ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 143

“หากท่านกังวลเรื่องฉินเซี่ยงเหิงจริง เหตุใดยามพวกท่านไปขอขมาลาโทษสกุลซ่งเมื่อวาน ฉินซวงซวงจึงมิได้อยู่ด้วยเล่า?”

“ทั้งบุตรสาวบุตรเขยต่างรู้เรื่องนี้อยู่ก่อนแต่ยังไม่ไปด้วย หรือพวกท่านไม่คิดว่าน่าสงสัย?”

“เห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงคำแก้ตัวของพวกท่าน!” เหลียงเหยียนกล่าวสุ้มเสียงเกรี้ยวโกรธ

“ท่านเป็นแม่ทัพ เดิมควรบำบัดทุกข์บำรุงสุขให้ปวงประชา แต่ท่านกลับสมคบคิดกับหยวนซิงเชายักยอกเงินบรรเทาทุกข์ราษฎร ทำให้ประชาชนผู้บริสุทธิ์มากมายต้องล้มตาย เจ้าตายเป็นหมื่นครั้งก็ยังไม่พอชดใช้!”

ฉินเจิงโกรธจนหน้าดำคล้ำเขียว รู้สึกราวกับโทษทัณฑ์มหันต์ใหญ่ที่ตนไม่ได้ก่อถูกโยนเข้าใส่!

“ในเมื่อแม่ทัพฉินไม่ยอมชี้แจงให้ชัดเจน เช่นนั้นก็พาตัวลงไปค่อย ๆ ถามค่อย ๆ ซักแล้วกัน!”

“นำตัวไป!”

ฉู่จวินถิงออกคำสั่งเด็ดขาด ให้พาตัวคนสกุลฉินและสกุลหลินไปด้วยกันทั้งหมด!

ฉินเซี่ยงเหิงเห็นฉินซวงซวงกับหลินจือเยว่ถูกพาตัวไป ในใจก็กระวนกระวายขึ้นมา ทว่าเขายังคงไม่ได้สนใจว่าสองคนนั้นจะโดนโทษทัณฑ์เช่นไร ห่วงพะวงเพียงบิดามารดาของตนจะมาช่วยได้เมื่อใดก็เท่านั้น

เมื่อวานท่านแม่บอกชัดเจนแล้วว่าวันนี้จะมาช่วยเขาออกไป ศาลาว่าการซุ่นเทียนไม่ยอมปล่อยตัวแล้วอย่างไร ก็ต้องไปขอร้องท่านปู่อยู่ดี

แม้ว่าหลายปีมานี้ความสัมพันธ์ของระหว่างท่านแม่และตระกูลท่านปู่ไม่ค่อยได้ติดต่อไปมาหาสู่ ทั้งความสัมพันธ์ก็ไม่ค่อยดีนัก แต่อย่างไรเขาก็เป็นหลานชายของท่านปู่ ย่อมไม่อาจมองดูเขาพลาดโอกาสการสอบฤดูใบไม้ผลิไปโดยไม่แยแสได้เป็นแน่

ด้วยสถานะของท่านปู่ การช่วยเขาออกไปไหนเลยจะมีปัญหาได้

ขณะเขารอคอยอย่างกระวนกระวายอยู่นี้เอง พลันเห็นฉินเจิงกับกู้อวิ๋นเวยเข้า ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

“ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านมาแล้ว!”

“พาข้าออกไปได้แล้วใช่หรือไม่? พวกท่านไม่รู้หรอกว่าซวงซวงกับหลินจือเยว่เลวร้ายแค่ไหน รู้ทั้งรู้ว่าข้าบาดเจ็บ แต่กลับรวมหัวกันทำร้ายข้า ดูเอาเถิดว่าตีข้าจนเป็นขนาดไหนแล้ว!”

เพียงแต่ขณะที่ฉินเซี่ยงเหิงกำลังจะไปยังประตูคุกด้วยใจยินดีปรีดานี้เอง กลับเห็นบิดามารดาของตนถูกผลักเข้ามาด้วยกัน

“เข้าไปสิ ครานี้ครอบครัวเจ้าก็นับว่าได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันในคุกแล้ว!”