ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1394

เซียวหลินเทียนปลอบใจหลิงอวี๋อย่างอดทน “เจ้าวางใจเถิด ข้าจะต้องจัดคนไว้คอยปกป้องเขาอย่างดีแน่นอน! หากข้าทำให้เกิดเรื่องขึ้นกับเขาเพราะเหตุนี้ ข้าจะเอาชีวิตของข้าชดใช้ให้เจ้าเอง!”

เมื่อเซียวหลินเทียนพูดมาถึงเพียงนี้ หลิงอวี๋ก็พูดมิออกเลย

นางนึกถึงเรื่องที่ตอนนั้นเยวี่ยเยวี่ยกับเฮยจื่อถูกลักพาตัวไปด้วยกันและจะถูกโยนลงหน้าผา ตอนนั้นขาทั้งสองข้างของเซียวหลินเทียนยังพิการอยู่ก็ยังกระโดดลงจากหน้าผาไปช่วยเยวี่ยเยวี่ยโดยมิห่วงความปลอดภัยของตนเลย

หากมีอันตรายขึ้นมาจริง ๆ หลิงอวี๋ก็เชื่อว่าเซียวหลินเทียนจะช่วยเซียวเยวี่ยอย่างมิห่วงความปลอดภัยของตนเช่นเดิม

ต่อให้หลิงอวี๋จะมิยินยอมแค่ไหน แต่เรื่องได้ถูกตัดสินใจไปแล้ว นางคัดค้านไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว

“ครั้งต่อไปหากมีเรื่องอะไรก็หารือกับหม่อมฉันก่อนเถิดเพคะ หากกล้าจัดการเรื่องของเซียวเยวี่ยโดยที่ปิดบังหม่อมฉันเช่นนี้อีก หม่อมฉันจะไม่มีทางให้อภัยท่านอีกเด็ดขาด!”

หลิงอวี๋เอ่ยเตือนอย่างเข้มงวด “การให้ความเคารพซึ่งกันและกันนั้นมิใช่แค่เพียงการพูด เซียวหลินเทียน หากท่านอยากจะให้พวกเราเห็นว่าท่านเป็นคนในครอบครัว ก่อนอื่นเลยคือต้องปลูกฝังความตระหนักรู้ของครอบครัว มิใช่การใช้ทัศนคติที่เหนือกว่าผู้อื่นมาออกคำสั่งเพคะ!”

“พวกเราเป็นครอบครัวของท่าน มิใช่ขุนนางของท่าน มิใช่ว่าเราจะก้มหัวให้ท่านในทุก ๆ เรื่อง!”

เซียวหลินเทียนได้เรียนรู้ความแข็งแกร่งของหลิงอวี๋แล้ว ในเวลาอื่น ๆ ก็จะเริ่มเรียนรู้ที่จะทบทวนตนเองเช่นกัน

เขามองออกว่าหลิงอวี๋มิได้ล้อเล่นกับตน นางมิได้เหมือนกับสตรีทั่วไป หากตนใช้ทัศนคติที่ปฏิบัติกับสตรีทั่วไปกับนาง มิช้าก็เร็วจะต้องสูญเสียนางไป

จู่ ๆ ก็มีภาระอันหนักอึ้งมาตกใส่ตนแต่เซียวเยวี่ยกลับมิสนใจ เขามองหลิงอวี๋ที่หงุดหงิดแทนเขาก็ปลอบใจหลิงอวี๋อย่างรู้ความ

“ท่านแม่ ท่านหวังว่าข้าเหนือกว่าเขามิใช่หรือ?”

“ตอนนี้ข้ามีโอกาสจะได้เรียนกับมหาราชครูมากมาย ข้าสามารถอยู่เหนือเขาได้และในภายภาคหน้าก็สามารถปกป้องท่านได้ด้วย!”

“ท่านแม่ ท่านอย่าได้กังวลแทนข้าเลย ข้าสามารถรับมือได้!”

“เจ้ามิเรียกพระองค์ว่าเสด็จพ่อ พระองค์จะเสียพระทัยนะ! อีกอย่างหากคนอื่นรู้เข้า จะหาว่าเจ้าอกตัญญู แม่เองก็จะได้รับชื่อเสียงในทางที่แย่ด้วยว่ามิสั่งสอนลูกให้เข้มงวด มิดีกับพวกเราทั้งสามคนเลย เจ้าคิดว่าทำเช่นนี้ถูกต้องหรือ?”

เซียวเยวี่ยเบะปากพลางเอ่ยเบื่อ ๆ “มิถูกต้องขอรับ!”

หลิงอวี๋จึงยิ้มพลางเอ่ย “แม่รู้ว่าลูกคงยังเรียกมิได้สักพัก แต่แม่เชื่อว่าลูกจะสามารถทำได้! เราเป็นครอบครัวเดียวกัน จะทำเรื่องที่คนในครอบครัวทุกข์แต่ศัตรูมีความสุขมิได้ ทำได้เพียงแค่ต้องเอาชนะความรู้สึกเล็ก ๆ ของเราเท่านั้น!”

หลิงอวี๋เอ่ยแค่เพียงเท่านี้ นางรู้ว่าเซียวเยวี่ยที่เป็นเด็กฉลาดมากจะต้องคิดได้อย่างแน่นอน

หากมิใช่ว่าตัวอยู่ในวังหลวง หลิงอวี๋ก็จะไม่มีทางสนใจในเรื่องนี้เป็นแน่ เซียวเยวี่ยมิยอมรับเซียวหลินเทียนนั่นก็เป็นบาปที่เซียวหลินเทียนทำเอาไว้เอง

หากเซียวหลินเทียนมิไปชดเชยความรักของบิดาที่เยวี่ยเยวี่ยขาดไปด้วยตนเอง เช่นนั้นต่อให้เยวี่ยเยวี่ยยอมเรียกเขาว่าพ่อก็เป็นการยอมเรียกแต่ปากแต่ใจมิได้ยอม และไม่มีทางยอมรับเขาแน่นอน