ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 119

“ฉินซวงซวงผู้นั้นรู้ทั้งรู้ว่าหลินจือเยว่มีพันธะหมั้นหมาย แต่ก็ยังพยายามจะเป็นภรรยาเอกอีกคนให้ได้ เลียนแบบแม่ของนางมาชัดๆ!”

เสียงเยาะเย้ยถากถางดังขึ้นในฝูงชน ตอนนั้นกู้อวิ๋นเวยไม่สนใจการคัดค้านของครอบครัว ดึงดันจะแต่งงานกับแม่ทัพฉินให้ได้ ก่อให้เกิดวงกระเพื่อมไม่น้อยในเมืองหลวง

เป็นถึงคุณหนูตระกูลใหญ่ แต่กลับดึงดันจะเป็นภรรยาเอกอีกคนของคนอื่น แม้ยามนั้นสุขภาพของฉินฮูหยินคนก่อนจะไม่ค่อยดี แต่ถึงอย่างไรคนก็ยังมีชีวิตอยู่

ภายหลัง ฉินฮูหยินคนก่อนโทสะจู่โจมหัวใจแล้วจากไปอย่างรวดเร็ว เกรงว่าคงไม่พ้นถูกนางทำให้โมโห สุดท้ายจึงได้เป็นภรรยาเอกคนใหม่สมใจ

กู้อวิ๋นเวยคิดไม่ถึงว่าหลิ่วหรูเยียนจะพูดถึงนาง ใบหน้าพลันซีดขาว นางถูกคนเย้ยหยันเพราะเรื่องนี้มาหลายปี ไม่ง่ายเลยกว่าคนจะค่อยๆ ลืมเลือนไป วันนี้กลับถูกเอ่ยถึงอีกครั้ง

“จะว่าไปแล้ว สิ่งที่ฉินซวงซวงทำลงไป ฉินฮูหยินกับแม่ทัพฉินก็ไม่ได้มอบคำอธิบายอันใดออกมาเลยนี่!”

หลิ่วหรูเยียนดวงตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง สองฝ่ายฉีกหน้ากันไปแล้ว นางยังต้องห่วงศักดิ์ศรีอะไรอีก?

การปล่อยให้คนพวกนี้รังแกลูกๆ ของตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่าเพราะห่วงศักดิ์ศรีต่างหากถึงจะเรียกว่าน่าขัน!

ฉินเจิงเห็นหลิ่วหรูเยียนได้คืบจะเอาศอก กุมจุดอ่อนนี้ไว้ไม่ยอมปล่อย แววอำมหิตวาบผ่านส่วนลึกในดวงตา หากในไม่ช้าก็อันตรธานหายไป

อยู่ต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้ วันนี้เดิมทีพวกเขาก็เป็นฝ่ายผิด ถึงจะไม่พอใจแค่ไหนก็ได้แต่อดทนอดกลั้นเอาไว้

“ข้าผิดเอง เป็นเพราะข้าไม่ได้สั่งสอนลูกๆ ให้ดี”

กู้อวิ๋นเวยคุกเข่าลงไปอีกครั้งแล้วว่า “ขออภัย ข้ารู้ว่าร้านค้าเหล่านี้ไม่พอให้ชดใช้เลยสักนิด ยังมีที่นากับร้านค้าทางฝั่งตะวันตกของเมืองล้วนยกให้พวกท่านทั้งหมด ขอเพียงพวกท่านคลายโทสะ”

“พี่รอง ข้ารู้ว่าท่านไม่ยินดีรับไว้ แต่ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นคำขอโทษจากสกุลซ่ง ท่านก็รับไว้เถิดเจ้าค่ะ”

ซ่งรั่วเจินรับโฉนดจากในมือกู้อวิ๋นเวยมาโดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายปฏิเสธ แล้วนำมายัดใส่มือซ่งอี้อัน

“น้องหญิงห้า!” ซ่งอี้อันทำทีไม่พอใจ

กู้อวิ๋นเวยฝืนยิ้มออกมา “สิ่งของชดเชยอื่นๆ ข้าจะให้คนนำมาส่งให้ที่จวนทีหลัง”

“ซ่งฮูหยิน เรื่องนี้ข้าต้องขออภัยพวกท่านจริงๆ ต่อไปข้าจะต้องกวดขันเจ้าลูกสุนัขนี่ให้ดี ไม่ให้เขาทำผิดอีก”

“สิ่งที่ควรชดใช้ พวกข้าล้วนยินดีชดใช้ ขอเพียงพวกท่านเอ่ยปาก ข้าเพียงหวังว่าพวกท่านจะยอมใจกว้างสักครา ปล่อยเขาไปสักครั้ง”

“ใกล้จะถึงการสอบฤดูใบไม้ผลิแล้ว เขาบากบั่นร่ำเรียนมาหลายปีก็เพื่อโอกาสนี้” ฉินเจิงเอ่ยเสียงขรึม

หลิ่วหรูเยียนแสร้งฟังไม่เข้าใจ “แม่ทัพฉินพูดอะไรกัน สกุลฉินร่ำรวยมากอิทธิพล แม่ม่ายลูกกำพร้าอย่างพวกข้ายังจะทำอะไรได้เช่นนั้นหรือ?”

ฉินเจิงกำหมัดแน่น เมื่อก่อนดูไม่ออกเลยว่าสตรีผู้นี้รับมือยากขนาดนี้!

“ให้เรื่องนี้ยุติลงเพียงเท่านี้เถิด อย่าให้เรื่องถึงทางการเลยได้หรือไม่?”