ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1669

หลิงอวี๋มองอาการบาดเจ็บบนใบหน้าของแม่นมอู แล้วก็นึกถึงหลานฮุ่ยจวน

เมื่อนั้นหลานฮุ่ยจวนกับอู่จวิ้นหัวหน้าองครักษ์ของนางหนีออกจากแดนปีศาจมา หลานฮุ่ยจวนได้รับบาดเจ็บสาหัสและสูญเสียการฝึกยุทธ์ไป

อู่จวิ้นก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน แล้วสุดท้ายก็ตาทั้งสองข้างก็สูญเสียการมองเห็นไป

อาการบาดเจ็บบนใบหน้าของแม่นมอูกับอาการบาดเจ็บของหลานฮุ่ยจวนมีความเกี่ยวข้องกันหรือไม่?

อาจเป็นเพราะความสงสัยที่เขียนอยู่บนใบหน้าของหลิงอวี๋นั้นทำให้แม่นมอูมองออก

แม่นมอูดูเหมือนจะนึกถึงเมื่อยามนั้นเช่นกัน ในดวงตาที่ขุ่นมัวสะท้อนความเกลียดชังอย่างมากออกมา

“แม่นมอู ข้าได้ยินมาว่า หลังจากที่ท่านแม่หนีออกมาจากแดนปีศาจก็พบว่าตั้งครรภ์ ท่านรู้หรือไม่ว่าผู้ใดคือพ่อของข้า?”

แม้ว่าหลิงอวี๋จะมิใช่คนเดียวกับเจ้าของร่างเดิม และสำหรับนางแล้วบิดาผู้มีพระคุณในการให้กำเนิดตนผู้นี้จะมีหรือไม่มีก็ได้

ทว่าบัดนี้ตนครอบครองร่างนี้อยู่ หากนางมิระลึกถึงบุญคุณของบิดา ก็ต้องระลึกถึงบุญคุณที่หลานฮุ่ยจวนให้กำเนิดมา

หลานฮุ่ยจวนถูกคนจากแดนปีศาจตามล่า ยามนี้หลิงอวี๋ครอบครองหยกหล้าสุขาวดีของนางอยู่ หากหลิงอวี๋มิรู้สาเหตุการตายของหลานฮุ่ยจวนให้แน่ชัด แล้วจะจัดการกับอันตรายที่จะเกิดขึ้นได้อย่างไรกัน!!

“อย่าไปพูดถึงเดรัจฉานผู้นั้นเลย! มีพ่อเช่นนั้น มิพูดถึงก็ดีแล้ว!”

แม่นมอูมีสีหน้าเกลียดชังทันที

“ข้ามิอยากจดจำเขา ข้าเพียงต้องการรู้อดีตของท่านแม่ให้แน่ชัด!”

หลิงอวี๋ยืนกราน “แม่นม ท่านมีพระคุณช่วยชีวิตข้าไว้ หากการบาดเจ็บของท่านกับการที่ท่านแม่ข้าถูกตามล่าเป็นฝีมือของคนกลุ่มเดียวกัน ข้าจะล้างแค้นแทนท่านเอง!”

แม่นมอูหัวเราะเยาะออกมา “ท่านหยุดพูดเกินจริงได้แล้ว บ่าวบำเพ็ญตนถึงดินแดนที่เจ็ดแล้วก็ยังมิใช่คู่ต่อสู้ของคนพวกนั้น ท่านจะช่วยบ่าวแก้แค้นหรือ? นี่มิใช่ความฝันหรือเพคะ?”

หลิงอวี๋เอ่ยอย่างหนักแน่น “ตอนนี้ข้ายังสู้ท่านมิได้ แต่ข้าเชื่อว่าสักวันหนึ่งข้าจะนำหน้าท่านได้!”

“มหาเทพหมกมุ่นอยู่กับการบำเพ็ญตน มิสนใจเรื่องกิจราชสำนักมากนัก ราชสำนักล้วนถูกควบคุมโดยผู้พิทักษ์ทั้งสิบคนนี้ แต่ก็เป็นเช่นเดียวกับราชสำนักของท่าน เมื่อมีอ๋องมาก ทั้งหมดก็คิดแย่งชิงอำนาจและผลประโยชน์กัน ผู้พิทักษ์ทั้งสิบคนนี้ก็มีความทะเยอทะยานเช่นกันเพคะ!”

“ห้าร้อยปีก่อน ตระกูลผู้พิทักษ์ทั้งสิบนี้ต่อสู้กันเอง หลังจากประสบกับสงครามมาหลายร้อยปี ตอนนี้ก็มีเพียงห้าตระกูลใหญ่ที่สามารถคานอำนาจกันและอยู่รอดมาได้!”

“ในบรรดาตระกูลเหล่านั้นตระกูลหลงเป็นผู้นำของห้าตระกูลใหญ่นี้ พวกเขามีมหาเทพเป็นผู้หนุนหลังอยู่จึงยืนหยัดมาได้เป็นเวลาหลายร้อยปี!”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ แม่นมอูก็แสดงท่าทีเยาะเย้ยออกมา “แต่ตระกูลหลงภายนอกนั้นสวยงาม แต่ภายในเน่ายิ่งกว่าอะไร ในป่าใหญ่มีนกอยู่ทุกชนิด การต่อสู้ภายในก็โหดร้ายมากเช่นกัน!”

“ยามนั้นฮุ่ยจวนกับบ่าวยังเยาว์วัยนัก มีสตรีคนใดบ้างที่มิรักวีรบุรุษ เราทั้งคู่ตกหลุมรักหลงหมิง ลูกชายคนที่สิบเอ็ดของตระกูลหลงเข้าพร้อม ๆ กัน”

“เขาเป็นบุรุษที่หล่อเหลาและมีความสามารถที่สุดในตระกูลหลง แม้ว่าจะอยู่ในอันดับที่สิบเอ็ด แต่การฝึกของเขากลับล้ำหน้าเหล่าพี่น้องของเขาไปมาก จึงได้รับการสนับสนุนจากผู้อาวุโสของตระกูลและเล็งให้เป็นผู้สืบทอดของมหาเทพ!”

หลิงอวี๋ได้ยินดังนั้นก็ตกตะลึง นี่… หรือว่านี่เป็นความรักที่มิได้ความรักกลับมา และเพราะความรักก่อให้เกิดความเกลียดชัง?