ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1668

แม่นมอูหัวเราะหึ ๆ “ใต้หล้านี้ของยิ่งวิเศษก็ยิ่งหายาก! ยิ่งมิเข้าใจก็ยิ่งแสดงให้เห็นถึงความสูงส่งของมัน!”

“โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ถือครองสมบัตินี้เป็นคนแรกสุด สถานะอันสูงส่งของเขายิ่งเพิ่มคุณค่าอันสูงส่งและหายากให้กับมัน!”

แม่นมอูมองหลิงอวี๋อย่างเยาะเย้ย “ท่านรู้หรือไม่ว่าผู้ถือหยกหล้าสุขาวดีคนแรกสุดคือผู้ใด?”

“ผู้ใด?”

หลิงอวี๋ขอคำแนะนำอย่างถ่อมตัว

“มหาเทพแห่งแดนปีศาจ… หลงจี้! เขาสร้างแดนปีศาจทั้งหมด พลังของเขาอยู่ในระดับเทพ ว่ากันว่าเขาอายุแปดร้อยกว่าปีแล้ว!”

“มีตำนานเกี่ยวกับเขามากมายนัก เรื่องพวกนี้เอาไว้คราวหลังบ่าวะค่อย ๆ เล่าให้ท่านฟังเพคะ!”

“มาพูดถึงหยกหล้าสุขาวดีกันก่อนเถิด ว่ากันว่ามันเป็นอาวุธเวทของมหาเทพ หลังจากสร้างพันธะกับมันแล้วจะสามารถเรียกพลังแห่งความโกลาหลภายในออกมาใช้เป็นประโยชน์ให้ตนได้!”

“พลังแห่งความโกลาหลนี้คือพลังแห่งธรรมชาติ การเรียกลมเรียกฝนเป็นเพียงผลกระทบเล็กน้อยของมันเท่านั้น!”

“การทลายภูเขาและโค่นทะเล หรือกระทั่งการพลิกกลับห้วงเวลาต่างหากจึงจะเป็นผลกระทบยิ่งใหญ่ของมัน!”

หลิงอวี๋ได้ยินก็ตกตะลึง หยกหล้าสุขาวดีนี้มีพลังถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

“ท่านอย่าได้ดีใจไปเลย สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นตำนาน! บางคนบอกว่า ผู้ที่ครอบครองหยกหล้าสุขาวดีสามารถเปิดคลังมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์ทั้งสิบที่มหาเทพปิดผนึกเอาไว้ได้”

แม่นมอูเอ่ย “มหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์สิบชิ้นในคลังมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์ทั้งสิบนี้เป็นของหายากที่แท้จริงซึ่งผู้คนมากมายในแดนปีศาจต่างไล่ล่า!”

“ตัวอย่างเช่น หม้อมังกรศักดิ์สิทธิ์ในตำนานที่สามารถสกัดโอสถเซียนชั้นยอดได้ เมื่อกินเข้าไปแล้วจะมีชีวิตอมตะนิรันดร์!”

“ยังมีคันฉ่องคุนหลุนอีกด้วย ว่ากันว่าหากสร้างพันธะกับมันก็จะสามารถย้อนกลับไปในอดีตและเดินทางไปภายภาคหน้าได้ตามต้องการ!”

นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

หากเป็นเช่นนี้จริง เช่นนั้นตนก็ข้ามเวลากลับไปในยุคปัจจุบันได้มิใช่หรือ?

แม่นมอูมองออกถึงความตื่นเต้นของหลิงอวี๋ จึงเอ่ยอย่างเย็นชา “ท่านต้องไปหาการใช้งานเฉพาะของหยกหล้าสุขาวดีด้วยตัวท่านเอง!”

“บ่าวบอกเรื่องนี้กับท่านแล้วกัน หยกหล้าสุขาวดีมิใช่มหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์ทั่วไป มันเป็นหนึ่งในสิบมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์ด้วย”

“ว่ากันว่าวิธีการฝึกของมันนั้นพิเศษกว่ามหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์อื่น ๆ ราวกับหอคอยที่มิรู้ว่ามีกี่ชั้น ท่านจะสามารถเปิดได้กี่ชั้นก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของตัวท่านเอง!”

“ฮ่า ๆ ๆ… ฮ่า ๆ ๆ…”

แม่นมอูหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ในการหัวเราะนั้นดูเศร้าเล็กน้อย แต่ก็ดูทำอะไรมิถูก สิ้นหวัง เศร้าและเกลียดชัง...

หลิงอวี๋มิเคยได้ยินอารมณ์มากมายจากเสียงหัวเราะของคนคนหนึ่งเช่นนี้เลย นางรู้สึกว่าเสียงหัวเราะของแม่นมอูทำให้ตนรู้สึกมิสบายใจและเจ็บปวดเป็นอย่างยิ่ง

“บ่าวอายุพอ ๆ กับพระมารดาของท่าน หากพระมารดาของท่านยังมีชีวิตอยู่ก็คงยังมิถึงสี่สิบ!”

หลังจากที่แม่นมอูหัวเราะจนพอใจแล้วก็ชี้ไปที่ใบหน้าของตนแล้วเอ่ย “แต่ท่านดูเถิด บ่าวดูเหมือนคนที่อายุน้อยกว่าสี่สิบหรือไม่?”

“บ่าวมิกล้าพูดว่าในอดีตตนงามจนไม่มีใครเทียบหรืองามล่มเมืองได้ แต่ก็ยังเป็นหญิงงามในหมู่สตรี เป็นคนมีผิวขาวและงดงาม!”

หลิงอวี๋มองใบหน้าแก่ชราของแม่นมอูที่เต็มไปด้วยบาดแผลรอยมีดอย่างนิ่ง ๆ

แม่นมอูเป็นคนที่มีเรื่องราว!

แต่ยอดฝีมือเช่นนาง ผู้ฝึกยุทธ์ธรรมดาล้วนมิใช่คู่ต่อสู้ของนาง!

เกิดอะไรขึ้นกับนาง ถึงได้ตกมาอยู่ในจุดที่เป็นอยู่ทุกวันนี้กัน?