ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 316

คำพูดของอิ่นฮูหยินในวันนี้ ทำให้อิ่นฉางซุ่นยินดียิ่งนัก

ดังนั้น คำขอของอิ่นฮูหยิน เขาล้วนตอบตกลงแน่นอน

อิ่นฮูหยินแย้มยิ้ม พลางเอ่ยถึงความทรงจำในกาลก่อนกับอิ่นฉางซุ่นอีกครั้ง

อิ่นฉางซุ่นหวนรำลึกถึงอดีต รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าอย่างชัดเจน

ในยามค่ำคืน ได้ร่วมโต๊ะกินข้าวกับอิ่นฮูหยิน ทั้งสองต่างเผยรอยยิ้ม ราวกับได้ย้อนเวลากลับไปยังวันวาน

ในตอนนั้นเอง สาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามารายงานว่า “ฮูหยิน นายท่าน สาวใช้ของถังอี๋เหนียงมาขอพบนายท่านเจ้าค่ะ บอกว่ามีเรื่อง”

อิ่นฮูหยินยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางเอ่ยว่า “เรื่องอันใดหรือ เชิญเข้ามาเถิด”

ไม่นานนัก ชุ่ยหงสาวใช้ของถังซื่อก็เข้ามา นางย่อกายคารวะ แล้วเอ่ยกับอิ่นฉางซุ่นว่า “นายท่าน ฮูหยินน้อยขอให้บ่าวมาถามท่านว่า เมื่อเช้าท่านบอกว่าชอบทานเนื้อตุ๋น ฮูหยินน้อยตุ๋นเสร็จแล้ว ท่านยังจะไปทานหรือไม่เจ้าคะ?”

อิ่นฉางซุ่นหวั่นไหวอยู่บ้าง

เขามองไปยังอิ่นฮูหยิน แววตาของนางฉายแววเศร้า กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “นายท่าน ท่านสัญญากับข้าแล้ว”

อิ่นฉางซุ่นหันไปพูดกับสาวใช้ชุ่ยหงว่า “วันนี้ข้าคงไม่ได้ไปทานแล้ว เจ้ากลับไปบอกฮูหยินของพวกเจ้าด้วยว่า สองวันนี้ข้าต้องอยู่เป็นเพื่อนฮูหยิน ไม่มีเวลาไปหานาง ให้นางดูแลตัวเองให้ดี อยากทานอะไรก็สั่งลงไปได้เลย”

อิ่นฉางซุ่นนั้นอยากไป แต่เขาก็ยังจดจำคำสัญญาที่ให้ไว้กับอิ่นฮูหยินได้

ก็แค่สองสามวัน เวลาผ่านไปรวดเร็วนัก

สาวใช้ถอยออกไป

อิ่นฉางซุ่นแอบสังเกตสีหน้าของอิ่นฮูหยิน เห็นว่านางไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจ เขาจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก

หลายปีมานี้ เขาไม่มีอนุภรรยาสักคน ก็นับว่าดีต่อนางมากแล้ว

ยามนี้เขาก็มีอนุภรรยาเพียงคนเดียว ภรรยาเอกยังคงทนอยู่ร่วมกันไม่ได้ ทุกครั้งล้วนใช้สายตาเย็นชาและเย้ยหยันมองเขา เขาจะไม่รำคาญได้อย่างไร

ยามนี้อิ่นฮูหยินแสดงความอ่อนแอ อิ่นฉางซุ่นรู้สึกยินดีอยู่บ้าง

เรื่องเหล่านี้ เดิมทีเขาไม่ได้ทำผิดอันใด

อิ่นฮูหยินแย้มยิ้มให้อิ่นฉางซุ่น คีบอาหารให้เขา

หากไม่ใช่นิ้วที่นางกำแน่นจนเล็บจิกลงไปในฝ่ามือจนเจ็บปวด เกรงว่านางคงทนต่อไปไม่ไหวแล้ว

ทั้งน่าสมเพชและน่าขัน แต่นางก็ยังคงเฝ้าหวัง แม้แต่นางเองยังรู้สึกไม่ยุติธรรม แต่ในใจก็ยังคงหาข้อแก้ตัวให้เขา มีเสียงหนึ่งดังในใจว่า : เขาเพียงแค่มองไม่ออกถึงหัวใจสตรีที่แท้จริง เขาเพียงแค่ถูกหลอกลวง

“ฮูหยินก็ทานด้วยเถิด”

อิ่นฉางซุ่นยิ้มมองมา ทั้งยังคีบอาหารให้อิ่นฮูหยินบ้าง

สาวใช้พยักหน้า รีบยกชามตุ๋นไปยังเรือนใหญ่อย่างคล่องแคล่ว

ถังซื่อนั่งลงกินข้าว มือของนางลูบเบาๆ ที่หน้าท้อง ยิ้มแล้วเอ่ยกระซิบ “ลูกรัก ลูกรักของแม่วางใจเถิด แม่จะให้เจ้าได้เป็นบุตรสายตรงอย่างแน่นอน พวกเราจะไม่เป็นบุตรอนุที่ต่ำต้อยกว่าผู้อื่น หมากกระดานนี้ แม่เดินมาหลายปี ในที่สุดก็ถึงเวลาแล้ว หมอสองคนนั้น มาได้จังหวะจริงๆ”

“แม่กังวลว่า นางจะไม่ยอมผ่าท้องเอาลูกออก หากนางไม่ยินยอม อีกทั้งยังกินยาบำรุงชั้นเลิศอยู่เสมอ ยื้อชีวิตไปก็อาจอยู่ได้อีกครึ่งปี แต่โชคดีที่นางเลือกแล้ว ลูกรักของแม่ต้องมีวาสนา สวรรค์ยังเมตตาเจ้า”

ถังซื่อแย้มยิ้ม ค่อยๆ กินอาหาร พูดคุยกับลูกอย่างอ่อนโยน

ก็แค่สองสามวัน นางยังรอได้

ไม่นาน สาวใช้ก็กลับมา

ถังซื่อกินอิ่มแล้ว ให้สาวใช้นำอาหารที่เหลือออกไป นางหาวแล้วพูดว่า “เตรียมน้ำร้อนให้พร้อม ข้าจะอาบน้ำนอนแล้ว จริงสิ ช่วงหลายวันนี้ คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวที่เรือนใหญ่ให้ดี รอจนกว่านางจะผ่าท้องเอาลูกออก ต้องรีบมาแจ้งข้า”

นางคือผู้ชนะ แน่นอนว่าต้องไปดูผลแห่งชัยชนะนี้ด้วยตาตนเอง

สาวใช้พยักหน้า “เจ้าค่ะ”

สองวันต่อมา อิ่นฉางซุ่นทำตามที่เขาสัญญากับอิ่นฮูหยิน

ตลอดสองวันเต็ม อยู่เป็นเพื่อนอิ่นฮูหยินกินข้าว นอนหลับ และเขียนหนังสือ

ส่วนซูเสี่ยวลู่ ก็เตรียมยาและด้ายที่จะใช้ในการผ่าท้องอิ่นฮูหยินอิ่น