยิ้มรับ “ถ้าเช่นนั้นข้าขอตัวลงไปต้อนรับลูกค้าก่อน หากมีอะไร ท่านเรียกข้าได้ทันที”

ซูซานหลางพยักหน้า เสี่ยวเอ้อร์จึงออกไป

เขาไม่ได้รอนานนัก เถ้าแก่ร้านหนิวก็กลับมาจากด้านนอก บรรยากาศชั้นล่างของโรงเตี๊ยมดูคึกคักมาก เมื่อซูซานหลางเดินออกไปดู เขาเห็นเถ้าแก่ร้านหนิวกลับมาพร้อมกับเด็กหนุ่มคนหนึ่ง พวกเขานำปลามาเต็มสองถัง

เสี่ยวเอ้อร์รีบเข้าไปแจ้งเถ้าแก่ร้านหนิวว่าซูซานหลางมาถึงแล้ว

เถ้าแก่ร้านหนิวสั่งให้เด็กหนุ่มนำวัตถุดิบไปเก็บในครัว ก่อนที่ตัวเขาเองจะขึ้นมาชั้นสอง

เมื่อเดินถึงบันได เถ้าแก่ร้านหนิวมองเห็นซูซานหลางพอดี ทั้งสองสบตากัน เถ้าแก่ร้านหนิวเผยรอยยิ้มพลางพูดว่า “ข้าจำได้ว่าเจ้าชื่อซูซานหลางใช่หรือไม่?”

ซูซานหลางพยักหน้า “ใช่ขอรับ”

เถ้าแก่ร้านหนิวหัวเราะเล็กน้อย “งั้นไปคุยกันในห้องรับรองเถอะ”

เมื่อทั้งสองกลับไปที่ห้องรับรอง เถ้าแก่ร้านหนิวมองซูซานหลางแล้วพูดขึ้นว่า “น้องซู ของดองที่เจ้าฝากไว้ให้ข้าลองในวันนั้น ลูกค้าของข้าต่างก็ชอบกันมาก ข้าจำได้ว่าเจ้าบอกว่ามีตำราอาหารพิเศษเพิ่มเติมใช่ไหม? ข้าคิดว่าเราควรมาคุยเรื่องความร่วมมือกัน ดูว่าจะตกลงกันอย่างไรดี”

ซูซานหลางตอบกลับด้วยความมั่นใจ “เถ้าแก่ร้านหนิว ข้าสามารถมอบตำราอาหารสำหรับรายกายอาหารจากผักดองเปรี้ยวและผักดองเผ็ดให้โรงเตี๊ยมของท่านใช้ได้ โดยมีเงื่อนไขว่า ตำราอาหารแต่ละรายการจะต้องจ่ายค่าใช้ชั่วคราวปีละสิบตำลึงเงิน และหากโรงเตี๊ยมของท่านขยายไปเปิดสาขาที่อื่นและยังต้องการใช้ตำราอาหารนี้ ท่านจะต้องชำระค่าใช้ตำราอาหารใหม่อีกครั้ง”

นี่คือแผนการที่เขาคิดขึ้นหลังจากไตร่ตรองมาหลายวัน เนื่องจากฝีมือการทำผักดองเปรี้ยวและผักดองเผ็ดเป็นสิ่งที่เฉียนซื่อทำได้ดีที่สุด และไม่สามารถถ่ายทอดให้ผู้อื่นได้ง่ายๆ

แม้จะมีการลงนามในสัญญา แต่ซูเสี่ยวลู่เคยเตือนเขาว่าใจคนซับซ้อน หากเกิดปัญหาขึ้นจริง อาจนำไปสู่ความยุ่งยาก ดังนั้นการรักษาความลับของกระบวนการจึงสำคัญ

เถ้าแก่ร้านหนิวนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ซูซานหลางเสริม “เถ้าแก่ร้านหนิว เรื่องตำราอาหารเหล่านั้น พรุ่งนี้ข้าจะพาคนมาปรุงอาหารให้ท่านลองชิมดู”

เถ้าแก่ร้านหนิวหัวเราะเล็กน้อยก่อนตอบ “น้องซู วิธีการความร่วมมือของเจ้านี่ ข้าเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรกเลยนะ ข้าคงต้องคิดดูให้ดี เอาเป็นว่า พรุ่งนี้เจ้าพาแม่ครัวของเจ้ามาลองทำให้พวกเราชิมดูก่อน ถ้ารสชาติใช้ได้ เราค่อยมาว่ากันต่อ”

เถ้าแก่ร้านหนิวไม่ได้ปฏิเสธในทันที เดิมทีเขาคิดว่าการพูดคุยครั้งนี้เป็นเพียงการตกลงซื้อขายผักดองเปรี้ยวและผักดองเผ็ดเท่านั้น แต่กลับกลายเป็นว่าซูซานหลางตั้งเป้าหมายที่การขายตำราอาหาร

จ้าวซื่อรีบยกน้ำขิงมาให้ พลางพูดว่า “พ่อ ดื่มน้ำขิงสักถ้วยให้อุ่นร่างกายก่อน พักผ่อนสักหน่อย ก็ไปกินข้าว”

ซูซานหลางพยักหน้า น้ำขิงที่อุ่นกำลังดีก็ถูกดื่มจนหมดในคราวเดียว

หลังจากดื่มเสร็จ เขาพูดขึ้นว่า “แม่ ข้าจะไปหาเจ้าหู่ประเดี่ยว โรงเตี๊ยมฝูหมั่นไหลเป็นโอกาสสำคัญมาก พรุ่งนี้ให้น้องสะใภ้ไปด้วยกันเพื่อทำอาหารให้พวกเขาลองชิม หวังว่าภายในไม่กี่วันเราจะได้ร่วมมือกับพวกเขา หากสำเร็จ เราก็วางใจได้เสียที”

จ้าวซื่อพยักหน้า “ได้ เจ้าก็ไปเถอะ”

ในใจของนางเองก็รู้สึกยินดี

ซูซานหลางออกจากบ้านไปหาเฉินหู่ที่บ้าน

เมื่อมาถึงบ้านของเฉินหู่ เขาและเฉียนซื่อกำลังเตรียมมื้อเย็นอยู่ เมื่อเห็นซูซานหลางเข้ามา ทั้งสองก็รู้ทันทีว่าซูซานหลางมีเรื่องจะพูด

เฉินหู่พูดขึ้นก่อน “พี่ใหญ่ วันนี้ข้าซื้อผักมาหนึ่งพันชั่ง ตอนนี้จัดการไปแล้วห้าร้อยชั่ง ส่วนที่เหลือพรุ่งนี้ก็ทำให้เสร็จได้”

ผักหนึ่งพันชั่งเพียงพอสำหรับขายหลายวัน

ซูซานหลางยิ้มอย่างอบอุ่น “ดี ลำบากเจ้าแล้ว แต่พรุ่งนี้ เจ้าคงต้องจัดการคนเดียว เพราะข้าจะพาน้องสะใภ้เข้าไปในตัวเมือง ไปที่โรงเตี๊ยมฝูหมั่นไหล ทำอาหารสองสามอย่างที่นางถนัดที่สุด”