ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 394

“ข้ามิได้มีความคิดบังคับเจ้าแต่งงานกับข้า ต่อให้เจ้าอยากแต่ง ข้าก็ไม่ยินดีสู่ขอ ท่านแม่ข้ากำลังทาบทามสู่ขอให้ข้าแล้ว”

“ยิ่งไปกว่านั้น สุภาพบุรุษไม่แย่งชิงของคนอื่น ข้าไม่สนใจฮูหยินของคนอื่นหรอกนะ”

สายตาเคอหยวนจื่อเปี่ยมความรู้สึกเหลือจะเชื่อ ซ่งจิ่งเซินถึงขั้นปฏิเสธนาง!

เขาจะปฏิเสธนางได้เยี่ยงไร?

ทั้งๆ ที่ขอเพียงได้ยินว่านางยินดีแต่งกับเขาก็จะดีใจจนยอมทำทุกอย่างแล้ว แต่ตอนนี้ถึงขั้นปฏิเสธตน นี่เป็นไปไม่ได้!

ซ่งรั่วเจินและซ่งจืออวี้สองสามคนสบตากัน ยกมุมปากขึ้นอย่างสุดระงับ

สาแก่ใจ!

จิ่งเซินสูญเสียความทรงจำเป็นเรื่องดียิ่งใหญ่เรื่องหนึ่ง! น่าปลาบปลื้มยินดี!

“ในเมื่อพวกเจ้ายังไม่สามารถคืนได้ทันที เช่นนั้นคืนมาส่วนหนึ่งก่อน ที่เหลือเขียนหนังสือรับรองหนี้หนึ่งฉบับ คืนภายในหนึ่งเดือนก็พอแล้วกระมัง?”

“อย่าได้พูดว่าข้าบังคับข่มขู่สตรีเป็นอันขาด พวกเราสกุลซ่งองอาจผ่าเผย ไม่เคยทำเรื่องพรรค์นี้”

มองเห็นใบหน้าตกตะลึงหวาดกลัวของซ่งจิ่งเซิน กลัวเคอหยวนจื่อจะอยากแต่งงานกับเขาจึงเป็นฝ่ายขยายระยะเวลาด้วยตนเอง ทุกคนคล้ายรับรู้ถึงปัญหาหนึ่งได้ในที่สุด

เขาคล้ายไม่ชอบเคอหยวนจื่อจริงๆ!

คนรักที่เขาชมชอบมานานหลายปี บัดนี้ปล่อยวางได้แล้ว ไม่ใช่การแสดงตั้งแต่แรก อีกทั้งยังไม่ใช่โมโหไปชั่วขณะ

เคอหยวนจื่ออึ้งงันอยู่กับที่ เพียงคิดว่าเรื่องนี้ยอมรับได้ยากเสียยิ่งกว่าซ่งจิ่งเซินให้นางคืนเงินเสียอีก

เหตุใดเขาสามารถปล่อยวางตนเองได้เล่า?

“ซ่งจิ่งเซิน ตกลงเจ้ายังเป็นบุรุษอยู่หรือไม่? เมื่อวานทำให้เคอหยวนจื่ออับอายต่อหน้าทุกคนยังไม่พอ วันนี้ถึงขั้นยังมาก่อเรื่องที่จวนเคออีกรึ?”

ทันใดนั้น เสียงคำรามอย่างรำคาญใจสายหนึ่งก็ดังขึ้น ต่อมามองเห็นชวีคั่วเดินโมโหดุดันเข้ามาแล้ว

“คุณชายชวี ท่านดีต่อข้าเหลือเกิน” เคอหยวนจื่อซาบซึ้งใจมาก

ซ่งจิ่งเซินปรบมือ “โอ้ บุรุษปกป้องภรรยาตัวดี มิน่าเล่าสกุลเคอจึงแต่งงานกับสกุลชวี ช่างเป็นตัวเลือกที่ดีโดยแท้”

ซ่งรั่วเจินขมวดคิ้วแน่น ดูท่าแล้วซ่งจิ่งเซินอ่านนิยายมาไม่น้อยจริงๆ...

เดิมทีชวีคั่วก็คิดว่าตนเองยิ่งใหญ่มาก ได้ยินซ่งจิ่งเซินพูดเช่นนี้กลับรู้สึกไม่ชอบมาพากลอยู่บ้าง

“ชวีคั่ว เจ้ามาถูกเวลายิ่งนัก บัดนี้สกุลเคอติดหนี้ข้าแต่คืนไม่ได้ เจ้าช่วยคืนแทนได้หรือไม่?” ซ่งจิ่งเซินถามหยั่งเชิง

ได้ยิน ชวีคั่วยิ้มเยาะทีหนึ่ง โบกมือใหญ่ “ก็แค่เงินเล็กน้อยมิใช่หรือ ข้าช่วยคืนก็พอ!”

ทุกคนต่างพูดว่าเจ้าซ่งจิ่งเซินร่ำรวย คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเพียงคนใจแคบ ก็แค่เงินจำนวนหนึ่งกลับพาคนมาล้อมประตูมากเพียงนี้ ไม่ได้เรื่อง!”

เคอหยวนจื่อเห็นว่าชวีคั่วยินดีช่วยเหลือ ทันใดนั้นรู้สึกดีใจขึ้นมา แม้แต่สายตาก็กลายเป็นเลื่อมใส