ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1621

วันที่สองของการฝึกอบรม ขุนนางใหม่เหล่านี้เต็มไปด้วยพลัง มาถึงที่ตำหนักเจาฮุยกันแต่เช้าแล้วรอคอยการบรรยายของหลิงอวี๋

เพียงแต่วันนี้หลิงอวี๋มิได้บรรยาย แต่เชิญขุนนางจากหกกรมมาบรรยายให้ขุนนางใหม่เหล่านี้แทน

ขุนนางหกสำนักที่ได้รับเชิญมาเป็นพิเศษเหล่านี้ เมื่อวานล้วนมานั่งฟังการบรรยายของหลิงอวี๋ พวกเขาก็กลับไปทำการปรับเปลี่ยนเนื้อหาการบรรยายของตนด้วย

ฮองเฮาเป็นคนที่ปฏิบัติเป็นรูปธรรม นางมิอยากฟังเนื้อหาที่ดูดีแต่ไร้ประโยชน์

ขุนนางเหล่านี้บรรยายอย่างสุดความสามารถ วันนี้หลิงอวี๋เองก็มาเข้าร่วมการฝึกอบรมในฐานะบัณฑิตแล้วนั่งฟังอยู่แถวหลังด้วย

นางต้องจัดการเรื่องบ้านเมือง จึงต้องชดเชยความรู้ที่ตนขาดไป

นางก็ตั้งใจฟังและทำการจดบันทึกเหมือนกับขุนนางเหล่านี้

ภาพนี้ทำให้บรรดาขุนนางใหม่เห็นแล้วก็เข้าใจอย่างลึกซึ้งถึงคำพูดที่ว่า หากมิตั้งใจเรียนรู้ก็จะถูกทิ้งให้ล้าหลัง

หลิงอวี๋มีความรู้กว้างขวางกว่าพวกเขาทุกคน แต่กลับมิอวดดี ยังคงพยายามเรียนรู้ในสิ่งที่ตนมิคุ้นเคย

พวกฉินซานก็ยิ่งนับถือหลิงอวี๋ โดยเฉพาะฉินซาน เขาเห็นหลิงอวี๋จากสตรีที่ไม่มีความรู้และทุกคนต่างรังเกียจจนมีการเปลี่ยนแปลงไปทีละขั้น

เป็นฮองเฮานางก็เป็นผู้มีอำนาจสูงส่งแล้ว ทว่าบัดนี้ นางยังสามารถจัดการเรื่องบ้านเมืองได้อีก!

นางทิ้งห่างพวกเขาไปมากแล้ว หากเขายังมิตั้งใจ เช่นนั้นแผ่นหลังของนางก็คงจะมองมิเห็นแล้ว!

การฝึกอบรมสามวันผ่านไป

เมื่อถึงตอนสิ้นสุดวันที่สาม ขุนนางเหล่านี้ก็รู้สึกว่าเวลาของการฝึกอบรมสั้นเกินไป พวกเขารู้สึกว่าอย่างน้อยที่สุดก็น่าจะสิบวัน

เพราะว่าพวกเขาค้นพบแล้วว่า ตนยังมีจุดบกพร่องอยู่อีกมาก ยังต้องเรียนรู้จากผู้อาวุโสอย่างลึกซึ้ง

หลิงอวี๋ทำการสรุปครั้งสุดท้าย นางยิ้มพลางเอ่ย “ข้ารู้ว่าพวกเจ้าต่างก็รู้สึกว่าเวลาการฝึกอบรมสามวันนั้นสั้นเกินไป แต่คราวนี้สามารถให้เวลาทุกคนได้เพียงสามวัน เพราะว่าพวกเจ้าต่างก็รู้สถานการณ์ในตอนนี้… ข้ามิได้มีเงื่อนไขที่จะให้เวลาพวกเจ้าได้มากกว่านี้!”

ด้านหน้าของเหรียญที่ระลึกเป็นภูเขาสูงที่มีชื่อเสียงของฉินตะวันตก และด้านหลังสลักไว้ว่า… แคว้นมั่งคั่งราษฎร​เข้มแข็ง!

ขุนนางเหล่านี้ได้รับเหรียญที่ระลึกมาก็ล้วนชอบกันมากจนวางมิลง

เหรียญที่ระลึกนี้มิเพียงแต่มีความสำคัญในการรำลึกเท่านั้น แต่ยังเป็นแรงบันดาลใจให้พวกเขามิลืมจุดประสงค์ในการทำให้แคว้นมั่งคั่งราษฎรเข้มแข็งอีกด้วย

พวกเขาแอบสาบานว่าจะต้องเป็นขุนนางที่ดีอย่างแท้จริง จึงจะสมกับที่องค์จักรพรรดิ ฮองเฮาและอาจารย์ได้สอนพวกเขาตลอดสามวันนี้ และถ่ายทอดประสบการณ์ชีวิตให้พวกเขาอย่างมิเห็นแก่ตัว!

การฝึกอบรมสามวันนี้ทำให้ชื่อเสียงของหลิงอวี๋ดีขึ้นมากในหมู่ขุนนางเหล่านี้

องค์ชายคังได้ยินคำวิจารณ์ดี ๆ เหล่านั้นก็โกรธมาก เมื่อกลับถึงตำหนักก็ตะโกนเรียกจ้าวหรุ่ยหรุ่ยอย่างตื่นเต้น

“มิอาจรอได้อีกแล้ว ต้องสังหารหลิงอวี๋โดยเร็วที่สุด!”

“หรุ่ยหรุ่ย เซียวหลินเทียนนำทัพออกรบด้วยตัวเอง มิได้อยู่ในเมืองหลวง นี่คือโอกาสที่ดีที่สุดของเรา สังหารหลิงอวี๋เสียแล้วข้าจะได้เป็นจักรพรรดิ เจ้าก็จะเป็นฮองเฮา! เจ้ายังรีรออะไรอีก?”