ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 1020

กู้หรูเยียนส่ายหน้า เดิมทีพี่น้องก็ควรประคับประคองกัน ทว่าตอนนี้ความสัมพันธ์เช่นนี้กลับเข้ามาแทรก หากในภายภาคหน้าฐานะเซียวอ๋องเปลี่ยนไป นั่นก็พูดยากแล้ว...

“ท่านแม่ นี่ล้วนเป็นเรื่องของบ้านผู้อื่น พวกเราเห็นเป็นความครึกครื้นอย่างหนึ่งก็พอ ไม่จำเป็นต้องใส่ใจเจ้าค่ะ”

ซ่งรั่วเจินยิ้มน้อยๆ “บัดนี้เช่ออ๋องไม่อยากแต่งงานกับหลิงเชี่ยนเอ๋อร์ น่ากลัวว่าเป็นไปไม่ได้แล้ว ช่วงนี้มีงานแต่งไม่น้อยจริงๆ”

กู้หรูเยียนและฮูหยินผู้เฒ่ากู้สบตากันแวบหนึ่ง ล้วนรู้สึกแปลกใจเหตุใดนางมั่นใจนักว่าเช่ออ๋องจะต้องแต่งงาน ต่อให้จงเฟยยึดมั่นถึงเพียงนี้ แต่บัดนี้เช่ออ๋องก็อายุไม่น้อยแล้ว สามารถตัดสินใจเรื่องเช่นนี้เองได้

ความคิดของจงเฟย ใช่ว่าเขาจะรับฟังทั้งหมด

“จงเฟยเพียงแต่ต้องการรักษาความรุ่งโรจน์ ไม่มีวันทอดทิ้งสกุลหลิง ส่วนสกุลหลิงช่วยเหลือจงเฟย ย่อมต้องให้เช่ออ๋องแต่งงานกับหลิงเชี่ยนเอ๋อร์”

“ทว่า สกุลหลิงมีความแค้นกับพวกเรา จะต้องเตือนท่านพ่อให้ระวังสักหน่อย” ซ่งรั่วเจินพูด

วันแต่งงานมาถึงโดยไม่รู้ตัว

ซ่งรั่วเจินถูกปลุกขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่ มงกุฎหงส์เสื้อคลุมแดงถูกตระเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ก่อนหน้านี้เพียงมองเห็นก็คิดว่างดงาม แต่บัดนี้ได้สวมใส่ นางถึงรู้ว่าชุดนี้ซับซ้อนมากเพียงใด

หลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วก็นั่งหน้าโต๊ะแต่งหน้าและเริ่มแต่งหน้า มองตนเองภายในคันฉ่องสำริด มุมปากของนางยกขึ้นเบาๆ ผิวพรรณขาวนวลยิ่งกว่าที่ผ่านมา

เมื่อคืนถูกจัดแจงให้แช่น้ำ ถูทุกอย่างบนร่างกาย เห็นว่ายังต้องถูหน้าของนาง นางจึงห้ามมารดาเอาไว้ จากนั้นหยิบมาสก์หน้าที่ตนเตรียมไว้ดีแล้วออกมา

ไม่พูดไม่ได้ ผลลัพธ์ยอดเยี่ยมมากจริงๆ

“เครื่องประดับที่ฉู่อ๋องส่งมางดงามถึงเพียงนี้ ก่อนหน้านี้ข้าได้เห็นก็คิดว่าไม่เคยเห็นเครื่องประดับงดงามถึงเพียงนี้มาก่อน ครั้นใส่บนศีรษะของท่าน ล้วนหม่นหมองลง เพราะคนงดงามที่สุดก็คือท่าน!”

เมิ่งชิ่น อวิ๋นเนี่ยนชูเองก็มาเช้ามาก หลังทุกคนเข้ามาแล้ว ภายในห้องก็แน่นเอียด

เมื่อคืนพวกเขาล้วนรวมตัวอยู่ด้วยกัน อย่างไรเสียพี่น้องที่ดีก็จะแต่งงาน แม้ว่าภายภาคหน้ายังจะได้พบหน้ากันบ่อยๆ แต่ความรู้สึกกลับต่างออกไป

“เห็นพวกเจ้าแต่ละคนจะแต่งงานแล้ว ข้ายังไม่มีความเคลื่อนไหวเลยแม้แต่น้อย เมื่อวานกลับบ้านดึกถึงเพียงนั้น ทีแรกคิดว่าหลบเลี่ยงท่านแม่ข้าได้แล้ว ใครคิดเล่าว่านางจะตั้งใจรอข้าอยู่” เมิ่งชิ่นพูดอย่างสลดใจ

อวิ๋นเนี่ยนชูเผยสีหน้าสงสัย “รอเจ้าทำอันใด?”

“ย่อมเพื่อบ่นข้า!” เมิ่งชิ่นเผยสีหน้าเอือมระอา “พูดว่าพวกเจ้าทั้งหมดจะแต่งงานแล้ว มีเพียงข้ายังหาสามีไม่ได้แม้คนเดียว ภายภาคหน้าจะกลายเป็นสาวแก่อยู่ที่บ้าน”