ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 921

นับตั้งแต่ที่ฉู่มู่เหยาเกือบได้รับบาดเจ็บ หลังจากที่ถูกเสิ่นหวยอันนำตัวกลับมา ฮองเฮาก็กังวลว่าปัญหาเช่นนี้อาจเกิดขึ้นอีก จึงเตือนสติไว้เป็นการพิเศษหนึ่งครา

สิ่งที่ทำให้สตรีใจหวั่นไหวง่ายที่สุดเห็นจะไม่มีสิ่งใดเกินกว่าบุญคุณช่วยชีวิต มีหญิงสาวสักเท่าใดเล่าที่ยอมมอบกายถวายใจเพราะบุญคุณช่วยชีวิต?

เรื่องเช่นนี้หากเกิดกับผู้อื่นก็ว่าไปอย่าง แต่หากเกิดกับตัวของฉู่มู่เหยาแล้วไซร้ ย่อมเป็นสิ่งที่ยอมมิได้โดยเด็ดขาด

“เสด็จแม่ ข้าเข้าใจในพระดำริของเสด็จแม่ แต่ข้าเองก็รักใคร่ในตัวคุณชายเสิ่นจริงๆ”

“หากมิใช่เขาที่ช่วยข้า ในตอนนี้ข้าก็ยังมิรู้เลยว่าจะเป็นเช่นไร การเกิดจากภรรยารองก็หาใช่ความสมัครใจของเขาไม่ เพราะชาติกำเนิด จึงจะต้องตัดความหวังในการอยู่ร่วมกันระหว่างข้ากับเขาโดยสิ้นเชิงเชียวหรือ?”

ระหว่างคิ้วของฉู่มู่เหยาเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม “ก่อนหน้าเสด็จพี่และพี่สะใภ้ ทั้งสองมีใจชอบพอกัน หากมิใช่เพราะเสด็จแม่กลั่นแกล้งระหว่างนั้น ตอนนี้พวกเขาก็คงได้แต่งงานกันแต่เนิ่นแล้ว”

“บัดนี้ในเมื่อเสด็จแม่ยินยอมตอบตกลงกับพวกเขา เหตุใดถึงมิอาจยินยอมให้ข้าบ้าง? หรือจำต้องให้พวกเราก่อเรื่องอาละวาด แล้วค่อยบีบบังคับให้ประนีประนอมกระนั้นหรือ?”

“สถานการณ์ของจวินถิงกับเจ้าจะเหมือนกันได้อย่างไร? แม่นางซ่งเป็นบุตรีภรรยาเอก แม่ทัพซ่งก็เป็นขุนนางผู้มีความชอบแห่งราชสำนัก แล้วเสิ่นหวยอันมีสิ่งใดเล่า?”

“สกุลเสิ่นมีแค่ยศระดับห้า เจ้าคือองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ แม้แต่ผู้ที่เป็นบุตรจากภรรยาเอกของพวกเขายังมิคู่ควรกับเจ้า ยิ่งมิต้องพูดถึงบุตรภรรยารองเลย เจ้าแต่งกับเขา หากข่าวแพร่ออกไปย่อมเป็นเรื่องขบขันในใต้หล้า!”

ฮองเฮาโกรธกริ้วจนอดกลั้นไม่ได้ จวินถิงจะแต่งงานกับซ่งรั่วเจินให้ได้ นางจนปัญญาอีกทั้งขัดเขามิได้อีก

แน่นอนว่าสิ่งสำคัญที่สุดคือตัวของจวินถิงเองก็มีความสามารถ และก็ไม่อาจหยิบยกข้อบกพร่องใด ๆ จากสกุลซ่งออกมาได้

เดิมทีหากไม่ใช่เพราะซ่งรั่วเจินมีคู่หมั้นคู่หมายมาก่อนแล้ว อายุจึงถูกถ่วงล่าช้าไปสองปี นางก็หาได้คัดค้านที่ทั้งสองจะอยู่ร่วมกันไม่ ไม่แน่ว่าอาจจับคู่ทั้งสองตั้งแต่แรกแล้ว

บัดนี้เมื่อเห็นว่า จวินถิงจะแต่งกับซ่งรั่วเจินให้ได้ นางจึงไม่คิดขวางอีกต่อไป แต่ฉู่มู่เหยาต้องการจะแต่งงานกับบุตรภรรยารองของตระกูลขุนนางชั้นผู้น้อย เช่นนั้นย่อมยอมมิได้เป็นอันขาด!

“พี่สะใภ้ เจ้าดูเสด็จแม่เป็นเช่นนี้ แล้วจะสามารถพูดกับนางดีๆ ได้งั้นหรือ? ข้าพูดอะไรนางก็ไม่เชื่อเลยสักคำ!”

ฉู่มู่เหยาตาแดงก่ำ ดูเหมือนจะรู้สึกเสียใจเป็นอย่างยิ่ง

ฮูหยินผู้เฒ่าลู่ก็เข้ามาขวางฉู่มู่เหยาไว้ “เจ้าเด็กโง่ อย่าเพิ่งร้อนใจไป เสด็จแม่ของเจ้ามิได้จะทำร้ายเจ้าหรอก นางพูดเช่นนี้ก็เพราะหวังดีต่อเจ้า”

“เจ้าคิดดูเถิด หลายปีมานี้เจ้าใช้ชีวิตในวังมาด้วยความสุขสบาย เสด็จแม่ตั้งใจอยากให้เจ้าได้แต่งงานคนดี ๆ ในอนาคตจะได้ไม่ต้องลำบาก แต่หากเจ้าจะแต่งกับเขา แล้วเขามีสิ่งใดเล่า?”

“แม้แต่สิ่งพื้นฐานในชีวิตประจำวันของเจ้าก็ยังมิอาจรับรองได้ นี่เจ้าจะพึ่งความอดทนของตนเองงั้นหรือ?“

“ท่านยาย ข้ามิได้สนใจสิ่งเหล่านี้เลย” ฉู่มู่เหยาเอ่ยออกมาอย่างอดไม่ได้