ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 75

ตาเฒ่าอู๋กำลังลังเลว่าจะพูดอย่างไรดี แต่ทันใดนั้นเขาก็เห็นซูเสี่ยวลู่วิ่งตรงไปยังห้องข้างๆ

นี่เป็นสิ่งที่ตาเฒ่าอู๋ไม่ได้คาดคิดไว้เลย และยิ่งทำให้โจวเหิงเด็กชายบนรถเข็นตกใจยิ่งกว่าเดิม ในตอนนั้นเขาพยายามจะหลบกลับเข้าไปในห้อง แต่ซูเสี่ยวลู่กลับพุ่งมาหาเขาอย่างกระตือรือร้น นางคว้ามือของเขาไว้พร้อมรอยยิ้มที่ทั้งหวานและสดใส เสียงของนางนุ่มนวลและเต็มไปด้วยความจริงใจ

“สวัสดี ข้าชื่อซูเสี่ยวลู่ เจ้าเจ็บขาใช่หรือไม่ ข้าดูให้ได้นะ เวลาพี่ใหญ่กับพี่รองของข้าเจ็บ ข้าก็จะนวดให้ แล้วพวกเขาก็รู้สึกดีขึ้นเยอะเลย”

เพื่อเป้าหมายที่จะได้ฝากตัวเป็นศิษย์ ซูเสี่ยวลู่ตั้งใจเต็มที่ นางรู้ว่าความน่ารักและความใสซื่อของตัวเองเป็นจุดแข็ง ใครกันจะสามารถปฏิเสธเด็กสาวนุ่มนิ่มน่ารักได้

“ข้าจะนวดให้นะ ข้าจะเบามือ ไม่ทำให้เจ้าเจ็บแน่นอน”

ดวงตาของซูเสี่ยวลู่ที่จ้องมองไปยังโจวเหิงเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ เสียงของนางยังคงอ่อนหวานและฟังแล้วอบอุ่น

โจวเหิงมองซูเสี่ยวลู่ ความตั้งใจจะพูดปฏิเสธของเขาถูกกลืนหายไปทันที ซูเสี่ยวลู่ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แต่นางก็เข้าหาเขาอย่างบริสุทธิ์ใจ ดวงตากลมโตของนางคู่นั้นยิ่งดูงดงงาม

ยังไม่ทันที่โจวเหิงจะปฏิเสธ มือเล็กๆ ของซูเสี่ยวลู่ก็ปล่อยจากมือเขา และเริ่มบีบนวดบริเวณขาของเขาอย่างนุ่มนวล

ตาเฒ่าอู๋รีบเดินเข้ามาหาในทันที เตรียมจะห้ามนาง แต่เมื่อเห็นว่านางไม่ได้กดหรือนวดผิดจุด และสีหน้าของโจวเหิงก็ไม่ได้แสดงความรำคาญหรือโกรธ ตาเฒ่าอู๋จึงเปลี่ยนใจพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เสี่ยวลู่ช่างฉลาดจริงๆ งั้นเจ้าก็นวดให้พี่โจวเหิงต่อไปนะ แบบที่เจ้าทำตอนนี้ก็ดี และลองนวดบริเวณน่องด้วยนะ”

โจวเหิงได้รับบาดเจ็บหนักที่ขาทั้งสองข้าง แม้จะรักษาไว้ได้ แต่การฟื้นฟูต้องใช้เวลานาน การนวดเพื่อกระตุ้นการไหลเวียนของเลือดและเส้นประสาทจึงเป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างยิ่ง ตาเฒ่าอู๋พาโจวเหิงมาหลบอยู่ที่นี่เพื่อช่วยดูแลและฟื้นฟูร่างกายของเขา

สำหรับเด็กที่ไม่สามารถเดินได้อย่างโจวเหิง เขามักได้รับสายตาและการปฏิบัติที่แตกต่างจากคนรอบข้าง ซึ่งอาจทำให้เกิดปัญหาทางจิตใจในระยะยาว หากเขากลับไปในสภาพนี้ย่อมไม่พ้นปัญหาใหญ่ ลูกสาวคนเล็กของซูซานหลางราวกับนางฟ้าตัวน้อย นางมีจิตใจที่งดงามและเปี่ยมไปด้วยความเมตตา การที่โจวเหิงไม่ปฏิเสธหรือแสดงความรังเกียจต่อการเข้าหาของนาง ถือเป็นเรื่องที่ดีที่สุด

ซูเสี่ยวลู่ปฏิบัติตามคำแนะนำของตาเฒ่าอู๋อย่างว่าง่าย นางนวดขาให้โจวเหิงอย่างตั้งใจ พร้อมกับส่งยิ้มหวานให้เขา

“พี่โจวเหิง ข้าเรียกเจ้าแบบนี้ได้ไหม? ข้าไม่ได้โกหกใช่ไหม นวดแบบนี้สบายขึ้นหรือเปล่า?”

โจวเหิงนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ราวกับสมองของเขายังประมวลผลไม่ทัน จนกระทั่งเขากลับมาตั้งสติได้ ซูเสี่ยวลู่ก็เรียกเขาว่า “พี่โจวเหิง” ไปแล้ว

นางยังถามอีกว่าเรียกได้ไหม ทั้งที่เรียกไปแล้วแท้ๆ

มือน้อยๆ ของซูเสี่ยวลู่ที่นวดขาของเขา แม้จะไม่ออกแรงมาก แต่ก็ไม่เบาจนเกินไป ความรู้สึกที่ขาของเขาอ่อนแอมากแทบจะไม่มี แต่ในตอนนี้เขากลับรู้สึกดีอย่างน่าประหลาด เมื่อมองเข้าไปในดวงตาของสาวน้อยที่กำลังรอคำชมอยู่ โจวเหิงพยักหน้าและเอ่ยขึ้น

“อืม สบายดี ขอบใจเจ้านะ”

ซูเสี่ยวลู่ยิ้มหวาน ก่อนจะก้มหน้าลงนวดขาให้เขาอย่างตั้งใจ

“ดีจริงๆ”

ซูซานหลางรู้สึกยินดีอย่างมาก เขาไม่เคยลืมบุญคุณของตาเฒ่าอู๋ที่ช่วยเหลือครอบครัวของพวกเขามาในอดีต ในช่วงสองปีที่ตาเฒ่าอู๋ไม่กลับมา ซูซานหลางคิดว่าตัวเองคงไม่มีโอกาสได้ตอบแทนบุญคุณนั้นอีก แต่เมื่อเขากลับมาในครั้งนี้ ซูซานหลางตั้งใจแน่วแน่ว่าจะตอบแทนบุญคุณนี้ให้ได้

“เสี่ยวลู่”

ซูฉงและซูหวาดึงชายเสื้อของจ้าวซื่อเบาๆ พลางชี้ไปทางซูเสี่ยวลู่

เมื่อมาถึง พวกเขาเห็นน้องสาวคนเล็กของตัวเองแล้ว แต่เพราะพ่อแม่ยังไม่ได้สนใจไปที่ตรงนั้น พวกเขาจึงอดไม่ได้ที่จะดึงแม่ของพวกเขาให้หันมาสนใจ

จ้าวซื่อและซูซานหลางหันไปตามทิศทางที่ลูกชายชี้

ตาเฒ่าอู๋เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งว่า “เด็กคนนั้นเป็นญาติห่างๆ ของข้า ขาหักและยังไม่หายสนิท เขาชื่อโจวเหิง อายุเจ็ดขวบ”

เมื่อจ้าวซื่อและซูซานหลางมองไป เห็นโจวเหิงนั่งอยู่บนรถเข็นไม้ ใบหน้าของพวกเขาทั้งคู่แสดงความเศร้าสร้อยและสงสาร

ในขณะนั้น ซูเสี่ยวหลิงเดินเข้าไปหาโจวเหิง นางย่อตัวลงนั่งข้างๆ พร้อมส่งยิ้มอบอุ่นและเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เจ้าเจ็ดขวบแล้วหรือ? ข้าชื่อซูเสี่ยวหลิง ข้าอายุเก้าขวบ ต่อไปข้าจะเรียกเจ้าว่าน้องเหิงได้หรือไม่ ข้าจะช่วยนวดให้อีกคน ถ้าเจ้าไม่สบายตรงไหน ก็บอกข้าได้นะ ข้าจะปรับให้”