ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1455

“ยกมือขึ้นแล้ววางอาวุธลงเสีย!”

หัวหน้าที่นำมาตะคอกใส่พวกนาง

ทีแรกหลิงอวี๋ก็ตกใจคิดว่าเจอใต้เท้าจางซุ่มโจมตี แต่เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยก็หันไปมอง หัวหน้าผู้นี้คือฮุยจื่อคนรับใช้ของอันเจ๋อนั่นเอง

หลิงอวี๋จึงเรียกเขาทันที “เสี่ยวฮุยจื่อ ข้าคือแม่นางหลิง!”

หลิงอวี๋เช็ดหน้าแล้วถอดหน้ากากออกเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของตน

เสี่ยวฮุยจื่อเป็นคนฉลาด เมื่อตั้งใจมองดี ๆ ว่าเป็นใบหน้าของหลิงอวี๋ก็ตะลึง แต่มิกล้าเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของหลิงอวี๋

จึงเรียกด้วยความเคารพในทันที “แม่นางหลิง ที่แท้ก็เป็นท่านเอง! คนกันเอง วางหน้าไม้เสียลง...”

เสี่ยวฮุยจื่อเข้ามาต้อนรับ หลิงอวี๋จึงรีบเอ่ยถาม “ใต้เท้าอันสบายดีหรือไม่?”

“ก่อนหน้านี้ใต้เท้าของข้าได้รับบาดเจ็บที่สิงหยาง อาการบาดเจ็บแย่ลงแล้ว พวกท่านมาพอดี จะได้ไปตรวจให้เขา!”

เสี่ยวฮุยจื่อขยิบตาให้หลิงอวี๋ หลิงอวี๋มิแน่ใจว่าอาการบาดเจ็บของอันเจ๋อแย่ลงจริง ๆ หรือว่าเป็นแผนการ จึงตามเสี่ยวฮุยจื่อเข้าไปที่ที่พักชั่วคราว

“แม่ทัพเผยก็มาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

เสี่ยวฮุยจื่อเห็นว่าแถวนี้มิได้มีคนนอกจึงบอกกับหลิงอวี๋

หลิงอวี๋โล่งอก เผยอวี้อยู่ที่นี่ เช่นนั้นหลิงหว่านก็อยู่ที่นี่ด้วยกระมัง?

กระทั่งเข้าไปในกระโจมของอันเจ๋อก็เห็นอันเจ๋อกับบุรุษร่างสูงใหญ่และเผยอวี้ที่กำลังล้อมโต๊ะคุยเรื่องการทหารกันอยู่

“ใต้เท้า แม่ทัพเผย พวกท่านดูเถิดว่าผู้ใดมา?”

เสี่ยวฮุยจื่อเอ่ยเรียกอย่างตื่นเต้น

ทั้งสองหันกลับมาแล้วเห็นหลิงอวี๋กก็ตกใจไปทันที

“ฮองเฮา… เหตุใดจึงมาด้วยตนเองพ่ะย่ะค่ะ!”

“ท่านก็น่าจะรู้ว่าเจิ้งโจวอันตรายมาก?”

อันเจ๋อกับเผยอวี้ตะลึงไปครู่หนึ่งแล้วเรียกขึ้นมาอย่างร้อนใจ

“อีกอย่าง อย่าเรียกข้าว่าฮองเฮา เมื่อก่อนเรียกอย่างไรก็เรียกอย่างนั้น!”

หลิงอวี๋เอ่ยอย่างมิพอใจ “ตลอดทางที่มาเจ้ามิพบเจออันตรายใดใช่หรือไม่?”

นางตรวจดูหลิงหว่านอย่างละเอียด เมื่อเห็นว่าทั้งตัวนางมิได้เป็นอะไรก็โล่งใจ

“พี่หญิงหลิงหลิง ข้าขอโทษ ข้ามิควรแอบหนีออกมาเอง… แต่หากย้อนกลับไปข้าก็คงจะทำเช่นนี้อยู่ดี!”

หลิงหว่านลอบมองสีหน้าของหลิงอวี๋ เมื่อเห็นว่านางมิได้โกรธจริงจึงได้กล้าเอ่ยออกมา

หลิงอวี๋ขมวดคิ้วพลางตำหนิ “คราวนี้เจ้าโชคดี แต่เจ้ามิอาจมั่นใจได้หรอกว่าเจ้าจะโชคดีเช่นนี้ไปเสียทุกครั้ง! ต่อไปห้ามทำอีก...”

หลิงอวี๋ยังพูดมิทันจบ หลิงหว่านก็เอ่ยตัดบทนางเสียก่อน “แต่ข้ามาตามหาท่านพ่อข้า...”

“หากข้ามิมาก็คงจะคลาดกับเขาไปชั่วชีวิต!”

หลิงอวี๋ชะงัก จู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็ปรากฏแผ่นหลังที่สูงใหญ่ที่เห็นในกระโจมของอันเจ๋อเมื่อครู่...

หรือว่าคนผู้นั้นจะเป็นหลิงเสียงกังท่านลุงใหญ่ของตน?