ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 174

เมื่อพวกเขาไม่ยอมกลับไป ก็ปล่อยให้เป็นไปตามทางของพวกเขา

ในผักใบเขียวหนึ่งพันชั่งนั้น กะหล่ำปลีมีจำนวนถึงสี่ร้อยชั่ง ตอนที่ชั่งน้ำหนัก เฉินหู่ยืนดูด้วยตาตนเอง และตรวจสอบว่าผักทั้งหมดมีคุณภาพดี

สำหรับเฉินหู่ การมาซื้อผักนี้เปรียบเสมือนนำเงินมาให้ครอบครัวตระกูลหวาง คนในครอบครัวตระกูลหวังต่างยิ้มแย้มอย่างยินดี พลางช่วยกันแบกผักไปส่งถึงลานบ้านของซูซานหลาง

เฉินหู่เองก็มอบเงินอย่างเรียบร้อย ไม่มีเรื่องค้างจ่ายแต่อย่างใด

หลังจากซื้อผักเรียบร้อย เฉินหู่และเฉียนซื่อก็เริ่มต้นงานประจำวันของพวกเขา

......

ทางด้านของซูซานหลางและครอบครัว เมื่อพวกเขามาถึงร้านในตัวเมือง ร้านยังไม่ได้เปิด แต่ก็มีลูกค้ามารออยู่แล้ว

หญิงคนหนึ่งพูดคุยกับซูซานหลางและจ้าวซื่อพลางหัวเราะว่า “ผักดองของร้านพวกท่านอร่อยจริงๆ เลยเจ้าค่ะ รสชาติไม่เหมือนที่เราทำเองที่บ้านเลย ถึงจะแพงไปนิด แต่ก็ถือว่าจ่ายค่าฝีมือทำอาหาร”

หญิงผู้นี้เป็นลูกค้าประจำของร้าน นางเคยซื้อกลับไปลองทำเองที่บ้าน แต่รสชาติกลับต่างกันลิบลับ ตั้งแต่นั้นนางก็กลายเป็นลูกค้าประจำของร้านสือโหย่วเว่ย และทุกวันจะมาซื้อผักดองหนึ่งชั่งกลับไปทำอาหาร

จ้าวซื่อยิ้มพลางตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ขอเพียงชอบ เราก็ยินดีแล้วเจ้าค่ะ”

ขณะที่ตอบ นางเปิดประตูร้านและเริ่มชั่งผักให้หญิงคนนั้น

หลังจากเปิดร้านไม่นาน ลูกค้าก็เริ่มทยอยเข้ามาเรื่อยๆ เพื่อซื้อของจากร้านอย่างไม่ขาดสาย

ซูซานหลางจัดเก็บของเรียบร้อย เตรียมตัวออกไปประชาสัมพันธ์ที่โรงเตี๊ยมและร้านอาหารเล็กๆ ในตัวเมืองต่อ

ส่วนจ้าวซื่อดูแลร้านพร้อมกับเด็กๆ ของทั้งสองครอบครัว

เมื่อเห็นชายชราคนหนึ่งเข้ามาซื้อของ จ้าวซื่อยิ้มต้อนรับอย่างอบอุ่นพลางถามว่า “ท่านลุง อยากซื้ออะไรเจ้าคะ? ร้านเรามีของอยู่สามอย่าง รสชาติอร่อยทั้งหมดเลย ท่านลองชิมดูก่อนได้เจ้าค่ะ แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะซื้อหรือไม่”

เถ้าแก่ร้านหนิวมองจ้าวซื่ออยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า “งั้นข้าลองชิมดูก่อนก็แล้วกัน”

จ้าวซื่อหยิบไม้เสียบให้เขาสำหรับชิม

เถ้าแก่ร้านหนิวสังเกตเห็นความใส่ใจในรายละเอียดนี้ ก่อนลองชิมทีละอย่าง เขารู้สึกว่ารสชาติของสินค้าทั้งหมดเหมือนเดิมทุกครั้ง ไม่ผิดเพี้ยน

หลังจากวางไม้เสียบลง เขาพูดขึ้นว่า “สามีของเจ้าล่ะ? เมื่อสองสามวันก่อนเขามาที่โรงเตี๊ยมฟู่หมั่นไหลเพื่อประชาสัมพันธ์ และบอกว่ามีตำราอาหารเพิ่มเติม ข้ามาที่นี่เพื่อคุยธุระกับเขาสักหน่อย”

สินค้าของร้าน โดยเฉพาะผักดองเผ็ดและผักดองเปรี้ยว มีคุณภาพดีมาก หากสามารถใช้ตำราอาหารที่ดีเพิ่มรายการอาหารให้โรงเตี๊ยมได้ ก็อาจช่วยดึงดูดลูกค้าเพิ่มขึ้นอีกมาก

เถ้าแก่ร้านหนิวคิดเรื่องนี้อยู่หลายวัน จนตัดสินใจมาคุยเรื่องร่วมมือกับซูซานหลาง

จ้าวซื่อไม่คาดคิดว่าชายตรงหน้าจะเป็นตัวแทนของโรงเตี๊ยม นางดีใจมาก แต่เมื่อคิดได้ว่าซูซานหลางไม่อยู่ นางก็รู้สึกเกรงใจเล็กน้อย

หลายวันมานี้ เขาเจอแต่การปฏิเสธจากโรงเตี๊ยมและร้านอาหารส่วนใหญ่ หลายที่ไม่แม้แต่จะยอมลองผักดองเปรี้ยวและผักดองเผ็ดที่เขานำไปเสนอ แม้จะมีบางแห่งที่ยอมพูดคุย แต่พวกเขาต้องการซื้อในราคาสามเหวินต่อชั่ง ซึ่งเป็นราคาที่ซูซานหลางไม่อาจรับได้ เพราะนั่นเท่ากับขาดทุน

การที่โรงเตี๊ยมฝูหมั่นไหลยินดีคุยเรื่องความร่วมมือครั้งนี้ นับว่าเป็นโอกาสสำคัญ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะมีแผนการเช่นไร ซูซานหลางตั้งใจว่าจะต้องไปพูดคุยให้ได้

จ้าวซื่อพยักหน้า “ได้ เช่นนั้นเจ้าก็ไปเถอะ อีกเดี๋ยวเจ้าฉงและเจ้าหวาก็มาถึงแล้ว ข้าจะพาพวกเขากลับบ้านเอง เจ้าก็ค่อยๆ คุยไป ถ้าคุยจนค่ำ ก็หาที่พักค้างคืนเสีย”

ซูซานหลางพยักหน้า “ได้ ขอบคุณนะ ลำบากเจ้าด้วย”

เขาไม่แน่ใจว่าการพูดคุยครั้งนี้จะใช้เวลานานแค่ไหน จึงไม่อยากให้จ้าวซื่อต้องรอที่ร้าน การพาเด็กๆ กลับบ้านก่อนก็นับว่าเหมาะสม

เมื่อเตรียมตัวเสร็จ ซูซานหลางก็เดินทางไปที่โรงเตี๊ยมฝูหมั่นไหล

ส่วนจ้าวซื่อ เมื่อซูฉงและซูหวาเลิกเรียนกลับมา นางก็พาเด็กๆ กลับบ้านด้วยกัน

เมื่อซูซานหลางมาถึงโรงเตี๊ยมฝูหมั่นไหล เวลานั้นในโรงเตี๊ยมมีลูกค้าอยู่ไม่มาก บางโต๊ะมีคนรับประทานอาหารกันอยู่ห่างๆ

เสี่ยวเอ้อร์เห็นซูซานหลางเดินเข้ามาก็รีบเข้าไปต้อนรับ “ท่านลูกค้า จะรับประทานอะไรดีขอรับ?”

ซูซานหลางยิ้มอย่างเป็นมิตร “ข้าเป็นเจ้าของร้านสือโหย่วเว่ย ก่อนหน้านี้เถ้าแก่ร้านหนิวของพวกเจ้ามาหาข้าที่ร้าน ตอนนั้นข้าไม่อยู่ ภรรยาข้าบอกเรื่องนี้กับข้าน่ะ”