ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 230

ในปีนั้น จ้าวซื่อเคยคืนกำไลเงินของซูเสี่ยวจือให้ พร้อมกับมอบให้อีกวงหนึ่งเพื่อเป็นของขวัญ โดยมีความหมายถึงสิ่งดีๆ มาคู่กัน

นางเป็นคนสวมกำไลให้ซูเสี่ยวจือด้วยตัวเอง แต่ตอนนี้ มือของซูเสี่ยวจือว่างเปล่า เป็นที่ชัดเจนว่ากำไลเงินเหล่านั้นถูกนำไปจำนำแล้ว

ซูเสี่ยวจือป้อนข้าวต้มให้หูต้าหนิวด้วยปาก

ข้าวต้มครึ่งถ้วย ป้อนเข้าไปได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น เพราะหูต้าหนิวไม่สามารถกลืนอาหารได้อีกแล้ว

น้ำตาของซูเสี่ยวจือไหลเงียบๆ ด้วยความกังวล นางพูดทั้งสะอื้นว่า “ต้าหนิว ต้าหนิว เจ้าจะไม่กินไม่ได้! เจ้าต้องกินนะ!”

แต่หูต้าหนิวไม่ได้ให้คำตอบใดๆ กับซูเสี่ยวจือ มีเพียงร่างที่นิ่งเงียบและไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

ซูเสี่ยวจือพยายามป้อนอีกหลายครั้ง แต่สิ่งที่หูต้าหนิวกลืนลงไปได้มีเพียงคำเดียวเท่านั้น ส่วนที่เหลือไหลออกมาจากมุมปาก

“เสี่ยวจือ...”

จ้าวซื่อมองดูด้วยความรู้สึกเจ็บปวดใจ อาการของหูต้าหนิวแย่มากแล้ว

“พี่สะใภ้สาม ข้าไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว ช่วงนี้ต้าหนิวกินได้น้อยลงเรื่อยๆ ตอนนี้เขาแทบจะกลืนอะไรไม่ได้เลย”

ซูเสี่ยวจือพูดพลางร้องไห้สะอึกสะอื้น

จ้าวซื่อเดินเข้ามาข้างๆ ซูเสี่ยวจือ พลางตบไหล่นางเบาๆ เพื่อปลอบโยน

ซูเสี่ยวจือเอนตัวพิงจ้าวซื่อ น้ำตาไหลรินไม่หยุด นางพูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น “พี่สะใภ้สาม ท่านว่าทำไมสวรรค์ถึงได้โหดร้ายกับข้าอย่างนี้? ซวงซวงยังไม่ได้แต่งงาน ฉางโซ่วก็ยังไม่ได้สร้างครอบครัว ส่วนฉางหยางก็ยังเล็กนัก แล้วเขากล้าทิ้งพวกเราไปได้ยังไง?”

“เขานอนอยู่นี่ หายใจเบาลงเรื่อยๆ เขาเคยคิดถึงข้าบ้างไหม? ถ้าเขาไปแบบนี้ ลูกๆ ก็ไม่มีพ่อแล้ว พวกเขาจะต้องทนทุกข์ทรมานและถูกกดดันอย่างมากมาย ฮือๆ…”

พูดจบ ซูเสี่ยวจือยกมือขึ้นทุบไปที่ร่างของหูต้าหนิวเบาๆ ด้วยความคับแค้นใจ

จ้าวซื่อรีบจับมือซูเสี่ยวจือไว้ พลางพูดปลอบโยน “เสี่ยวจือ อย่าทำแบบนี้เลย น้องเขยเองก็คงไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้”

จ้าวซื่อเข้าใจดีว่าซูเสี่ยวจือต้องอดทนอย่างมากในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ตอนนี้เมื่อความรู้สึกถูกปลดปล่อยออกมา การระบายออกมาเช่นนี้อาจจะดีกว่าเก็บกดไว้

ร่างกายของคนเรามีขีดจำกัด หากอดกลั้นมากเกินไป ร่างกายย่อมได้รับความเสียหาย

ซูเสี่ยวจือกอดจ้าวซื่อแน่นและปล่อยโฮออกมาสุดเสียง น้ำตาที่สะสมไว้เนิ่นนานไหลพรั่งพรูออกมา

จ้าวซื่อคอยปลอบนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

พวกนางไม่ได้สังเกตว่า หูต้าหนิวที่นอนอยู่บนเตียงก็มีน้ำตาไหลออกมาจากหางตาเช่นกัน

หลังจากซูเสี่ยวจือสงบสติอารมณ์ได้แล้ว จ้าวซื่อก็บอกให้นางกินข้าวต้มจนหมดถ้วย

จากนั้นทั้งสองคนออกไปข้างนอก ซูซานหลางกำลังล้างจานอยู่ที่ลานบ้าน

ซูเสี่ยวจือที่ทั้งอึดอัดและรู้สึกผิด รีบปฏิเสธทันที นางเพิ่งรับเงินสิบตำลึงนี้มา จะกล้าเป็นภาระให้พวกเขามากกว่านี้ได้อย่างไร

ซูซานหลางมองดูซูเสี่ยวจือที่คอยปฏิเสธความช่วยเหลืออยู่ตลอด ทั้งยังคิดถึงแต่ความลำบากของเขาและครอบครัว เขารู้สึกปวดใจยิ่งนัก

เขามองซูเสี่ยวจือด้วยสายตาแดงก่ำ ก่อนจะพูด “เสี่ยวจือ หากเจ้าไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากพี่สามอีก เช่นนั้นเจ้าก็อย่าได้เรียกข้าว่าพี่ชายอีกเลย ข้าหมายความตามนั้นจริงๆ”

คำพูดของซูซานหลางนั้นเป็นเพียงคำพูดที่ออกมาด้วยอารมณ์ แต่ซูเสี่ยวจือกลับตกใจ รีบพูดอธิบายด้วยความร้อนรน “พี่สาม ข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น ข้าแค่คิดว่า พวกท่านเพิ่งจะมีชีวิตที่ดีขึ้นมาได้ ข้าไม่อยากเป็นภาระพวกท่าน ข้าอยากให้พวกท่านได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข”

สิ่งที่นางไม่ต้องการที่สุดคือการเป็นภาระของพี่สาม

พี่สามและพี่สะใภ้ของนางเป็นคนที่โชคร้ายในชีวิต พวกเขาเพิ่งจะได้พบกับความมั่นคงและความสุข นางไม่ต้องการเป็นเหตุให้ความสงบนั้นต้องพังทลายลง

“เจ้าน้องโง่ หากเจ้าอยากให้พี่สามของเจ้าได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข เจ้าก็จงฟังพวกเรา อย่าพูดอะไรอีกเลย พวกเราจะช่วยรักษาต้าหนิวและแม่ของต้าหนิวให้ดี ส่วนเจ้าก็ต้องดูแลร่างกายของตัวเองให้แข็งแรงนะ ภาระที่เจ้าต้องแบกบนไหล่นั้นยังหนักอยู่”

จ้าวซื่อจับมือของซูเสี่ยวจือ พลางตบหลังมือนางเบาๆ อย่างปลอบโยน

พวกนางสามารถช่วยเหลือซูเสี่ยวจือได้ แต่สุดท้ายแล้ว บ้านนี้ก็ยังต้องพึ่งพานางในการประคับประคอง

ต้องรอจนกว่าลูกๆ ของนางเติบโตขึ้นและสามารถแบ่งเบาภาระของซูเสี่ยวจือได้ ถึงตอนนั้นภาระบนบ่านางจึงจะเบาลง

หากหูต้าหนิวสามารถฟื้นขึ้นมาได้ก็คงดี แต่ถ้าหากเขาไม่สามารถฟื้นขึ้นมาได้ ซูเสี่ยวจือก็คงต้องเผชิญความลำบากไปอีกหลายปี