ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 121

วันนี้น่ายินดีเป็นอย่างยิ่ง ได้ร้านค้าดีๆ มาอีกเช่นนี้ เรียกได้ว่าชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่!

ทว่าซ่งรั่วเจินกลับกำลังพินิจเคราะห์เรื่องหนึ่งอยู่ คลับคล้ายคลับคลาว่ามีอะไรบางอย่างที่นางหลงลืมไป

“น้องหญิงห้า เจ้าคิดอะไรอยู่?” ซ่งเยี่ยนโจวเอ่ยถาม

ซ่งรั่วเจินหันมอง “ข้ากำลังคิดว่ามีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นเช่นนี้ เหตุใดฉินซวงซวงและหลินจือเยว่จึงไม่ปรากฏตัว?”

นางรู้นิสัยของฉินซวงซวงดี เรื่องราวในหนังสือหลังจากที่นางเกิดใหม่แล้วนางอยากได้อะไรก็ล้วนสมดังใจ กิจธุระใดๆ ของจวนตระกูลฉินล้วนไม่ขาดนางมีส่วนร่วม

เรียกได้ว่า แรกเริ่มเดิมทีนางถูกเพิกเฉยไร้คนตระกูลฉินใดเหลียวแล แต่ภายหลังกลับกลายเป็นที่รักของคนทั้งตระกูลฉิน

ในวันสำคัญเช่นนี้ เป็นไปไม่ได้ที่นางจะไม่ปรากฏตัว และเป็นไปไม่ได้อีกที่จะพลาดโอกาสงามในการวางแผนร่างอุบาย ดังนั้นต้องมีเหตุผลเป็นแน่

“ฉินซวงซวงเพิ่งกลับจวนสกุลหลินเมื่อวาน จวบจนบัดนี้เงินที่หลินจือเยว่ค้างเอาไว้ยังไม่อาจชำระคืนได้ บ้านตนก็จวนตัวพอแล้ว ย่อมไม่สนจวนสกุลฉินเป็นธรรมดา” ซ่งจืออวี้ว่า

“เงิน...”

ซ่งรั่วเจินนึกถึงยามที่ตนสวนพบกันโดยผ่านๆ กับฉู่จวินถิงในวันนี้ ก็พลันเข้าใจขึ้นมา

“ข้าจะออกไปข้างนอกสักหน่อย”

หลังออกจากจวนตระกูลซ่งแล้ว ซ่งรั่วเจินดีดนิ้วคำนวณ แล้วตรงไปยังจวนฉู่อ๋อง

“ท่านอ๋อง มีคนมาขอพบขอรับ เป็นแม่นาง...” ซงฉือเอ่ย

ฉู่จวินถิงไม่ได้เงยหน้าขึ้นแม้แต่นิด หากแต่พลิกอ่านม้วนกระดาษในมือไปมา “ข้าบอกไว้แล้ว ไม่ว่าใครก็ห้ามเข้าพบ!”

“ขอรับ”

ซงฉือถอยกลับ จวบจนมาถึงนอกประตูแล้วถึงได้พูดเอ่ยกับซงป่าย “ไม่รู้เหตุใดแม่นางซ่งจึงมาหาท่านอ๋อง เสียก็แต่วันนี้ท่านอ๋องไม่ยอมพบผู้ใด”

“คุณหนูห้าจวนตระกูลซ่งน่ะหรือ?” ซงป่ายถาม

ซงฉือพยักหน้า “ก็ใช่น่ะสิ ข้าเห็นว่าก่อนหน้านี้ท่านอ๋องกับคุณหนูซ่งเคยพูดคุยกันอยู่หลายครั้งหรอก ข้าถึงได้แจ้งท่าน หากเป็นคุณหนูผู้อื่น ข้าไม่เข้าไปแจ้งหรอก”

“ข่าวสารค่อยๆ แพร่กระจายทั่วเมืองหลวงแล้ว เพียงท่านอ๋องได้ฟังก็จะรู้ความเป็นมาเป็นไป”

ซ่งรั่วเจินเผยรอยยิ้ม “ที่หม่อมฉันมาในคราวนี้ เพราะอยากมอบของขวัญชิ้นหนึ่งให้ท่านอ๋อง”

ฉู่จวินถิงเลิกคิ้ว เอ่ยถามขึ้นด้วยใครรู้ “ของขวัญใดหรือ?”

“ของขวัญที่อาจช่วยกู้สถานการณ์ฉุกเฉินของท่านอ๋องได้” ซ่งรั่วเจินกล่าว “อย่างเช่น...เงินที่หายไป”

แววตาของฉู่จวินถิงนิ่งค้าง ซ่งรั่วเจินคล้ายไถ่ถาม ทว่าน้ำเสียงกลับมั่นใจยิ่ง เรื่องนี้เป็นเรื่องลับมาก ข่าวสารก็ไม่ได้เผยแพร่ออกไป เช่นนั้นนางรู้ได้อย่างไร?

“ท่านอ๋องโปรดวางใจ ข่าวไม่ได้รั่วไหลออกไปแต่อย่างใด หากแต่หม่อมฉันมีความสามารถบางอย่างที่เกรงว่าท่านอ๋องเองก็ทรงทราบ”

ฉู่จวินถิงกระจ่างแจ้ง นึกขึ้นได้ว่าซ่งรั่วเจินถนัดในด้านศาสตร์ลี้ลับ คาดไม่ถึงก็เพียงแม้แต่เรื่องนี้ก็ล่วงรู้ได้ ช่างวิเศษโดยแท้

“เจ้าคาดการณ์ได้ความว่าอย่างไร?”

“หม่อมฉันคาดการณ์ได้ว่าคืนนี้จะมีคนโยกย้ายทรัพย์สินเงินทองออกไป หากท่านอ๋องเชื่อ ไปตรวจดูด้วยกันดีหรือไม่?”