ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 324

ซูเสี่ยวลู่ปิดกล่องยาแล้วเดินกลับไปยังเรือน

อยู่ต่ออีกหนึ่งวัน ตาเฒ่าอู๋ก็ตกลงแล้ว มันก็แค่เรื่องคืนเดียว ไม่มีผลกระทบอะไร

สาวใช้กลับไปรายงานที่เรือนใหญ่

อิ่นฮูหยินและอิ่นอวี้เหยาต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก

อิ่นอวี้เหยาพูดว่า “พี่ฮุ่ยหลานทำไมยังไม่มาอีก ถ้าพลาดหมอเทวดาไป ไม่รู้ว่าจะต้องรออีกนานแค่ไหน”

อิ่นฮูหยินก็เผยสีหน้ากังวล ถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “ถ้าเกิดมาไม่ทันจริงๆ ก็ช่วยไม่ได้แล้ว ทุกสิ่งล้วนขึ้นอยู่กับวาสนา”

จดหมายก็ได้ส่งไปแล้ว หวังฮุ่ยหลานจะมาหรือไม่ มาเมื่อไหร่ ล้วนเป็นลิขิต

เหมือนกับตัวนางเอง ที่เคยอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องตายแน่ๆ แต่กลับพลิกฟื้นคืนชีพ ทุกสิ่งล้วนมีวาสนาเป็นตัวกำหนด

“เหยาเหยา เจ้าออกไปเถอะ แม่เหนื่อยแล้ว”

อิ่นฮูหยินโบกมือ

อิ่นอวี้เหยาพยักหน้า ก่อนจะลุกขึ้นแล้วถอยออกไป

เมื่อมองดูลูกสาวที่โตขึ้นมาก อิ่นฮูหยินก็ถอนหายใจ การเป็นสตรีนั้น มีเรื่องที่จำใจจำยอมมากมายเหลือเกิน

หลายวันมานี้ นางได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดเหล่านี้ให้อิ่นอวี้เหยาฟัง ความจริงเหล่านี้โหดร้ายนัก แต่ก็ทำให้อิ่นอวี้เหยาเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว

การเก็บลูกของถังซื่อไว้ เป็นตัวเลือกที่ถูกต้อง

นางไม่สามารถให้กำเนิดบุตรได้อีกต่อไปแล้ว และอิ่นฉางซุ่นไม่มีทางยอมให้ลูกชายของตนกลายเป็นบุตรอนุ

อนุภรรยาคนอื่นๆ ก็ไม่มีทางโง่เขลาจนถึงขั้นยอมตายแทนนาง

เมื่อคิดถึงถังซื่อ อิ่นฮูหยินก็ลุกขึ้นไปดูนาง

ถังซื่อถูกมัดมือมัดเท้าไว้ ไม่มีสาวใช้ดูแล ทำให้นางอยู่ในสภาพที่น่าเวทนาอย่างยิ่ง

เพราะนางมักขัดขืน อิ่นฮูหยินจึงให้หมอจ่ายยาเป็นพิเศษให้นางกิน เพื่อให้นางสงบลง ไม่มีเรี่ยวแรงก่อกวน และไม่กระทบต่อเด็กในครรภ์

อิ่นฮูหยินยืนอย่างสงบอยู่ตรงหน้าถังซื่อ เอื้อมมือแตะเบาๆ ที่หน้าท้องของนาง รับรู้ถึงการเคลื่อนไหวของเด็กในครรภ์ที่เปี่ยมด้วยชีวิตชีวา อิ่นฮูหยินเผยรอยยิ้ม “เขาต้องแข็งแรงมากแน่ๆ”

ถังซื่อมองอิ่นฮูหยินด้วยความโกรธแค้น แทบคลุ้มคลั่ง นางพูดไม่ได้ และขยับมือเท้าไม่ได้เลย

นางไม่ยอมกิน สาวใช้ก็กรอกลงไปโดยตรง ไม่ต่างอะไรจากลูกแกะที่รอถูกเชือด

เพียงไม่กี่วัน สถานการณ์ของนางกับอิ่นฮูหยินก็พลิกผัน

อิ่นฮูหยินอาการดีขึ้น หน้าท้องขนาดใหญ่ของนางยุบลงไป ร่างกายเริ่มฟื้นคืนสู่สภาพเดิมอย่างช้าๆ

อิ่นฮูหยินมองถังซื่อที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง พลางยิ้มบางๆ และกล่าวอย่างเยือกเย็นว่า “เลี้ยงลูกของข้าให้ดี อีกสี่เดือน เขาก็จะลืมตาดูโลกแล้ว”

“อึอา...”

ถังซื่อหน้าแดงก่ำ พยายามเปล่งเสียงออกมาจากลำคอเป็นเพียงเสียงประหลาด

อิ่นฮูหยินสีหน้าเย็นชา ยืนขึ้นแล้วเดินจากไป

ซูเสี่ยวลู่โบกมือน้อยๆ แล้วหันหลังเดินจากไป

เดินไปได้ไม่ไกล ก็มีรถม้าคันหนึ่งพุ่งตรงมาอย่างรวดเร็ว

“ไป...หลีกไป หลีกไป...”

คนขับรถม้าทั้งโบกแส้ ทั้งตะโกนเสียงดังใส่ซูเสี่ยวลู่และตาเฒ่าอู๋

ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องเร่งด่วน

ซูเสี่ยวลู่และตาเฒ่าอู๋ก็หลีกทางให้

รถม้ามาจอดที่หน้าจวนตระกูลอิ่น

หลิวจื่อจินลงจากรถม้าก่อน จากนั้นก็เปิดม่านให้หวังฮุ่ยหลานก้าวลงมา

หวังฮุ่ยหลานรู้สึกผิดเล็กน้อย “ท่านน้า ขออภัย ข้ามาช้าแล้ว”

อิ่นฮูหยินเห็นว่าเป็นนาง ก็รีบตะโกนเรียกซูเสี่ยวลู่และตาเฒ่าอู๋ที่กำลังเดินจากไป “แม่นางซู โปรดรอก่อน”

หวังฮุ่ยหลานและหลิวจื่อจินต่างก็มองไปยังทิศทางที่อิ่นฮูหยินมองไปโดยไม่ได้ตั้งใจ

หลิวจื่อจินขมวดคิ้ว “ทำไมเป็นนาง?”

หวังฮุ่ยหลานได้ยินหลิวจื่อจินพึมพำ ก็มองหลิวจื่อจินอย่างสงสัย

“ท่านพี่ เจ้ารู้จักหรือ?”