ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 278

เพียงแค่หนึ่งคนก็เพียงพอ

ซูหวายิ้มบาง ก่อนจะพูดเสริมเบาๆ “ข้าก็เหมือนกัน”

การมีเพียงคนเดียวที่เข้าใจกันและรักกันอย่างแท้จริงก็เพียงพอแล้ว โลกของคนสองคนไม่มีที่ว่างให้คนที่สามแทรกเข้ามาได้ หัวใจของคนเรานั้นเล็กนัก หากมอบความรักให้ใครสักคนอย่างแท้จริง ก็ไม่มีที่ว่างเหลือให้ใครอีก

สองพี่น้องมองหน้ากันแล้วยิ้มออกมา พวกเขาไม่ได้อิจฉาการมีภรรยาหลายคน สิ่งที่พวกเขาปรารถนาเพียงแค่ชีวิตคู่ที่อบอุ่นและเต็มไปด้วยความใส่ใจต่อกัน เช่นเดียวกับที่พ่อแม่ของพวกเขามี ความรักที่อาจไม่หวือหวา แต่ละเอียดอ่อนและมั่นคงในทุกช่วงเวลาของชีวิต

โจวเหิงเหลือบตามองพวกเขาด้วยแววตาครุ่นคิดก่อนจะก้มหน้าลง ‘หัวใจของคนเราจะมอบให้ได้เพียงคนเดียวเท่านั้นหรือ?’ ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในหัวของเขา

ซูเสี่ยวหลิงเองก็มองพี่ชายทั้งสองด้วยความรู้สึกหลากหลาย นางอายุสิบสี่ปีแล้ว อีกไม่กี่ปีก็จะต้องออกเรือน หากในอนาคตนางได้พบชายที่มีความจริงใจและปกป้องนางได้เช่นเดียวกับพ่อและพี่ชายของนางชีวิตคงจะไม่ลำบากเกินไป

ส่วนซูเสี่ยวลู่คิดไปอีกทางหนึ่งว่า หากพี่ชายทั้งสองยึดมั่นในกฎบ้านและคำสอนของบรรพบุรุษ ก็คงช่วยลดปัญหาในอนาคตไปได้มาก การมีภรรยาเพียงคนเดียว ความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นระหว่างคู่สมรสจะทำให้ภายในบ้านสงบเรียบร้อย ถือเป็นเรื่องดีอย่างยิ่ง

กฎบ้านและคำสอนของบรรพบุรุษ ข้อสุดท้ายที่พ่อของนางตั้งขึ้น เห็นได้ชัดว่าทำเพื่อปกป้องนางและซูเสี่ยวหลิงโดยเฉพาะ ซูเสี่ยวลู่รู้สึกซาบซึ้งในใจอย่างลึกซึ้ง

บ้านหลังนี้ทำให้นางรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างมาก ไม่ว่าในอนาคตนางจะเดินทางไปไกลแค่ไหน นางก็จะกลับมาที่นี่เสมอ บ้านได้กลายเป็นส่วนหนึ่งในใจของนาง เป็นสิ่งที่นางคิดถึงและไม่อาจตัดใจจากมันได้

“ในฐานะอาจารย์ ข้าก็ต้องคอยจับตาดูพวกเจ้าให้ดี”

กุยโหยวยิ้มพร้อมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงขบขัน เขามองเด็กหนุ่มที่ยังอยู่ในวัยคึกคะนองอย่างซูฉงและซูหวา ความไร้เดียงสาของพวกเขาทำให้เขาคิดว่า พวกเด็กๆ คงยังไม่เข้าใจถึงความยากลำบากของชีวิตที่เต็มไปด้วยเรื่องราวมากมายในโลกใบนี้

“อาจารย์กุยโหยว ท่านแต่งงานหรือยัง?”

ซูเสี่ยวลู่ถามขึ้นมาอย่างฉับพลัน

นางมองกุยโหยวด้วยสายตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น อาจารย์ของนางที่เป็นชายสูงวัย แม้จะเก่งวรยุทธ์แต่ก็ดูเหมือนจะมีปัญหากับการเข้าสังคมและกลัวผู้หญิง นางคิดว่าไม่ต้องถามก็คงพอจะเดาได้ว่าเขาไม่มีภรรยา

กุยโหยวแม้จะไม่หล่อเหลา แต่หน้าตาก็ไม่เลว นางสงสัยว่าเขาแต่งงานแล้วหรือยัง

เมื่อคำถามของซูเสี่ยวลู่ดังขึ้น ทุกคนในที่นั้นก็หันไปมองกุยโหยวเป็นตาเดียว

ใบหน้าของกุยโหยวเปลี่ยนสีทันที เขายื่นมือไปหักเม็ดกรวดจากกำแพงในลานแล้วขว้างใส่ซูเสี่ยวลู่

ซูเสี่ยวลู่รีบยกมือกุมหัวพร้อมร้อง “โอ๊ย!”

กุยโหยวแค่นเสียงเย็นชา “เรื่องของผู้ใหญ่ ยัยหนูน้อยไม่ต้องยุ่ง! วันนี้ข้าจะเพิ่มการฝึกให้เจ้าเป็นสองเท่า!”

ยัยเด็กเหลือขอนี่ ช่างเลือกพูดในเรื่องที่ไม่ควรจริงๆ

ซูเสี่ยวลู่ทำหน้าเศร้าทันที ก่อนจะเดินไปฝึกดาบอย่างว่าง่าย

ซูฉงและซูหวาแอบหัวเราะเบาๆ กับท่าทางของน้องสาว

เนื่องจากในเดือนสี่พวกเขาจะต้องเข้าสอบระดับจังหวัด การเรียนของซูฉง ซูหวา และโจวเหิงจึงหนักขึ้น ทุกเช้าระหว่างทางไปเมืองและขากลับ ต่างพูดคุยเกี่ยวกับการเรียนอย่างต่อเนื่อง

วันเวลาผ่านไปทีละวัน และในที่สุดเดือนสี่ก็มาถึง

ซูฉงที่ร่างกายแข็งแรงกว่าใครพูดขึ้น พร้อมลุกขึ้นยืน เขาเคยฝึกวรยุทธ์มาก่อน จึงต่างจากนักเรียนส่วนใหญ่ที่ร่างกายอ่อนแอ

แม้ว่าทุกคนจะเป็นนักเรียนเหมือนกัน แต่การสอบระดับจังหวัดนั้นไม่ง่าย ซูฉงเข้าใจความลำบากของเพื่อนนักเรียน จึงพร้อมช่วยเหลือเสมอ

เขาฝากฝังคำพูดไว้ ก่อนเดินไปดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในทันที

ซูเสี่ยวลู่กัดขนมในมือ ก่อนจะลุกขึ้นพูดว่า “ข้าเป็นหมอ ข้าเองก็จะไปดูด้วย เผื่อจะช่วยอะไรได้บ้าง”

เมื่อมีนักเรียนเป็นลม อาจารย์ย่อมต้องรีบมาดูแลโดยไม่รีรอ

“ร่างกายของหลิวจื่อจินไม่ค่อยแข็งแรง ตั้งแต่สอบระดับอำเภอกลับมาก็ล้มป่วยเรื่อยมา ผ่านมากว่าเดือนแล้วก็ยังไม่หายดี หากไปถึงอำเภออานผิง เขาคงไม่สามารถทนสอบไหว”

หนึ่งในนักเรียนที่ยืนล้อมอยู่ถอนหายใจพูดขึ้น นักเรียนคนอื่นๆ ที่อยู่รอบๆ ต่างก็ค่อยๆ ถอยห่างจากหลิวจื่อจินโดยไม่รู้ตัว เพราะกลัวจะติดเชื้อจากเขา

ซูฉงเบียดกลุ่มคนที่ล้อมอยู่แล้วเดินเข้าไปใกล้หลิวจื่อจิน เขายื่นมือประคองหลิวจื่อจินขึ้นมา มืออีกข้างแตะไปที่แผ่นหลังของเขา พร้อมส่งพลังภายในบางส่วนเข้าไปช่วยพยุงร่างกาย

“จื่อจิน ตื่นสิ!” ซูฉงเรียก

หลิวจื่อจินค่อยๆ ลืมตาขึ้น เขาสั่นไปทั้งตัวเพราะความหนาวเย็นที่แล่นไปทั่วร่าง เมื่อมองเห็นซูฉง เขายิ้มอ่อนโยนออกมา

“พี่ซูฉง ขอบคุณเจ้ามาก ข้าไม่เป็นไรแล้ว... เจ้าอย่าอยู่ใกล้ข้ามากนัก ระวังจะติดโรคจากข้า...แค่ก...”