ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 70

งานเลี้ยงนับญาติ ณ สกุลสวี

ยามซ่งรั่วเจินกับหลิ่วหรูเยียนมาถึง จวนสกุลสวีครื้นเครงไม่ธรรมดา ราชครูสวีมีตำแหน่งสูงภายในราชสำนัก ลูกสาวที่หายไปก็กลับสู่วงศ์ตระกูลได้ในที่สุด ชนชั้นสูงทั่วทั้งเมืองหลวงแทบจะมาทั้งหมดแล้ว

บ่าวรับใช้เดินขวักไขว่ไปมา เพื่อเตรียมโต๊ะงานเลี้ยงจึงยุ่งวุ่นวายมาก บ่าวน้อยนำทางแขกเข้าจวนทุกทิศทาง

“รั่วเจิน!”

เสียงคุ้นหูเจือความดีใจเสียงหนึ่งดังขึ้น แขนของซ่งรั่วเจินถูกคล้องไว้แล้ว เผชิญหน้ากับรอยยิ้มมีความสุข

“ในที่สุดข้าก็ได้พบเจ้าแล้ว ออกจากเมืองหลวงแค่ครึ่งเดือน คิดไม่ถึงเกิดเรื่องมากเพียงนี้ เดิมทีข้าวางแผนไปหาเจ้าที่จวน ต่อมาได้ยินท่านแม่พูดว่าวันนี้เจ้าเองก็มาเข้าร่วมงานเลี้ยงนับญาติของสกุลสวีด้วย ก็เลยมาหาเจ้าที่นี่”

“เนี่ยนชู ในที่สุดเจ้าก็กลับมาจากเยี่ยมญาติแล้ว”

เนตรขนงซ่งรั่วเจินเจือรอยยิ้ม อวิ๋นเนี่ยนชูเป็นสหายสนิทที่เติบโตมาพร้อมเจ้าของร่างเดิมตั้งแต่เด็ก สนิทสนมแนบแน่น บังเอิญกลับไปเยี่ยมญาติเมื่อครึ่งเดือนก่อน นี่ถึงได้พบกันในวันนี้

นางจำในนิยายได้ เจ้าของร่างเดิมถูกสกุลหลินรังแก อวิ๋นเนี่ยนชูมาอยู่เป็นเพื่อนนางบ่อย ๆ คอยปลอบใจนาง

หลังเจ้าของร่างเดิมตายก็บริภาษหลินจือเยว่อย่างเจ็บปวด แต่เพราะเหตุนี้จึงล่วงเกินฉินซวงซวงเข้า ทำให้ถูกคนข่มเหง สุดท้ายจึงแขวนคอตาย...

“รั่วเจิน นี่ตกลงเกิดเหตุอันใดขึ้น? ข้าได้ยินว่าเจ้ากับหลินจือเยว่ถอนหมั้นกันแล้ว ก่อนนี้เจ้ารอเขากลับมาอยู่ตลอดมิใช่หรือ? เหตุใด...”

อวิ๋นเนี่ยนชูตกตะลึงอย่างสุดระงับ แต่ไหนแต่ไรมารั่วเจินอุปนิสัยอ่อนโยน การกระทำกล้าหาญเทียมฟ้าเช่นนี้ช่างไม่คล้ายเรื่องที่นางจะสามารถกระทำออกมาได้

“หากหลินจือเยว่ยังเป็นคู่ครองในหัวใจข้าเหมือนอย่างตอนแรก เป็นวีรบุรุษยิ่งใหญ่ ข้าย่อมอยากแต่งด้วย”

“ทว่าเขากับข้าหมั้นหมายกันตั้งแต่แรก แต่กลับหันหลังให้คุณธรรม ถึงขั้นรับภรรยาหลวงที่มีศักดิ์เทียมกันในวันแต่งงาน ไม่เพียงดูเบาข้า ยังหยามเกียรติท่านพ่อท่านแม่ข้าอีกด้วย”

“ซ่งฮูหยิน แม่นางซ่ง!”

เพียงสวีฮูหยินมองเห็นซ่งรั่วเจินก็มีความสุขมาก ออกจากวงล้อมของหญิงชนชั้นสูงออกเรือนแล้วเหล่านั้น เดินฝีเท้าเบาฉับไวมาหยุดตรงหน้าทั้งสองคน

“ข้าขอแนะนำให้ทุกท่านรู้จักสักหน่อย ต้องขอบคุณรั่วเจินลูกสาวของซ่งฮูหยิน ข้าถึงสามารถตามหาลูกสาวแท้ ๆ ของข้าพบ!”

“สวีฮูหยินชมเกินไปแล้ว” หลิ่วหรูเยียนหันมองลูกสาวของตน เนตรขนงสะท้อนความดีใจระคนภาคภูมิใจ

ภายในสายตาสวีรั่วหลานล้วนคือความซาบซึ้งใจ “ซ่งฮูหยินถ่อมตนเพียงนี้ ไม่ว่าอย่างไร ครั้งนี้รั่วเจินก็ช่วยงานใหญ่ หาไม่แล้วข้าก็ยังไม่รู้ว่ายามใดจะหาลูกสาวพบ ตายก็ตายตาไม่หลับ”

ฮูหยินรอบกายล้วนรู้ว่าหลายปีมานี้สวีรั่วหลานลงทุนลงแรงมากน้อยเพียงใดเพื่อตามหาลูกสาว ทุกครั้งที่เอ่ยถึงก็ตาแดงก่ำ จนกระทั่งระยะนี้ถึงจะได้เห็นความสุขที่แท้จริงบนสีหน้าของนาง

“ท่านนี้ก็คือแม่นางซ่งกระมัง ไม่เพียงรูปโฉมงดงามดุจจันทรา ยังจิตใจดีมีเมตตา เป็นแขกสูงศักดิ์ของแม่นางสวี!”