ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 46

ดวงตาใสซื่อบริสุทธิ์ของซูฉงและซูหวาเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว เด็กทั้งสองเบียดตัวเข้าใกล้ซูซานหลางและจ้าวซื่อ พลางมองซูซานหลางด้วยความกังวล แต่ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร

ซูซานหลางสูดลมหายใจยาวเพื่อระงับความเจ็บปวด ก่อนจะเอ่ยอย่างยากลำบากว่า “แม่ ไปกันเถอะ”

จ้าวซื่อเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้า แล้วพยักหน้าอย่างเงียบๆ

ครอบครัวทั้งห้าค่อยๆ เดินจากไปอย่างช้าๆ ไม่มีใครหันกลับมามองแม้แต่คนเดียว

ลานบ้านที่ปรับปรุงใหม่และกระท่อมหญ้าคาแตกต่างจากแต่ก่อนโดยสิ้นเชิง แปลงผักสี่หมู่ที่หลังเขา ก็เขียวชอุ่มไปด้วยต้นผักอ่อนที่เติบโตงอกงาม

ในกลุ่มคนที่มุงดูอยู่ มีผู้หนึ่งถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพึมพำออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา “ช่างน่าเวทนานัก”

เมื่อซูซานหลางและครอบครัวเดินจากไป ฝูงชนที่มุงดูเหตุการณ์ก็ค่อยๆ แยกย้ายกลับไปเช่นกัน

พ่อเฒ่าหลี่เอ่ยขึ้นว่า “ในเมื่อเรื่องราวจบลงแล้ว เช่นนั้นข้าก็ขอลากลับเช่นกัน”

พ่อเฒ่าซูยิ้มส่งแขกด้วยความนอบน้อม “ต้องขอบคุณทุกท่านที่ลำบากมาวันนี้”

พ่อเฒ่าหวางผู้ใหญ่บ้านก็เอ่ยขึ้นว่า “พ่อเฒ่าซู ข้ายังมีธุระที่ต้องจัดการ เช่นนั้นขอลา”

ผู้คนที่พ่อเฒ่าซูเชิญมาล้วนทยอยลุกขึ้นกลับไปทีละคน

ขณะนั้นหลี่ซื่อและโจวซื่อรีบเข้าไปในเรือน พลิกค้นบ้านจนรื้อทุกซอกมุม และในที่สุดก็เจอเงินที่ซ่อนไว้

ยังไม่ทันที่หลี่ซื่อจะเปิดดู หวังซื่อก็ก้าวพรวดเดียวเข้ามาคว้าถุงเงินไปอย่างรวดเร็ว

“ไอ้คนไร้หัวใจพวกนี้ ข้าว่าแล้วมันต้องซ่อนเงินไว้จริงๆ! และดูสิ ซ่อนไว้เยอะถึงเพียงนี้!”

หวังซื่อเปิดถุงออกดูคร่าวๆ พบว่ามีเงินอยู่มากกว่าสิบตำลึง ซึ่งตรงกับที่นางคาดการณ์ไว้

หลี่ซื่อและโจวซื่อต่างเม้มปากแน่น ไม่กล้ากล่าวสิ่งใด

หลี่ซื่อเอ่ยถามอย่างประจบเอาใจ “ท่านแม่ ช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมานี้ พวกน้องสามคงเก็บเกี่ยวได้ไม่น้อยเลยใช่หรือไม่? นี่มีเงินอยู่เท่าไรหรือ มีหายไปบ้างหรือเปล่า”

โจวซื่อรีบเสริม “ใช่แล้ว ข้าได้ยินคนในหมู่บ้านพูดกันว่าคงไม่น้อยกว่าสิบกว่าตำลึงแน่ๆ”

หวังซื่อแค่นเสียงเย็นชา ก่อนกัดฟันตอบอย่างไม่พอใจ “ก็คงประมาณนั้นล่ะ เอาผ้าห่มพวกนี้กลับไปด้วย ส่วนพวกเนื้อสัตว์กับสัตว์เลี้ยงก็จับกลับไปทั้งหมด ข้าล่ะไม่อยากคิดเลยว่าพวกเขากินกันไปเท่าไรแล้ว”

ถ้าหากเปลี่ยนของพวกนี้เป็นเงิน คงได้อีกตั้งหลายตำลึงแน่นอน

หวังซื่อบ่นพึมพำด้วยความโกรธพลางเดินออกไป

หลี่ซื่อและโจวซื่อสบตากัน ไม่มีใครกล้ากล่าวอะไรอีก ต่างนิ่งเงียบ

“พี่สาม! พี่สาม!”

ในขณะนั้นเอง เสียงที่เต็มไปด้วยความร้อนใจดังขึ้น เฉินหู่วิ่งมาหาพวกเขา ลมหายใจไม่สม่ำเสมอ เขารีบพูดทันที “พี่สะใภ้ อย่าร้องไห้เลย เราต้องรีบพาพี่สามไปหาหมอให้เร็วที่สุด พวกเจ้าต้องเข้มแข็งไว้ ทุกอย่างจะผ่านพ้นไปได้แน่นอน!”

เฉินหู่พยายามแบกร่างของซูซานหลางขึ้น แต่ด้วยความที่เขาร่างกายไม่แข็งแรงและยังมีขาเป๋ ทำให้เขาไม่สามารถทำได้

เฉินหู่เหงื่อไหลเต็มหน้า ด้วยความร้อนใจ เขามองไปรอบๆ แล้วสายตาก็สว่างวาบ ก่อนจะรีบพูดขึ้น “บ้านหมออู๋อยู่ใกล้ๆ นี่เอง เขาก็เป็นหมอ เดี๋ยวข้าไปเรียกเขามา!”

พูดจบ เฉินหู่ก็รีบวิ่งไปยังลานบ้านของตาเฒ่าอู๋ที่อยู่ไม่ไกล เขาเคาะประตูเสียงดังพร้อมกับตะโกนลั่น “หมออู๋! หมออู๋! รีบเปิดประตูเถิด มีคนป่วยต้องการความช่วยเหลือ!”

ตาเฒ่าอู๋ได้ยินเสียงเอะอะจึงเดินโซเซออกมาจากในบ้าน ท่าทีของเขาดูเหมือนคนที่ยังไม่สร่างเมา น้ำเสียงไม่พอใจ “เอะอะอะไรกันนักหนา หนวกหู!”

ตาเฒ่าอู๋ที่ดูเหมือนจะดื่มหนักเมื่อคืน ทำให้เขาหงุดหงิดเมื่อถูกปลุกขึ้นมาในสภาพเช่นนี้

ในตอนนั้น เฉินหู่ไม่ทันใส่ใจกับความไม่พอใจของอู๋เฒ่า รีบกล่าวขออภัยอย่างรวดเร็ว “หมออู๋ ข้าผิดเองที่บุ่มบ่าม แต่ตอนนี้คนกำลังจะตาย รีบออกไปช่วยเถอะ!”

เมื่อตาเฒ่าอู๋เปิดประตูออก เฉินหู่ก็รีบดึงตัวเขาไปทันที แต่แม้จะใช้แรงมาก ตาเฒ่าอู๋กลับไม่ขยับแม้แต่น้อย เฉินหู่ชะงักไปชั่วครู่ แต่ยังไม่ทันจะคิดอะไรต่อ ตาเฒ่าอู๋ก็เดินออกไปทางที่ซูซานหลางและครอบครัวอยู่เอง

เฉินหู่รีบตามไปพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงร้อนใจ “หมออู๋ ช่วยเขาเถิด เขาหมดสติไปแล้ว!”

จ้าวซื่อถอยออกมาด้วยความระมัดระวัง ดวงตาแดงช้ำจากการร้องไห้ นางมองตาเฒ่าอู๋ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความสิ้นหวังปะปนกัน