ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 278

หลังฉินซวงซวงตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนเองกำลังอิงแอบอยู่ภายในอ้อมกอดของบุรุษ รู้สึกหวานล้ำขึ้นภายในใจระลอกหนึ่ง

ทันใดนั้นนางคิดว่าสวรรค์ให้นางกลับมาเกิดใหม่ แท้จริงแล้วมิใช่เพื่อให้เดินบนทางสายเดิม แต่เพื่อทำให้นางได้อยู่ร่วมกับฉู่อ๋องใหม่อีกครั้ง!

ทว่านางคิดไม่ถึง นี่ผิดพลาดไปแล้ว!

“ท่านอ๋อง สีท้องฟ้าไม่เช้าแล้ว สมควรตื่นได้แล้วเพคะ”

สุ้มเสียงฉินซวงซวงแผ่วเบาดุจผ้าไหม ยังเจือกลิ่นอายออดอ้อน นึกลังเลอยู่ภายในใจ ตกลงท่านอ๋องรู้หรือไม่ว่านางคือฉินซวงซวง มิใช่ซ่งรั่วเจิน

เหยาจิ่นเฉิงได้ยินเสียงก็รู้สึกไม่ชอบมาพากล เสียงของซ่งรั่วเจินคล้ายไม่ใช่แบบนี้...

ต่อมาเขาก็ได้ยินเสียงแผดร้องของฝ่ายหญิง ก้มลงมองก็พบใบหน้าที่คาดไม่ถึง

“เหตุใดเป็นเจ้า!”

ดวงตาฉินซวงซวงเบิกกว้างอย่างตกตะลึงหวาดกลัว ทั้งๆ ที่คนเกี่ยวกระหวัดรัดรึงกับนางตลอดคืนคือฉู่อ๋อง เหตุใดเป็นคนตรงหน้าได้เล่า?

เหยาจิ่นเฉิงมีสีหน้าตกตะลึง เขาก็พูดแล้วเหตุใดเมื่อวานรู้สึกไม่ชอบมาพากล ที่แท้ก็ไม่ใช่ซ่งรั่วเจินตั้งแต่แรก!

ซ่งจืออวี้บุกเข้ามาภายในเรือนได้อย่างราบรื่น เดิมทีก็ไม่ใส่ใจบ่าวรับใช้สกุลเหยาที่กำลังขัดขวาง

“คุณชายซ่ง ท่านไม่สามารถบุกเข้าไปได้ ท่านทำเช่นนี้พวกเราจะไปแจ้งทางการ!”

บ่าวน้อยขวางซ่งจืออวี้อย่างสุดกำลัง สีหน้าเปี่ยมความว้าวุ่น หากตอนนี้ซ่งจืออวี้พบว่าคุณชายและแม่นางซ่งนอนอยู่ด้วยกัน น่ากลัวว่าคนผู้นี้ต้องฆ่าคุณชายอย่างแน่นอน!

ทว่าเดิมทีแรงเพียงแค่นี้ของบ่าวน้อยยามอยู่ต่อหน้าซ่งจืออวี้ก็ไม่พอให้ชายตาแล ยื่นมือออกไปผลักคนล้มลงกับพื้นอย่างไม่ตั้งใจ

บังเอิญได้ยินเสียงแผดร้องพอดี ทันใดนั้นพูดว่า “ด้านในเกิดเรื่องแล้ว รีบเข้าไปดูเร็ว”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลินที่ฝั่งหนึ่งได้ยินเสียงนั้นคล้ายรู้สึกคุ้นหูอยู่บ้าง ทันใดนั้นก็ใจสั่น หรือว่าข่าวที่ได้รับเป็นความจริง?

“เจ้า นังแพศยาคนนี้ แต่งงานแล้วยังขวัญกล้ายั่วยวนคนที่ภายนอก ทำเรื่องไร้ยางอายพรรค์นี้ สมควรตายจริงๆ!”

ฉินซวงซวงปิดหน้าที่ถูกตี สายตาตกตะลึงหวาดกลัว “ท่านแม่ ข้า ข้าถูกปรักปรำ...”

“ถูกปรักปรำ? เจ้าถูกจับได้ว่าคบชู้คาเตียงยังพูดว่าปรักปรำอะไร? จือเยว่ตาบอดถึงตบแต่งหญิงแพศยาอย่างเจ้าพรรค์นี้!”

เหยาจิ่นเฉิงถูกภาพนี้ทำให้ตกตะลึงเหม่อลอยไป ทั้งๆ ที่อยู่ในเรือนของตน เหตุใดฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงจึงมาถึงที่ได้ ตะคอกเสียงเปี่ยมโทสะ

“พวกเจ้าตัวไร้ประโยชน์ยังเหม่อลอยอันใดอยู่อีก? ยังไม่รีบไล่คนออกไป!”

บ่าวน้อยและสาวใช้ทางด้านข้างอึดอัดใจ พวกเขาไม่ใช่ไม่ห้าม แต่ห้ามไม่ได้ตั้งแต่แรก!

ซ่งจืออวี้มีแรงมาก เผชิญหน้ากับพวกเขาคล้ายเผชิญหน้ากับลูกไก่ก็มิปาน หากคิดขัดขวางอย่างรุนแรง เกรงว่าซ่งจืออวี้ก็สามารถส่งพวกเขาไปพบบรรพบุรุษได้!