ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1614

“ปู๊น… ปู๊น...”

เสียงแตรออกเดินทางของกองทัพใหญ่ดังขึ้น เหล่าแม่ทัพของแต่ละกองทัพที่รวมตัวกันอยู่ที่จัตุรัสวังหลวงก็พากองทัพของตนออกเดินทาง

เซียวหลินเทียนนำทัพอยู่ด้านหน้า เขาสวมสุดเกราะสีดำเงางาม ตรงบ่ามีหัวมังกรสีเงินอยู่สองหัว ดูมีอำนาจน่าเกรงขามมาก

เขาขี่ม้ากีบขาวที่ชนะมาจากองค์ชายคังนำอยู่หน้ากองทัพ

ท่าทียิ่งใหญ่น่าเกรงขามนั้นทำให้ราษฎรที่มาส่งอยู่ตลอดข้างทางเห็นแล้วรู้สึกตื่นตัว

“ขอให้องค์จักรพรรดิจงสำเร็จลุล่วง ได้ชัยชนะตั้งแต่เริ่มและนำชัยชนะกลับมา...”

มิรู้ว่าใครเป็นผู้นำตะโกนในหมู่ฝูงชน จากนั้นราษฎรเหล่านั้นก็พากันตะโกนโหวกเหวกกันขึ้นมา

“ขอให้องค์จักรพรรดิก้าวไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ ไม่มีสิ่งใดต้านทานได้...”

“ขอองค์จักรพรรดิทรงดูแลพระวรกายให้ดี พวกเราจะรอพระองค์เสด็จกลับมา...”

“องค์จักรพรรดิสู้ ๆ ฉินตะวันตกสู้ ๆ!”

เสียงคำอวยพรวุ่นวายเหล่านั้นมิได้เป็นระเบียบใด ๆ แต่เซียวหลินเทียนกับทหารเหล่านั้นล้วนได้ยินเสียงในใจของพวกเขา สิ่งนี้ล้วนเป็นคำอวยพรที่ตั้งตารอให้พวกเขาชนะ!

“องค์จักรพรรดิสู้ ๆ… ฉินตะวันตกสู้ ๆ!”

คำอวยพรสุดท้ายเหล่านี้รวมกันเป็นประโยคเหล่านี้ที่ติดตามพวกเซียวหลินเทียนเดินทางออกจากเมืองหลวงไป

เซียวหลินเทียนมิได้หันกลับไป เขารู้ แม้ว่าตนจะมิหันหลังกลับ หลิงอวี๋กับเซียวเยวี่ยก็ยืนมองส่งเขาอยู่ที่บนกำแพงวังหลวง

นับจากนาทีนี้ไป พวกเขามิเพียงแต่เป็นคนในครอบครัวของตน แต่ยังเป็นแรงสนับสนุนที่แข็งแกร่งของตนด้วย

อาอวี๋ เยวี่ยเยวี่ย พวกเจ้ารอข้ากลับมานะ!

เป็นดังที่เซียวหลินเทียนคาดเดาไว้ หลิงอวี๋จูงมือเซียวเยวี่ยยืนมองส่งเซียวหลินเทียนเดินทางไปไกลอยู่ที่บนกำแพงประตูวัง

แม้ว่าเซียวเยวี่ยจะเด็ก แต่ก็รู้ว่าเซียวหลินเทียนไปครานี้เกี่ยวข้องถึงความเป็นความตาย

เขาค่อนข้างเสียใจ รู้สึกว่าตนมิควรขัดแย้งกับเซียวหลินเทียนเลย เซียวหลินเทียนเองก็ค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงดีขึ้นแล้ว

ตั้งแต่ที่ฮูหยินผู้เฒ่าเผยเข้าวังไปขอให้หลิงอวี๋ถอดถอนพระราชโองการประทานสมรส เผยอวี้ก็มิได้เจอหลิงหว่านอีกเลย

ฮูหยินผู้เฒ่าเผยส่งพระราชโองการประทานสมรสคืนให้เซียวหลินเทียน หลังจากที่เผยอวี้รู้ข่าวก็รีบเข้าวังไปขอคืนจากเซียวหลินเทียนทันที

แต่ก็ถูกเซียวหลินเทียนปฏิเสธ

“การแต่งงานเป็นการเชื่อมโยงกันของสองตระกูล ท่านพ่อของเจ้ากับฮูหยินผู้เฒ่าเผยมิเห็นด้วยกับการแต่งงานของเจ้ากับหลิงหว่าน ข้าเองก็มิอาจไปฝืนได้!”

“เผยอวี้ หากเจ้าชอบหลิงหว่านจริง ๆ ก็อดทนรอเถิด สักวันหนึ่ง ท่านพ่อของเจ้าจะขอให้เจ้ากลับไปแต่งงานกับหลิงหว่าน!”

เผยอวี้มิรู้ว่าเหตุใดเซียวหลินเทียนจึงพูดเช่นนี้ เมื่อเห็นว่า มิว่าอย่างไรเซียวหลินเทียนก็มิยอมตกลงประทานสมรสให้อีก เขาก็รู้สึกท้อแท้

เมื่อกลับไปถึงบ้านตระกูลเผย เขาก็เดินเข้าเรือนของฮูหยินผู้เฒ่าเผยไปด้วยใบหน้าอึมครึม เขาคุกเข่าลงกับพื้นแล้วเอ่ยขึ้นว่า

“ท่านย่า พวกท่านขอให้องค์จักรพรรดิถอดถอนพระราชโองการประทานสมรสให้ได้ตามปรารถนาแล้ว แต่นี่มิได้หมายความข้าจะแต่งงานตามที่พวกท่านต้องการ!”

“ข้าเผยอวี้ขอสาบานต่อสวรรค์ว่า ชีวิตนี้จะแต่งงานกับหลิงหว่านเท่านั้น หากพวกท่านบังคับข้า ก็หาอย่าได้โกรธที่ข้าอกตัญญู ข้าจะโกนหัวแล้วออกบวชเป็นพระเสีย!”