ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 68

หลินจือเยว่ตกตะลึงหน้าถอดสี รีบทำความเคารพ “ฉู่อ๋อง กระหม่อมมิใช่ไม่พอใจ นี่ล้วนเป็นรั่วเจินจงใจฝืนเพิ่มความผิดให้กระหม่อม ท่านอ๋องอย่าได้เข้าใจผิด”

“อ้อ? ข้ากลับคิดว่าแม่นางซ่งพูดได้มีเหตุผล”

“ก่อนนี้ยามเจ้ากลับเข้าราชสำนัก เสด็จพ่อรู้ว่าเจ้าต้องการสู่ขอแม่นางซ่งยังเอ่ยปากชื่นชม แต่เจ้าหน้าไหว้หลังหลอก รับภรรยาหลวงที่มีศักดิ์เทียมกันเข้ามาในวันเดียวกัน เป็นเจ้าผิดหลักคุณธรรมก่อน บัดนี้กลับโยนความผิดลงบนตัวแม่นางซ่งหรือ?”

“กระหม่อมมิกล้า กระหม่อมเพียงพูดโดยไม่ยั้งคิด ยังหวังว่าท่านอ๋องจะมีเมตตา”

หลินจือเยว่ตกใจจนเหงื่อเย็นไหล สาปแช่งภายในใจอย่างอดไม่ได้ แต่ไรมาฉู่อ๋องไม่ชอบสอดมือเข้ามาในราชสำนัก ทว่าเมื่อวานเป็นฝ่ายช่วยซ่งจืออวี้พูดก่อน วันนี้ยังปกป้องซ่งรั่วเจินอีก ตกลงเพื่ออันใดกันแน่?

“เจ้าทำผิดต่อแม่นางซ่งต่างหาก”

ฉู่จวินถิงเอ่ยเสียงเรียบ สายตาสบมองคนตรงหน้า นางสวมชุดกระโปรงยาวสีชาด ขับเน้นผิวสีหยกจนเจือสีแดงเข้มราง ๆ ใบหน้างดงามพริ้มเพราผัดเพียงแป้งก็งดงามเป็นอันดับหนึ่ง

แม้เมื่อครู่มีท่าทางฝีปากคมคาย ก็ยังชวนให้คนมิอาจละสายตาไปได้ดังเดิม ยิ่งเพิ่มแรงดึงดูดสายหนึ่ง

ซ่งรั่วเจินได้พบฉู่จวินถิง ดวงตาใสกระจ่างแฝงความแปลกใจ นึกถึงยามพี่สามกลับมาพูดว่าครั้นอยู่ในราชสำนักฉู่อ๋องเองก็ช่วยเขาพูด เพียงแต่...ครั้งก่อนเขายังมิอาจพ้นภัยจากทะเลสาบ

หัวใจหลินจือเยว่หนักอึ้ง รู้ว่าฉู่อ๋องกำลังให้เขาขอโทษซ่งรั่วเจิน เห็นได้ชัดว่ากำลังคลายโทสะให้นาง!

“รั่วเจิน เมื่อครู่ปากข้าเร็วไป มิได้หมายความเช่นนั้น...”

“ขอโทษก็ต้องมีท่าทางขอโทษ” คิ้วเรียวดุจกิ่งหลิวของซ่งรั่วเจินเลิกขึ้น สายตาเย็นชา “หวังว่าหลินป๋อจะพูดต่อหน้าทุกคนให้ชัดเจน ท่านกับข้าถอนหมั้นกันตั้งแต่แรกแล้ว ยามอยู่ภายนอกอย่าได้ทำลายชื่อเสียงของข้าอีก หาไม่แล้ว...”

“ข้าจะต้องขอให้ฝ่าบาทคืนความยุติธรรมให้ข้าแน่!”

ประโยคหลัง ซ่งรั่วเจินลดเสียงเบาลง มีเพียงหลินจือเยว่กับฉู่จวินถิงที่ได้ยินทั้งหมด

ได้ยินคำขู่แรงกล้านี้ หลินจือเยว่มีเพียงความอึดอัดคับข้องใจของพวกขี้แพ้ ซ่งจืออวี้ไปโวยวายที่ราชสำนัก เขาสูญเสียตำแหน่งโหว หากซ่งรั่วเจินยังไปร้องไห้ฟ้องร้องอีกหนึ่งรอบ เขาจะยังมีชีวิตอยู่อีกหรือ?

“ขอบพระทัยเพคะ”

ซ่งรั่วเจินยืนมั่นคงดีแล้วก็ดึงมือกลับ

ฉู่จวินถิงสัมผัสโดนมือนุ่มอบอุ่น มือเรียวยาวนุ่มนิ่มเสียจนชวนให้คนตกใจ

ใจเต้นจนเสียการควบคุมไปชั่วขณะ

“ท่านอ๋อง เช่นนั้นหม่อมฉันขอตัวก่อน”

ซ่งรั่วเจินสังเกตเห็นความกระตือรือร้นของพวกแม่นางทางด้านหลัง อดถอนใจต่อเสน่ห์ดึงดูดอันยอดเยี่ยมของฉู่จวินถิงไม่ได้ สมเป็นคนที่นางเอกในนิยายหลงรัก ชายหล่อเหลาของเมืองหลวง เขยในฝันของแม่นางไม่รู้กี่มากน้อย

ใบหน้าหล่อเหลางดงาม รัศมีสูงเด่นเป็นสง่า กอปรกับภูมิหลังแข็งแกร่ง แม้ยืนนิ่งไม่ทำอันใดอยู่ที่นั่นก็ทำให้คนไม่สามารถเมินข้ามไปได้