ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1644

“องค์ชาย หากท่านมิทำตามคำสั่งของพวกเขา เสี่ยวเป่าก็จะตายเพคะ!”

จูหลานร้องไห้แล้วเอ่ย “คราก่อนหมอบอกว่าหม่อมฉันมิสามารถมีลูกได้อีกแล้วมิใช่หรือ? เรามีเพียงลูกชายคนนี้เท่านั้น จะปล่อยให้เขาตายมิได้นะเพคะ!”

องค์ชายเย่รู้สึกเจ็บหน้าอกอย่างรุนแรง หลังจากได้ยินคำพูดของจูหลานก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย

ครั้งที่แล้วหลิงอวี๋บอกว่า จูหลานได้รับบาดเจ็บตอนที่ให้กำเนิดเสี่ยวเป่า ยังมีลูกมิได้ในตอนนี้ แต่มิได้บอกว่าจูหลานมิสามารถมีลูกได้อีกในภายภาคหน้า!

ขณะที่เขากำลังคิดอยู่ ก็เห็นจูหลานขยิบตาให้เขา

องค์ชายเย่กับจูหลานเป็นคู่รักกันมาตั้งแต่วัยเด็ก ใจสื่อถึงกัน จึงรู้ทันทีว่าจูหลานกำลังแสดงละครให้คนข้างนอกดู

“มีลูกชายเพียงคนเดียวก็มิสามารถให้ข้าไปทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ได้ พวกเขาคิดจะหลอกล่อฮองเฮามาสังหาร!”

องค์ชายเย่จงใจตะโกนด้วยความโกรธ

คนหนึ่งพยายามเกลี้ยกล่อม แต่อีกคนหนึ่งมิยอมอย่างดื้อรั้น พวกเขายื้อกันอยู่เป็นเวลานาน

หนานฮุ่ยอยู่ข้างนอกฟังแล้วก็ทนมิไหว พูดไปพูดมาก็วนอยู่มิกี่คำ แล้วจะมีแนวคิดใหม่ ๆ ได้หรือ?

นางมั่นใจว่าสุดท้ายแล้วองค์ชายเย่จะไปทำตามคำสั่งของนาง จึงให้เสี่ยวฮุ่ยอยู่เฝ้าแล้วนางไปวางแผนสำหรับในวันพรุ่งต่อไป

แผนครานี้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อจ้าวหรุ่ยหรุ่ยและองค์ชายคัง หนานฮุ่ยถูกขอไว้ว่าอย่าให้เกิดข้อผิดพลาด

องค์ชายเย่ได้ยินเสียงฝีเท้าด้านนอกเดินจากไป ก็ขยิบตาให้จูหลาน

จูหลานเช็ดน้ำตาแล้วกระซิบข้างหูเขา “องค์ชาย จะฟังคำพูดของพวกนางแล้วไปหลอกล่อฮองเฮาออกมามิได้เด็ดขาดเพคะ!”

“ฮองเฮามีบุญคุณช่วยชีวิตเสี่ยวเป่าไว้หลายครั้ง ทั้งยังเคยช่วยชีวิตพระสนมฮุยกับท่านในช่วงเวลาวิกฤติไว้อีก! หากเราทำเรื่องเช่นนี้เพื่อความปลอดภัยของเสี่ยวเป่า ในภายภาคหน้าจะเป็นคนอยู่ได้อย่างไร!”

จูหลานนึกถึงนางซุน วันนั้นนางซุนใส่ร้ายหลิงอวี๋เพื่อช่วยหลิงเสียงกังกับหลิงหว่านและถูกพูดถึงไปทั่วทุกตรอกซอกซอยมาจนถึงทุกวันนี้

นางมิอยากให้ตนกับองค์ชายเย่เดินซ้ำรอยนางซุน

ความเป็นความตายของหลิงอวี๋มีความสำคัญอย่างยิ่ง หากพวกเขาช่วยผู้กระทำความผิดก็จะเป็นคนบาปของฉินตะวันตก

องค์ชายเย่รู้สึกว่า สิ่งที่มีความสุขที่สุดในใต้หล้าคือการได้เห็นลูกชายของเขาเติบโตขึ้น!

หากมิฟังแม่นมหนานแล้วปล่อยให้นางสังหารเสี่ยวเป่า นั่นจะมิเป็นตนที่เสียชีวิตหนึ่งไปหรือ?

“แต่เจ้าได้ยินสิ่งที่หญิงน่าเกลียดผู้นั้นพูดหรือไม่? หากมิฟังนางไปหลอกล่อให้ฮองเฮาออกมา นางจะสังหารเสี่ยวเป่า!”

องค์ชายเย่ร้องออกมาด้วยความสิ้นหวัง “เรามิรู้ด้วยซ้ำว่าเสี่ยวเป่าถูกนางซ่อนไว้ที่ใด แล้วเราก็มิสามารถเอาชนะนางได้ เราจะช่วยเหลือเสี่ยวเป่าได้อย่างไรกัน?”

องค์ชายเย่ดึงทึ้งผมของตนด้วยความเจ็บปวด “เป็นความผิดของข้าเองที่ไร้ประโยชน์ หากข้ามีวรยุทธ์แก่กล้า ก็ไม่มีทางถูกผู้อื่นควบคุมเช่นนี้!”

จูหลานจับมือของเขาไว้ นางเองก็เจ็บปวดมากเช่นกัน แต่นางรู้ว่าทั้งสองคนจำเป็นต้องเลือก

ปกป้องเสี่ยวเป่า?

หรือปกป้องหลิงอวี๋?