ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 760

“เจ้ามีน้ำใจแล้ว” ภายในสายตาราชครูกู้สะท้อนความพึงพอใจ ลูกของกู้หรูเยียนล้วนถูกสั่งสอนมาอย่างดี

ฉู่จวินถิงเอ่ยปากว่า “วางใจเถอะ ข้าจะดูแลราชครูกู้อย่างดี”

ภายในสายตาซ่งจิ่งเซินสะท้อนรอยยิ้ม ภายในใจฉู่อ๋องมีเพียงน้องหญิงของตนไม่ผิดไปดังคาด

หลิงเชี่ยนเอ๋อร์ได้ยินถ้อยคำนี้แล้ว ภายในก้นบึ้งสายตาสะท้อนความไม่พอใจ ก่อนหน้านี้อยู่ในเมืองหลวงไม่ได้ยินเรื่องซ่งรั่วเจินมากมายนัก ไม่คาดคิดว่าครั้งนี้นางกลับมาแล้ว กลับกลายเป็นศัตรูหัวใจไปเสียได้

ครั้งก่อนยามนางได้พบแม่นางคนนั้น นอกจากหน้าตาสวยงามแล้วก็ไม่มีอะไรพิเศษ เพราะเหตุใดฉู่อ๋องจึงหวั่นไหวต่อนาง ทั้งยังปักใจรักมั่นถึงเพียงนี้!

ภายในมือฉู่อ๋องมีความลับสำคัญทางทหาร บัดนี้ภายในหมู่องค์ชาย ฉู่อ๋องมีชื่อเสียงภายในค่ายทหารที่สุด ฝ่าบาทเองก็ไว้วางใจเขา

นางต้องคิดหาทางเข้าจวนอ๋อง นี่ถึงจะสามารถนำของมาอยู่ในมือตนได้ วิธีที่ดีที่สุดก็คือเป็นพระชายาฉู่อ๋อง

เพียงน่าเสียดาย บัดนี้มีซ่งรั่วเจินมาขวางทาง!

“อย่างไรเสียก็เดินทางลงใต้ พวกเราออกเดินทางวันเดียวกัน แท้จริงแล้วก็คือผ่านทาง มิสู้ทุกท่านมานั่งที่เรือของข้า?”

ซ่งจิ่งเซินมีเจตนาสำรวจหลงเชี่ยนเอ๋อร์ คล้ายสนใจนางมาก แสร้งเชื้อเชิญเป็นพิเศษ คลี่ยิ้มจริงใจ

หลิงเชี่ยนเอ๋อร์สังเกตเห็นสายตาของซ่งจิ่งเซิน คิดเพียงว่าคนผู้นี้ใฝ่ฝันเกินเอื้อม ไม่ดูว่าตนเองมีฐานะเช่นไร คิดว่าคู่ควรกับนางกระนั้นหรือ?

“ไม่จำเป็น ข้าคิดว่าที่นี่ดีมากนัก” หลิงเชี่ยนเอ๋อร์พูด

ฉู่เทียนเช่อสบมองหลิงเชี่ยนเอ๋อร์ข้างกายตน กลับมีไหวพริบอย่างมาก ครั้งก่อนเฉียนหย่าหลินสร้างความวุ่นวาย ระหว่างเขาและซ่งรั่วเจินไม่มีความหวังต่อกันแล้ว

หลิงเชี่ยนเอ๋อร์เป็นตัวเลือกที่ไม่เลวอย่างแท้จริง ชาติกำเนิดดีมาก รูปโฉมงดงาม ตรงข้ามกันบัดนี้ตำแหน่งชายาของเขาก็เว้นว่างอยู่ จะต้องหาคุณหนูชนชั้นสูงที่เหมาะสม

ครั้งก่อนท่าทีของฉู่จวินถิงทำให้เขาลังเล หากสกุลหลิงมีปัญหาจริง เขาก็จะลงมือจากหลิงเชี่ยนเอ๋อร์ หากพบปัญหาก็จะกราบทูลเสด็จพ่อเพื่อสร้างความดีความชอบ

เพียงแต่เพิ่งออกมาก็ได้เห็นเงาร่างที่คาดไม่ถึง ดวงตาเผยแววตกตะลึง

“ท่านอ๋อง เหตุใดมาอยู่ที่นี่ได้?”

ฉู่จวินถิงยิ้มมองแม่นางตรงหน้า แม้ว่าสวมใส่เสื้อผ้าของสาวใช้ แต่ยังน่ารักดังเดิม มองดูแล้วตัวเล็กลงมากยิ่งขึ้น

“เดิมทีก็เดินทางลงใต้อยู่แล้ว บังเอิญผ่านทางจึงมานั่งเรือของพวกเจ้า รอถึงเมืองผิงหยางแล้วค่อยกลับไปก็ยังไม่สาย”

ซ่งรั่วเจินเข้าใจแล้ว ก่อนหน้านี้ไม่เคยคิดมาก่อน “เช่นนั้นสิ่งของที่เรือลำนั้นของพวกท่าน...”

“วางใจได้ ทิ้งคนไว้ที่นั่นแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาก็ไม่มีความกล้านี้” ฉู่จวินถิงเลิกคิ้ว พูดว่า “เจ้ารู้ว่าเช่ออ๋องและหลิงเชี่ยนเอ๋อร์ร่วมเดินทางมาด้วยหรือ?”

ซ่งรั่วเจินพยักหน้า “เพิ่งได้ยินมาเพคะ เป็นการตัดสินใจอย่างกะทันหันหรือ?”