ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 684

“ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ” ซ่งรั่วเจินส่ายหัว “ช่วงนี้ถังเสวี่ยหนิงอารมณ์เสียมาก คาดว่าเพราะถูกลงโทษให้คุกเข่าในห้องบรรพชน เวลากลางคืนก็พักผ่อนไม่เพียงพอ ดังนั้นจึงอ่อนเพลียเป็นลมลง”

“เมื่อครู่ข้าก็เตือนแล้วว่านางป่วย นางกลับไม่เชื่อและยังบอกว่าข้าด่าทอนาง"

สามพี่น้องตระกูลซ่ง “???”

“แม่นางหลิง โปรดอย่าพูดไร้สาระเลย เมื่อครู่น้องสาวของข้าเตือนนางไปว่าหากป่วยก็ให้ไปหาหมอ เจ้ากับนางล้วนไม่เชื่อและยังพูดว่าน้องสาวของข้าใจร้าย ยามนี้นางเป็นลมไปแล้ว จะยังมาโทษน้องสาวข้าได้อย่างไร?”

ซ่งจืออวี้เร็วที่สุด เมื่อได้ยินใครพูดจาใส่ร้ายน้องสาว ก็พูดอย่างไม่ให้เกียรติเลยแม้แต่น้อย

หลิงเชี่ยนเอ๋อร์ตกตะลึง นึกขึ้นได้ว่าซ่งรั่วเจินเคยพูดก่อนหน้านี้ว่าถังเสวี่ยหนิงป่วย ป่วยจริงงั้นหรือ?

“ข้าไม่ได้พูดไร้สาระ แค่…”

“แค่อะไร? น้องสาวข้าเตือนด้วยเจตนาดี เจ้ากลับช่วยนางพูดว่าน้องสาวข้าหาว่านางป่วย ช่างประหลาดเสียจริง!”

ซ่งจืออวี้มีสีหน้ารังเกียจ สายตาคู่นั้นราวกับกำลังมองคนโง่

เดิมทีถังหงจี้พี่ชายของถังเสวี่ยหนิงกำลังรีบร้อนหาหมอหลวง ได้ยินสิ่งที่ซ่งจืออวี้พูดก็ยิ่งโกรธมากขึ้น

“เจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร? น้องสาวข้าร่างกายไม่แข็งแรง หากพวกเจ้ามีเจตนาดีจริงๆ แค่เตือนสองสามประโยคก็พอแล้ว ทว่าพวกเจ้ากลับยืนกรานว่านางป่วย! ”

“เช่นนั้นเจ้าก็พูดมาว่านางป่วยหรือไม่?” ซ่งจืออวี้ถามกลับ “เป็นลมไปโดยไม่มีสาเหตุ ไม่ป่วยแล้วจะเป็นอะไรได้? ป่วยแล้วยังไม่ให้พูด ผู้ใดจะรู้ว่าพวกเจ้าจะปิดบังความเจ็บป่วยเพราะกลัวหมอ เตือนไปด้วยเจตนาดีก็ยังต้องถูกตราหน้าว่าเป็นคนใจร้าย!”

เมื่อได้ยินว่าทุกคำทุกประโยคของซ่งจืออวี้มีคำว่าป่วย ถังหงจี้ก็รู้สึกเหมือนบัณฑิตพบทหาร มีเหตุผลก็พูดไม่ได้ ถูกคนผู้นี้พูดเสียจนตัวเองก็สับสนไปด้วย!

"เงียบปากเสีย!"

ซ่งจืออวี้หัวเราะเยาะ “เจ้าบอกให้ข้าเงียบปากข้าก็ต้องเงียบรึ เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร?”

“ซ่งจืออวี้ ยามนี้เจ้ายังมีจะพูดอะไรอีก? เหตุการณ์เมื่อครู่ล้วนมีคนเห็นกันหมด แม่นางหลิงก็คือพยาน!” ถังหงจี้เอ่ยถามด้วยท่าทางข่มขู่

“ผู้ใดบอกว่าข้าไม่ใช่หมอ?” ซ่งรั่วเจินเอ่ยถามกลับด้วยท่าทางสงบ

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา คนรอบข้างต่างแสดงสีหน้าประหลาดใจ นี่หมายความว่าอย่างไร?

ถังหงจี้หัวเราะเยาะ "แม่นางซ่ง เจ้าถึงกับพูดโกหกเพื่อบ่ายเบี่ยงความผิด สตรีในห้องหอเช่นเจ้าจะมีฝีมือการแพทย์ได้อย่างไร?”

“คุณชายถัง ข้ากับท่านไม่ได้สนิทสนมกัน แล้วท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าทำไม่ได้?” ซ่งรั่วเจินเอ่ยถามกลับ

“หากเจ้าทำได้จริงๆ ข้าจะกระโดดลงแม่น้ำทันที!”

ทว่าในขณะนี้ ฉู่จวินถิงเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า และยืนนิ่งข้างกายซ่งรั่วเจิน พร้อมกล่าวอย่างสงบนิ่ง "ข้าสามารถเป็นพยานได้ว่ารั่วเจินมีฝีมือการแพทย์จริงๆ"