ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1620

ตอนบ่ายหลิงอวี๋ก็ยังเป็นผู้บรรยายหลัก

ขุนนางพวกของจ้าวฮุยออกไปหลายคน เดิมทีพวกเขาตั้งตารอให้ขุนนางใหม่เหล่านี้ทำให้หลิงอวี๋ลำบาก แต่เมื่อเห็นว่าพวกเขามิทำอะไร จึงมิเต็มใจที่จะฟังหลิงอวี๋พูดเรื่องไร้สาระอีกต่อไป

สำหรับพวกเขา คำพูดทั้งหมดของหลิงอวี๋ล้วนเป็นคำพูดเลื่อนลอย มิได้มีอะไรที่ใช้ประโยชน์ได้จริง

ในตอนบ่ายหลิงอวี๋บรรยายเรื่องเศรษฐกิจ เริ่มตั้งแต่ห่วงโซ่อุตสาหกรรมวัวนม และปลูกฝังความรู้เกี่ยวกับความสำคัญของการพัฒนาเศรษฐกิจให้กับขุนนางเหล่านี้

นางยังมุ่งเน้นไปที่เอกลักษณ์เฉพาะถิ่นจำนวนมากด้วย เอ่ยถึงวิธีการต่าง ๆ ที่เหมาะกับการพัฒนาเศรษฐกิจท้องถิ่น

เมื่อบรรยายช่วงบ่ายเสร็จ ขุนนางเหล่านี้ก็มิกล้าพูดว่าการฝึกอบรมมิจำเป็นอีกแล้ว

ความรู้ที่พวกเขาเรียนในวันนี้ดียิ่งกว่าการร่ำเรียนอย่างยากลำบากมาเป็นสิบปีอีก

ความรู้กว้างขวางของหลิงอวี๋ทำให้พวกเขานับถือ

กระทั่งเลิกเรียน สือเฉินก็เป็นผู้นำวิ่งไปขอโทษหลิงอวี๋อย่างเป็นทางการสำหรับการไร้มารยาทในตอนเช้า

มีขุนนางหลายคนฟังเรื่องเศรษฐกิจของหลิงอวี๋ ทั้งยังเชื่อมโยงถึงเมืองที่ตนได้รับมอบหมายก็เข้าใจที่หลิงอวี๋ทำการปรับเปลี่ยนใหม่ว่ามิได้ทำไปโดยไร้เป้าหมาย

พวกเขารีบวิ่งไปล้อมหลิงอวี๋แล้วซักถามในเรื่องที่ตนมิเข้าใจ และขอคำแนะนำจากหลิงอวี๋เกี่ยวกับพื้นที่ที่ตนดูแลอยู่ด้วยความเจียมตัว

หลิงอวี๋ตอบคำถามโดยมิถือตัวว่าเป็นฮองเฮาเลยแม้แต่น้อย ทำให้ขุนนางเหล่านี้ยิ่งเคารพหลิงอวี๋

กระทั่งขุนนางเหล่านี้กินข้าวเย็นกันเสร็จแล้วออกจากวังไป พวกเขาต่างก็พูดคุยเรื่องที่เรียนไปในวันนี้กันอย่างตื่นเต้น

สำหรับขุนนางที่ขาดไปในวันนี้ก็ได้รับการแจ้งจากกรมพระคลังเรื่องการถอดออกจากตำแหน่งแล้ว

พวกเขามิยอมรับ แล้วโวยวายกันอยู่ที่โรงเตี๊ยมว่าฮองเฮาจัดการมิเป็นธรรม จะไปฟ้องร้องกับท่านอ๋องเฉิงที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์

พวกเขายังคิดจะรอให้สหายของตนกลับมาและจะยั่วยุให้พวกเขาไปกับตนด้วย

เสิ่นจื้อและขุนนางหลายคนที่เข้าร่วมการฝึกอบรมในวันนี้ต่างก็ตะโกนกันขึ้นมา

“ข้าก็ถูกซื้อแล้วเช่นกัน ความรู้ของฮองเฮาทำให้ข้ารู้สึกว่าเทียบมิติด ข้ายอมรับเลย!”

“ข้าด้วย ข้าก็ถูกซื้อแล้ว ต่อไปข้าจะเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อสตรี เป็นคนเหมือนกันล้วนมีสมองเหมือนกัน สตรีก็สามารถฉลาดกว่าพวกเราได้!”

“ใช่… นึกถึงคำพูดที่เราพูดกันเมื่อวานแล้วข้าก็รู้สึกละอายนัก! องค์จักรพรรดิทรงปราดเปรื่องถึงเพียงนั้น พระองค์ทรงกล้ามอบหมายให้ฮองเฮาจัดการเรื่องบ้านเมืองชั่วคราว ก็พิสูจน์แล้วว่าฮองเฮามีความสามารถอย่างแท้จริง!”

“ข้าตั้งตารอเรื่องที่พระนางจะบรรยายให้เราฟังต่อในวันพรุ่งแล้ว… เห้อ มิคุยกับพวกเจ้าแล้ว ข้าต้องไปจัดการกับบันทึก จะทบทวนเนื้อหาที่ฮองเฮาสอนมาในวันนี้!”

“ข้าก็จะไปจัดการบันทึกเช่นกัน!”

หลังจากคำพูดเหล่านี้ ขุนนางเหล่านั้นก็สลายตัวไปกันทันที เหลือไว้เพียงพวกขุนนางที่ขาดไปวันนี้ให้สับสนวุ่นวาย...

วันนี้หลิงอวี๋บรรยายอะไรกันแน่ เหตุใดจึงเหมือนกับล้างสมองสหายเหล่านี้ไปจนหมดเช่นนี้เล่า!