ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 262

ซูเอ้อร์หลางก็พูดเสริมว่า "ใช่แล้ว เสี่ยวจือ เจ้าอย่าไปเอาอย่างเขา เจ้ายังสาวอยู่นะ ต่อไปเจ้าต้องได้แต่งงานกับครอบครัวที่ดี เจ้าวางใจได้ ถึงเวลานั้นพี่ใหญ่กับข้าจะสนับสนุนเจ้า แล้วก็ยังมีหลานชายทั้งห้าคนนี้ของเจ้า ทุกคนเป็นที่พึ่งอันแข็งแกร่งของเจ้า!"

ขอเพียงซูเสี่ยวจือให้ผลประโยชน์กับพวกเขาก็พอแล้ว

ซูเสี่ยวจือไม่ได้พูดอะไร ใบหน้าของนางซีดขาว ทุกคนในครอบครัวต่างพูดคุยกันอย่างร่าเริง ไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติของนาง

หลังจากเข้าบ้านมา นางไม่มีโอกาสได้พูดสักคำ

ฟังสิ่งที่พวกเขาพูด ซูเสี่ยวจือรู้สึกไม่สบายใจเลย

ในที่สุดหวังซื่อก็ยื่นมือไปหาซูเสี่ยวจือ พูดอย่างถือเป็นเรื่องธรรมดาว่า "เงินล่ะ เอามาให้ข้าสิ"

ตอนนี้เอง ทุกคนในครอบครัวถึงได้จ้องมองซูเสี่ยวจืออย่างจริงจัง รอให้ซูเสี่ยวจือหยิบเงินออกมา

ซูเสี่ยวจือกลืนน้ำลาย นางเงยหน้ามองหวังซื่อพลางกล่าวว่า "ท่านแม่ ข้าไม่มีเงินเลย"

เมื่อซูเสี่ยวจือพูดจบ อากาศราวกับหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

หวังซื่อฟื้นจากความตกตะลึงเป็นคนแรก จ้องมองซูเสี่ยวจือด้วยความโกรธเกรี้ยวพลางตะโกนว่า "ถ้าเจ้าไม่ได้มาให้เงิน แล้วมาที่นี่ทำไม?"

"อาหญิง เจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกัน เจ้าเชาเจ้าไฉและเจ้าซุ่น พวกเขาล้วนเป็นหลานชายแท้ๆ ของเจ้านะ เจ้าพูดแบบนี้ได้อย่างไรกัน?"

หลี่ซื่อถามด้วยความโกรธเคืองเช่นกัน

โจวซื่อขมวดคิ้วพลางกล่าวว่า "อาหญิง เรื่องนี้ก็ตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่หรือ? ทางบ้านเจ้าสาวก็รออยู่นะ ตอนนี้เจ้าไม่ตอบตกลง จะให้ผู้อื่นทำอย่างไรเล่า?"

ซูเชา ซูไฉ และซูเหล่ยที่รอจะแต่งงานต่างก็ตาเป็นประกายด้วยความร้อนใจ

ซูซุ่นกับซูชิงต่างจ้องมองซูเสี่ยวจือด้วยท่าทีร้อนใจ

พ่อเฒ่าซูขมวดคิ้ว มองซูเสี่ยวจือด้วยความไม่พอใจอยู่บ้าง

ในชั่วขณะนั้น ทุกอย่างกลายเป็นความผิดของซูเสี่ยวจือไปหมด

ซูเสี่ยวจือรู้สึกไม่สบายใจ แต่เมื่อนึกถึงว่าพวกเขาเป็นบิดามารดาพี่น้องญาติสนิท นางจึงพยายามอธิบายว่า "ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่พี่สะใภ้ใหญ่ พี่รองพี่สะใภ้รอง และพวกเจ้าเชา ฟังข้าพูดก่อน"

"ข้าไม่มีเงินจริงๆ เงินจำนวนนี้ข้าหาไม่ได้ พี่สามให้ข้าเดือนละหนึ่งตำลึงเป็นค่าแรง ข้าเอามากตัญญูต่อท่านแม่หมด แม้แต่เงินของซวงซวงกับแม่สามี ข้าก็เอามาให้ไม่น้อย ตอนนี้ข้าหาเงินห้าสิบตำลึงไม่ได้จริงๆ......ข้า— —"

ขณะที่หวังซื่อกำลังจัดการซูเสี่ยวจือ พ่อเฒ่าซูและคนอื่นๆ ต่างก็ไม่มีใครพูดอะไร

หลี่ซื่อกับโจวซื่อก็เงียบไม่พูดอะไร พวกนางรู้ดีถึงความร้ายกาจของหวังซื่อ

อีกอย่าง เงินที่ได้จากซูเสี่ยวจือก็เป็นประโยชน์กับพวกนาง ใช้แต่งงานให้บุตรชาย ดังนั้นที่หวังซื่อพูดก็ถูกทั้งหมด!"

ซูเสี่ยวจือสมองว่างเปล่า หวังซื่อมีสีหน้าโกรธเกรี้ยว ราวกับว่าซูเสี่ยวจือได้ทำเรื่องร้ายแรงอะไรสักอย่าง เห็นซูเสี่ยวจือไม่ขยับ นางจึงตะโกนว่า "เจ้ายังยืนเหม่ออะไรอยู่? รีบไปเอาเงินมาเร็วเข้าสิ"

พ่อเฒ่าซูพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "เสี่ยวจือ เจ้าอย่าลืมว่าเจ้าแซ่ซู"

ซูเสี่ยวจือมีสีหน้าเหม่อลอย ผ่านไปพักใหญ่จึงรวบรวมสติได้ นางมองพ่อเฒ่าซู แล้วมองหวังซื่อพลางกล่าวว่า "ท่านพ่อ ท่านแม่ ถ้าพวกท่านต้องการชีวิตนี้ของข้า ก็เอาไปเลย แต่ถ้าต้องการเงิน ข้าไม่มีจริงๆ"

ถ้านางตอบตกลง นางคงไม่มีหน้าไปพบพวกเขาได้อีก

นางจะตอบตกลงได้อย่างไร นางจะไม่มีวันตอบตกลงเด็ดขาด

"อาหญิง แล้วข้าจะแต่งงานได้อย่างไรเล่า? ข้าอายุยี่สิบเอ็ดแล้ว คนในหมู่บ้านที่อายุเท่ากับข้าก็เป็นบิดากันแล้ว คนอื่นๆ ต่างก็นินทาลับหลังว่าข้าเป็นกิ่งไม้โล้นๆ"