ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 491

“ซวงซวงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้แน่นอน แต่เป็นเหอเซียงหนิงผูกใจแค้นจึงวางแผนทำร้ายซ่งรั่วเจินต่างหาก”

“บัดนี้เรื่องราวถูกเปิดโปง นางอยากหาแพะรับบาปจึงดึงฉินซวงซวงเข้ามาเกี่ยวข้อง น้องสาวข้าเลี้ยงคนเนรคุณเอาไว้จริงๆ!”

ฉินเซี่ยงเหิงย่อมไม่อาจมองดูฉินซวงซวงเคราะห์ร้ายโดยไม่ทำอันใดอยู่แล้ว ยามนี้เขาได้รับความสำคัญจากตระกูลเซียวจึงยิ่งเชื่อในความสามารถของฉินซวงซวงมากกว่าเดิม

ตราบใดที่มีความสามารถในการหยั่งรู้ล่วงหน้านี้อยู่ วันหน้าเขาจะต้องมีอนาคตไกล การงานราบรื่นเป็นแน่แท้!

กัวเยว่หลินเห็นดังนั้นก็เอ่ยว่า “ใช่แล้ว เดิมเหอเซียงหนิงก็เป็นคนจิตใจชั่วร้าย ตอนอยู่ในตระกูลฉินก็เป็นเหมือนโจรร้ายกระนั้น”

“จากที่ข้าเห็น เห็นได้ชัดว่านางริษยาซวงซวงจึงคิดจะทำให้ซวงซวงเคราะห์ร้ายไปด้วย!”

เดิมฉินจื้อหย่วนไม่อยากเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เห็นภรรยาของตนเองเอ่ยปากแล้ว ในใจเขาก็ยิ่งสับสน

ก่อนหน้านี้เขาเคยบอกท่านพ่อไม่ใช่แค่ครั้งเดียวแล้วว่าฉินซวงซวงเป็นตัวซวย ทำให้ตระกูลหลินตกต่ำอยู่ในสภาพนั้น ดีที่สุดคือไล่นางออกไปจะได้ไม่มาทำให้ตระกูลฉินพลอยเดือดร้อนไปด้วย

แต่ท่านพ่อกลับไม่เห็นด้วย ยามนี้ดีนัก ทำให้ทั้งตระกูลฉินเดือดร้อนไปด้วยจริงๆ แล้ว!

ฉินซวงซวงเห็นคนในครอบครัวล้วนช่วยพูดแทนตนเอง ในใจพลันนึกยินดี “คนในครอบครัวข้าเป็นพยานให้ข้าได้ ช่วงเวลาที่ผ่านมาข้าเห็นใจเหอเซียงหนิง พยายามช่วยนางอย่างสุดความสามารถแล้ว”

“แต่เดิมข้าก็เป็นหนี้ ไม่สามารถให้เงินมากมายแก่นางได้ ผู้ใดจะคาดคิดว่านางจะโกรธแค้นข้าเพราะเรื่องนี้ ตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้น!”

“ข้าเป็นพยานให้ได้ ก่อนหน้านี้ตอนที่ข้าอยู่ในบ้านก็เห็นเหอเซียงหนิงทำตัวลับๆ ล่อๆ ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว จะต้องคิดไม่ซื่อเป็นแน่”

กัวเยว่หลินเอ่ยวาจาหนักแน่นจริงใจ นางไม่ได้อยากช่วยพูดแทนฉินซวงซวง อย่างไรเสียเดิมทีความสัมพันธ์ก็ไม่ได้ดีขนาดนั้น

แต่จนใจที่หากฉินซวงซวงถูกตัดสินว่าผิดจริง พวกตนก็จะพลอยเคราะห์ร้ายกันหมด ทั้งที่ฉินซวงซวงเป็นคนทำผิด แต่ช่วงที่ผ่านมาแม้แต่นางก็ไม่รู้ว่าถูกคนมากมายเท่าไรเยาะหยัน

“สมกับที่เป็นคนในครอบครัวเดียวกันจริงๆ ความใจกว้างของฮูหยินน้อยช่างน่าเลื่อมใสนัก”

ซ่งรั่วเจินมีสีหน้าชื่นชม ในใจกลับส่ายหน้าถอนหายใจ รู้สึกละอายใจที่สู้ไม่ได้

เมิ่งชิ่นและอวิ๋นเนี่ยนชูที่อยู่ข้างๆ ได้ยินเรื่องที่น่าสนใจนี้ก็ลืมตาโพลงโดยไม่รู้ตัว แต่สัมผัสได้ถึงสายตาของรั่วเจิน คนทั้งสองรู้ใจยิ่งนัก ตระหนักได้ทันทีว่าต้องทำอะไรต่อไป

อึดใจถัดมา คนทั้งสองรีบเก็บงำความตกใจ แสร้งแสดงสีหน้าว่ารู้เรื่องมานานแล้ว

“ข้านึกแล้วเชียวว่าคนที่สามารถเข้าไปอยู่ในตระกูลฉินได้จะต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ ถ้าเป็นข้า ป่านนี้คงโกรธจนกลับบ้านเดิมไปแล้ว”

“ดูสิ กัวเยว่หลินนิสัยดีปานนี้ ไม่เพียงสามารถอดกลั้นต่อเรื่องนี้ได้ แต่ยังยินดีก้าวออกมาช่วยเหลือ ไม่รู้เลยว่าฉินซวงซวงทำเช่นนี้กับพี่สะใภ้ของนางลงไปได้อย่างไร?”

อวิ๋นเนี่ยนชูมองกัวเยว่หลินอย่างเห็นใจ “รั่วเจิน เจ้าเห็นแล้วใช่ไหม ก่อนหน้านี้ข้าบอกว่าเจ้ามีศักดิ์ศรี ไม่ใช่ทุกคนที่สามารถปล่อยวางได้เหมือนเจ้า พวกเขาสามารถอดทนต่อเรื่องน่าอดสูเช่นนี้ได้ แต่เจ้าอดกลั้นไม่ได้ก็เท่านั้นเอง”