ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 270

เมื่อหวังซื่อได้ยินเช่นนั้น นางรีบลุกขึ้นมา กัดฟันกรอดพลางตะโกนลั่นว่า “พวกเจ้าหยุดเดี๋ยวนี้นะ! ข้าจะจัดการเอง คนไม่รักดีแบบนี้ เอาให้นางเลย เอาให้นาง!”

“สวรรค์เอ๋ย ทำไมเจ้าไม่ลืมตาดูบ้าง! รีบส่งสายฟ้ามาฟาดยัยลูกอกตัญญูพรรค์นี้เสียทีเถอะ!”

หวังซื่อปาดน้ำมูกแล้วเดินร้องไห้ด่าทอไปยังห้องด้านใน ระหว่างนั้นยังคงตะโกนด่าพลางสะอื้นไปด้วย

เรื่องหยิบเงินเช่นนี้ นางไม่กล้าให้หลี่ซื่อหรือโจวซื่อยุ่งเกี่ยว เพราะทั้งสองคนนั้นก็ใช่ว่าจะเป็นคนดีอะไร หากพวกนางแอบฉวยโอกาสขโมยเงินของนางไปจะทำอย่างไร!

คนที่ยืนฟังเสียงด่าทอของหวังซื่อต่างพากันส่ายหัวอย่างไม่เห็นด้วย

“เฮ้อ ครอบครัวนี้นี่นะ…”

แต่เฉาซื่อไม่คิดจะทนรับความโกรธของหวังซื่ออีกต่อไป นางสวนกลับทันที “สวรรค์ช่างไม่ลืมตาดูจริงๆ! ถ้าลืมตาได้ล่ะก็ คนแรกที่จะถูกฟ้าผ่าคือตาแก่งกเงินอย่างเจ้าต่างหาก!”

“คนเราทำอะไรก็มีฟ้าดินเป็นพยาน มันไม่ได้ไม่ตอบแทน แค่ยังไม่ถึงเวลาเท่านั้นเอง! พวกเจ้ารอรับผลกรรมเถอะ!”

เฉาซื่อพูดจนสะใจ ทำให้อารมณ์คุกรุ่นในใจผ่อนคลายลงบ้าง

ส่วนซูต้ากงและซูซื่อกงได้แต่นั่งถอนหายใจยาวๆ พวกเขารู้สึกผิดหวังในตัวพ่อเฒ่าซูผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวอย่างมาก

พ่อเฒ่าซูรู้สึกอับอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน เขาตะโกนลั่นด้วยเสียงเกรี้ยวกราดว่า “เจ้านี่มันไร้ค่า! ตาบอดหรือไง ถึงเอ้อระเหยไม่ยอมออกมาสักที!”

หวังซื่อมัวแต่โอ้เอ้อยู่ในห้อง พ่อเฒ่าซูทนไม่ได้อีกต่อไป การที่ถูกผู้คนรอบข้างหัวเราะเยาะทำให้เขารู้สึกราวกับถูกทอดในน้ำมันร้อน และในใจเขาก็เริ่มมีความเกลียดชังต่อซูเสี่ยวจือ เช่นเดียวกับซูซานหลาง ทั้งคู่ในสายตาของเขาก็เป็นเพียงของไร้ประโยชน์ หากรู้อย่างนี้แต่แรก เขาคงไม่ปล่อยให้พวกเขาได้เกิดมา

หวังซื่อที่ได้ยินเสียงตะโกน ก็ก้าวออกมาทันทีด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะปาเงินใส่ซูเสี่ยวจือด้วยแรงทั้งหมด พลางกัดฟันด่า “เอาไป เอาไป! เงินนี่ไม่ใช่ของคนอกตัญญูอย่างเจ้า เอาไปซื้อยามากินซะ กินให้ตายไปเลย!”

ซูเสี่ยวจือก้มหน้าร้องไห้ด้วยความอัดอั้น นางอ้าปากเหมือนอยากพูดอะไร แต่สุดท้ายก็เงียบไป

เฉาซื่อมองหวังซื่อด้วยสายตาเกรี้ยวกราด ก่อนจะสั่งเสียงแข็งว่า “เก็บเงินขึ้นมาเดี๋ยวนี้!”

นางไม่ยอมให้หวังซื่อมารังแกใครต่อหน้าเด็ดขาด

หวังซื่อรู้สึกว่าการถูกเฉาซื่อสั่งแบบนี้เป็นการรังแกนาง นางหันไปมองพ่อเฒ่าซู แต่ก่อนที่นางจะได้พูดอะไร พ่อเฒ่าซูที่รู้สึกอับอายจนทนไม่ไหวก็ฟาดนางไปหนึ่งทีเต็มแรง “ยังไม่รีบเก็บเงินอีก! ใครใช้ให้เจ้าโยนมั่วซั่ว!”

หวังซื่อทำให้เขาเสียหน้าหนักกว่าเดิม การกระทำของนางทำให้เขารู้สึกอับอายจนแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี

พ่อเฒ่าซูทำให้หวังซื่อเสียหน้าอย่างหนัก นางรู้สึกอับอายอย่างที่สุด การที่เขาลงมือกับนางต่อหน้าผู้คนมากมายแบบนี้ ทำให้นางไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

แต่เมื่อเห็นพ่อเฒ่าซูทำหน้าเหมือนจะกินนางเข้าไป หวังซื่อจึงทำได้เพียงกล้ำกลืนความโกรธ หยิบเงินขึ้นมาทั้งน้ำตาแล้วส่งให้เฉาซื่อ

หวังซื่อยังคงเศร้าเสียใจไม่หาย

“ช่างเถอะ ช่างเถอะ ถ้าพวกเขาเป็นคนมีหัวคิดบ้าง คงไม่ทำเรื่องให้มันกลายเป็นแบบนี้ เห็นแก่ประโยชน์อะไรไม่เป็นเลย”

ซูซื่อกงถอนหายใจยาวอย่างหมดหวัง เขาเองก็ผิดหวังกับครอบครัวของพ่อเฒ่าซูไม่น้อย

ซูเสี่ยวจืออุตส่าห์กตัญญูต่อพวกเขาแทนที่จะตอบแทนกลับ พวกเขากลับไม่เห็นคุณค่า หากพวกเขาดูแลซูเสี่ยวจือให้ดี เรื่องก็คงไม่บานปลาย และยังอาจช่วยฟื้นฟูความสัมพันธ์กับซูซานหลางได้อีกด้วย

แต่ครอบครัวนี้กลับทำตรงกันข้าม ไม่เพียงแต่ไม่ดีกับซูเสี่ยวจือ ยังทำร้ายนางจนบอบช้ำ แล้วไปจุดไฟความโกรธของเฉาซื่อเข้าเต็มๆ

“ช่างเถอะ อย่าพูดถึงมันอีกเลย ไปเถอะ กลับบ้าน” ซูต้ากงมองพ่อเฒ่าซูที่ไม่พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียวจนรู้สึกอัดอั้นใจเต็มไปหมด

ทั้งสองคนต่างถูกลูกชายของตัวเองพยุงกลับบ้านไป

เมื่อผู้คนแยกย้ายกันหมด พ่อเฒ่าซูได้แต่นั่งนิ่ง สีหน้าเหม่อลอย ในใจเขาเต็มไปด้วยคำถาม เขาทำผิดจริงหรือ?

ทำไมตอนนี้ทุกคนต่างก็พูดว่าเขาไม่ดี แม้แต่ในตระกูลยังเริ่มไม่พอใจเขา ตระกูลพยายามจะดึงตัวซูซานหลางเข้ามา ซึ่งแน่นอนว่าจะยิ่งทำให้ครอบครัวของเขาถูกเมินเฉย

ในใจพ่อเฒ่าซูเต็มไปด้วยความเสียใจ เขาคิดว่าตอนนั้นเขาน่าจะไล่ครอบครัวของซูซานหลางออกไปจากหมู่บ้านเองเสียเลย ถ้าเขาทำแบบนั้น ก็คงไม่ต้องมานั่งรู้สึกเหมือนมีก้างติดคอ หรือถูกมองเหมือนหนามในตาของทุกคนแบบนี้