ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 325

หวังฮุ่ยหลานมองไปยังเด็กสาวที่หันกลับมาตามเสียงเรียก ไม่ไกลออกไป อดไม่ได้ที่จะถาม เมื่อมองไปยังใบหน้าที่งดงามสดใสของซูเสี่ยวลู่ แววตาของหวังฮุ่ยหลานก็หม่นหมองลงเล็กน้อย

หลิวจื่อจินกระซิบอธิบายกับหวังฮุ่ยหลานว่า “นั่นคือซูเสี่ยวลู่ น้องสาวของซูฉงและซูหวา นางเป็นหมอ เคยช่วยชีวิตข้าไว้ ตอนเราแต่งงาน นางก็มาดื่มเหล้ามงคลด้วย ตอนนั้นเจ้าคลุมผ้าคลุมเจ้าสาวอยู่ เจ้าเลยไม่รู้จักนาง”

“ข้าแค่สงสัยว่านางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”

หลิวจื่อจินจับมือหวังฮุ่ยหลาน เขาอ่อนโยนและอดทน ราวกับรู้ถึงความรู้สึกต่ำต้อยในใจของนาง

หวังฮุ่ยหลานฟังคำอธิบายของหลิวจื่อจิน อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมา นางและหลิวจื่อจินแต่งงานกัน หลิวจื่อจินบอกนางทุกเรื่องที่ต้องใช้เงิน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือการคืนเงินให้กับหมอหญิงคนหนึ่ง และเงินของเพื่อนๆ อีกจำนวนหนึ่ง

ที่แท้หญิงสาวผู้นี้ก็คือหมอคนนั้น นางช่างงดงามจริงๆ

เมื่อมีคำอธิบายของหลิวจื่อจิน หวังฮุ่ยหลานก็ไม่คิดมากอีกต่อไป นางเม้มริมฝีปากเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงราวกับลูกกวางวิ่งพล่าน

ซูเสี่ยวลู่และตาเฒ่าอู๋เดินกลับมาแล้ว

อิ่นฮูหยินถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวจื่อจิน นางก็เผยรอยยิ้มออกมา “หลานเขยรู้จักหมอเทวดา ช่างดีจริงๆ”

อิ่นฮูหยินไม่คิดว่าหลิวจื่อจินและซูเสี่ยวลู่จะรู้จักกัน แถมยังมีวาสนาต่อกันเช่นนี้

“นางคือหมอเทวดาที่รักษาท่านน้าหรือ?”

หวังฮุ่ยหลานและหลิวจื่อจินต่างก็ประหลาดใจ

อิ่นฮูหยินพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม และกล่าวกับหวังฮุ่ยหลานและหลิวจื่อจินว่า “ใช่ แม่นางซูคือหมอเทวดาที่รักษาข้า พวกเจ้าอย่าเห็นว่านางยังเด็ก นางมีวิชาแพทย์ที่ล้ำเลิศ เก่งกาจมาก”

ซูเสี่ยวลู่และตาเฒ่าอู๋เดินกลับมา ซูเสี่ยวลู่ยิ้มให้อิ่นฮูหยินเล็กน้อยและถามว่า “ฮูหยิน มีเรื่องอะไรอีกหรือ?”

ซูเสี่ยวลู่มองไปยังหลิวจื่อจินและหวังฮุ่ยหลาน นางยิ้มเล็กน้อย “หลิวจื่อจิน แม่นางหวัง สวัสดี”

ตาเฒ่าอู๋ทำหน้าบึ้ง พึมพำว่า “น่ารำคาญชะมัด”

อิ่นฮูหยินมีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย แต่เพื่อหลานสาว นางก็ยังฝืนใจพูดกับซูเสี่ยวลู่ “แม่นางซู หลานสาวของข้าขอให้เจ้ารักษาได้หรือไม่? พวกเราจะให้ค่าตอบแทน”

ตาเฒ่าอู๋ “เหอะๆ”

เขารู้อยู่แล้ว การขอให้อยู่ต่ออีกหนึ่งคืนจะต้องไม่มีเรื่องดีแน่ๆ

ตาเฒ่าอู๋หน้าบึ้งตึง

ซูเสี่ยวลู่แอบดึงแขนเสื้อของเขาเบาๆ

หากหลิวจื่อจินไม่ทำเช่นนี้ หวังฮุ่ยหลานก็คงไม่โทษเขา

มองดูก็รู้ว่าหวังฮุ่ยหลานไม่มีความมั่นใจ ความรู้สึกต่ำต้อยของนางทำให้ซิ่วไฉที่เก่งกาจต้องมาแต่งเข้าบ้าน นางเองก็รู้สึกต่ำต้อยอยู่ในใจ หลิวจื่อจินฉลาดมาก หากเขาจะเสแสร้ง เพียงแค่ใช้คำพูดหวานหูหลอกล่อหวังฮุ่ยหลานก็เพียงพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องจริงใจเช่นนี้ หวังฮุ่ยหลานก็จะเชื่อเขา

หลิวจื่อจินเสนอตัวเป็นเขย ซูเสี่ยวลู่คิดมาตลอดว่า เขาต้องการใช้หวังฮุ่ยหลานเป็นสะพาน ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์

แต่ตอนนี้ นางกลับรู้สึกว่ามันแตกต่างออกไป

หลิวจื่อจินยิ้มให้ซูเสี่ยวลู่อย่างสบายใจ เขากุมมือหวังฮุ่ยหลานแน่น และกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “ฮุ่ยหลานไม่ได้บอบบางและงดงามเหมือนหญิงสาวทั่วไป แต่นางมีหัวใจที่อ่อนโยนที่สุด นางคู่ควรกับความเคารพและความรักทั้งหมดของข้า”

ตั้งแต่การสอบสิ้นสุดลงเมื่อปีที่แล้ว เขาได้พาแม่มาอยู่ที่อำเภออานผิง หวังฮุ่ยหลานปฏิบัติต่อนางราวกับเป็นแม่แท้ๆ หลายสิ่งหลายอย่างลงมือทำด้วยตัวเอง ทั้งที่นางไม่จำเป็นต้องทำเรื่องเหล่านั้น เพราะมีคนรับใช้คอยทำอยู่แล้ว

แต่นางก็ทำ นางปฏิบัติตัวเป็นลูกสะใภ้จริงๆ คอยปรนนิบัติรับใช้ต่อหน้าแม่สามี

แม้ว่าแม่จะมีความคับข้องใจบ้าง แต่นางก็ยิ้มรับและเห็นด้วย ซื่อๆ และเปิดเผยความในใจกับแม่อย่างจริงใจ เพราะความบริสุทธิ์และจิตใจที่ดีงามของนาง ท่านแม่จึงบอกว่านางเป็นหญิงสาวที่ดี มีคุณธรรม และกำชับเขาเป็นพิเศษว่า แม้ว่าในอนาคตเขาจะประสบความสำเร็จ และต้องการรับอนุที่งดงามจริงๆ ก็อย่าได้รังแกหวังฮุ่ยหลาน

หญิงสาวเช่นนี้ เขาจะไม่เคารพและรักได้อย่างไร

หลิวจื่อจินรักหวังฮุ่ยหลาน เขาและนางไม่ได้เพียงแค่ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์อีกต่อไป เขาปฏิบัติต่อนางเป็นภรรยา ต้องการมีลูกกับนาง ร่างกายของนางอ้วนเกินไปจนตั้งครรภ์ยาก เขาย่อมกังวลใจ