ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 571

ซ่งอี้อันเผยสีหน้าตกตะลึง แต่ตกใจเพราะท่านลุงทั้งสองท่านนี้ยังไม่ได้นับญาติก็สืบข่าวของบิดาอยู่ตลอด

หลังเกิดเรื่องกับบิดา พวกเขาเห็นความเย็นชาและอบอุ่นของคนจนคุ้นชินแล้ว

ในอดีตคนที่เคยมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดเหล่านั้นค่อยๆ ห่างเหินไปทีละคน กลัวว่าตนเองจะเกี่ยวข้องกับพวกเขา คนช่วยเหลือในยามลำบากก็มี แต่ส่วนใหญ่กลับเพียงแค่รับชมอยู่ข้างๆ

หลายปีที่ผ่านมาสกุลกู้ไม่ได้มีการติดต่อกับพวกเขามาโดยตลอด แต่กลับคอยช่วยเหลืออย่างเงียบๆ ความสัมพันธ์นี้...แท้จริงแล้วล้ำค่ามาก

“ขอบท่านลุงมากขอรับ ที่ยังคงคิดถึงท่านพ่อของข้า” ซ่งอี้อันกล่าว

กู้ชิงเหยี่ยนมองไปที่ซ่งอี้อันที่เติบโตแล้วตรงหน้า ภายในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความชื่นชม “คนในตระกูลซ่งของพวกเจ้าล้วนเป็นเด็กดี เชื่อว่าพ่อของเจ้ากลับมาได้เห็นเจ้าเข้าไปทำงานในราชสำนัก เขาจะต้องดีใจมากแน่”

“ในภายภาคหน้าหากเจอปัญหาอะไร อย่าลังเลที่จะขอความช่วยเหลือจากพวกเรา”

“พูดไปแล้วก็รู้สึกผิด พวกเราเป็นผู้ใหญ่ของพวกเจ้า เดิมทีก็สมควรจะดูแลเอาใจใส่ให้มาก แต่เพราะเรื่องในอดีตเหล่านั้นมากระทบ”

กู่ชิงซิวหันมองทางหลิ่วหรูเยียน “ตอนนี้พวกเจ้ายอมช่วยพวกเราโดยไม่ถือสาเรื่องในอดีต พวกเรารู้สึกซาบซึ้งใจมาก พวกเราจะส่งคนไปตรวจสอบทางฝั่งชายแดนให้ดี หวังว่าจะสามารถหาตัวซ่งหลินพบโดยเร็ว จะต้องพากลับมาอย่างปลอดภัยแน่!”

“ขอบคุณทั้งสองท่านมาก ซาบซึ้งใจมากเหลือเกินเจ้าค่ะ” หลิ่วหรูเยียนพูด

เมื่อกู่ชิงซิวสองคนจากไป หลิ่วหรูเยียนก็รู้สึกดีใจอย่างอดไม่ได้ “เจินเอ๋อร์ สิ่งที่พวกเขาพูดเป็นความจริงหรือไม่? พวกเขาตามหาข่าวของพ่อเจ้าพบจริงหรือ?”

“แท้จริงแล้วเรื่องนี้ฉู่อ๋องเองก็เคยส่งคนไปตรวจสอบแล้วเช่นกัน พวกเขาเองก็ได้รับข่าวเกี่ยวกับท่านพ่อด้วย คาดว่าไม่ผิดแน่” ซ่งรั่วเจินพูดยิ้มๆ

หลิ่วหรูเยียนรู้สึกตกใจ “ฉู่อ๋องเองก็ไปสืบหรือ?”

พวกพี่น้องได้ยินคำพูดของซ่งเยี่ยนโจวก็สบตากันอย่างสุดระงับ พูดว่า “พี่ใหญ่ หากท่านไม่กลัวว่าจะถูกแม่ภรรยาในอนาคตด่าสาดเสียเทเสีย ท่านก็ลองดูเถอะ”

งานแต่งในครั้งนี้ถูกเลื่อนมาตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้เป็นเวลาหลายปี บัดนี้เรื่องงานแต่งก็ได้ข้อสรุปในที่สุด ใกล้จะได้แต่งงานแล้ว

คาดว่าต่อให้มีดหล่นจากฟ้า ก็จะต้องจัดงานแต่งให้ได้

ซ่งเยี่ยนโจวชะงักไป เขาได้ยินข่าวว่าบิดาอาจจะยังมีชีวิตอยู่แล้วดีใจมาก จนลืมเรื่องนี้ไปชั่วขณะ

เมื่อได้รับการเตือนจากน้องชายและน้องสาว เขาก็รู้สึกเก้อกระดากจึงลูบจมูกไปมา “พวกเจ้าถือเสียว่าข้าไม่เคยพูดคำนี้ อย่าพูดออกไปเป็นอันขาด!”

ทุกคนอดหัวเราะไม่ได้ เมื่อนึกถึงท่านป้าที่ในช่วงหลายปีมานี้ไม่ติดต่อกับพวกเขา จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ถึงได้กลับมาสนิทสนมกับท่านแม่อีกครั้ง ความก้าวหน้านี้ช่างลำบากเหลือเกิน