ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 102

“ข้าว่าตระกูลซ่งช่างโหดเหี้ยมเหลือเกิน ไม่ใช่แค่ซ่งอี้อันเท่านั้น พวกเจ้าเห็นแม่นางซ่งผู้นั้นหรือไม่?”

“หลินจือเยว่เพียงต้องการแต่งงานกับแม่นางฉิน แต่นางกลับปฏิเสธหมั้นหมายทันที แถมยังไปฟ้องร้องต่อหน้าพระพักตร์ ทำให้หลินจือเยว่ต้องเสียบรรดาศักดิ์โหวไป ทั้งยังทำให้แม่นางฉินถูกขังคุกอีกด้วย”

“เจ้าคิดดูสิ สตรีเช่นนี้ไม่ใช่จิตใจชั่วร้ายดั่งอสรพิษหรอกหรือ?”

เหล่าคนฟังยิ่งฟังก็ยิ่งโกรธเคืองกันถ้วนหน้า “ตระกูลซ่งช่างโหดร้ายเหลือเกิน ตั้งใจจะเล่นงานครอบครัวของสหายฉินชัดๆ”

“ข้าว่าคนพวกนี้ไม่สมควรมีชีวิตอยู่ต่อไปเลย ตายไปเสียยังดีกว่า”

เฉียนเหว่ยยิ่งพูดยิ่งเดือดดาล ขณะที่ท้องฟ้าเริ่มมืดลงและระยะห่างระหว่างเรือสองลำนั้นใกล้เข้ามา ในใจเขาก็พลันผุดแผนการบางอย่างขึ้น

เฉียนเหว่ยล้วงเอาพับไฟ[1]ที่ซ่อนไว้ในอกเสื้อโยนข้ามไปยังเรือลำตรงข้ามทันที

“แม่นางซ่ง ฟ้ามืดแล้ว ยังยืนชมทิวทัศน์ทะเลสาบอยู่อีกหรือ?”

สวีเฮ่ออันเห็นซ่งรั่วเจินยืนอยู่ด้านนอกเรือ ปล่อยให้สายลมยามค่ำคืนพัดผมสีดำของนางพลิ้วไหวไปมา ราวกับภาพวาดในห้วงฝันกลางรัตติกาลที่ชวนให้หัวใจเต้นแรง

ซ่งรั่วเจินเหลือบมองไปยังผู้มาใหม่ ก่อนจะคิดในใจว่า ‘ข้ากำลังดูคนคิดจะหาช่องทางตายอยู่ต่างหาก’

“อากาศยามค่ำคืนเย็นนัก ลมบนเรือก็แรง ควรจะสวมเสื้อผ้าให้หนากว่านี้ มิฉะนั้นจะต้องลมเย็นเอาได้” สวีเฮ่ออันเอ่ยด้วยความห่วงใย

“รบกวนคุณชายสวีช่วยเข้าไปหยิบเสื้อคลุมมาให้ข้าหน่อยเถิด”

ซ่งรั่วเจินคำนวณเวลาในใจ เมื่อเห็นว่าใกล้เวลาแล้ว ก็หาข้ออ้างเพื่อไล่สวีเฮ่ออันให้เข้าไปข้างใน

ชายหนุ่มเพิ่งหันหลังกลับ พับไฟจากฝั่งตรงข้ามก็ถูกโยนมา

ซ่งรั่วเจินแววตาเย็นเยียบ นางยกเท้าขึ้นอย่างรวดเร็วและเตะพับไฟนั้นกลับไปทันที

พวกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!

เดิมทีวันนี้ควรจะเป็นคราวเคราะห์ของซ่งอี้อัน เนื่องจากเขาตาบอดและว่ายน้ำไม่เป็น เมื่อเกิดไฟไหม้บนเรือ เขาจึงไม่มีทางเลือกนอกจากกระโดดลงน้ำ

แต่ในระหว่างนั้นเขากลับลื่นล้มและใบหน้าถูกไฟลวกจนเป็นแผลเป็นยากจะรักษา นับแต่นั้นมาเขาก็จมอยู่ในความทุกข์ไม่อาจปล่อยวางได้

ทว่าวันนี้ซ่งรั่วเจินอยู่ที่นี่ คราวเคราะห์จึงไม่ตกเป็นของซ่งอี้อัน แต่กลับเป็นของพวกคนโง่พวกนี้แทน!

“ไฟไหม้แล้ว!”

ผู้คนริมฝั่งเริ่มเห็นเปลวเพลิงกระจายไปทั่วผืนน้ำ ต่างก็รีบพากันมาที่ริมทะเลสาบ

เนื่องจากฟ้าเริ่มมืดแล้ว และเรือทั้งสองลำเตรียมจะกลับเข้าฝั่งอยู่พอดี ระยะทางจึงไม่ไกลจากฝั่งมากนัก

“จู่ ๆ เรือของพวกเขาเกิดไฟไหม้ขึ้นมาได้อย่างไร?” อวิ๋นเนี่ยนชูอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง “เช่นนี้นับว่าเป็นกรรมตามสนองหรือไม่?”

“นี่มัน...รีบไปช่วยคนสิ!” อวิ๋นซีหว่านเอ่ยด้วยความร้อนใจ “ข้าจำได้ว่าคุณชายฉินว่ายน้ำไม่เป็น แม่นางซ่ง เจ้าว่ายน้ำได้ไม่ใช่หรือ?”

ซ่งรั่วเจิน “?”

กล้าดีอย่างไร?

---------------------------------------------------------------

[1] พับไฟ หรือ ตะบันไฟ เป็นเครื่องมือจุดไฟของชาวจีนโบราณ จุดไฟได้ด้วยการเป่าเพียงครั้งเดียว