ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1672

ขันทีโม่เห็นใบหน้าหดหู่ของหลิงอวี๋ก็ยิ้มออกมา “สาวน้อย ข้าหาได้ตั้งใจจะทำให้เจ้ากลัวไม่ อย่าทำหน้าเช่นนั้นสิ!”

“ตระกูลเหล่านี้ก็เหมือนกับตระกูลใหญ่ในฉินตะวันตกของพวกเจ้า มิแน่ว่าทุกตระกูลที่จะมีความทะเยอทะยานที่จะครองแผ่นดิน และมิใช่ทุกตระกูลจะเป็นศัตรูของเจ้า!”

“อีกอย่าง หยกหล้าสุขาวดีก็เข้ากันได้กับสายเลือดของเจ้า มิใช่ว่าสังหารเจ้าแล้วจะเอาหยกหล้าสุขาวดีไปได้ดังที่เจ้าคิด!”

แม่นมอูก็เหลือบมองหลิงอวี๋อย่างดูถูกเช่นกัน “รู้จักเศษพระธาตุหรือไม่?”

หลิงอวี๋พยักหน้าโดยมิรู้ตัว

ว่ากันว่าเศษพระธาตุเป็นการตกผลึกของพระภิกษุผู้มีชื่อเสียงหลังจากละสังขารโดยการนั่งสมาธิหรือหลังจากการเผาศพ

แม่นมอูเอ่ยอย่างเย็นชา “ความแตกต่างระหว่างความศักดิ์สิทธิ์ของหยกหล้าสุขาวดีกับเศษพระธาตุก็คือ มันมิได้มาจากการเผาศพของท่าน!”

“หยกหล้าสุขาวดีเป็นมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่มีจิตวิญญาณ จะต้องละลายเลือดเนื้อของท่านด้วยโอสถในยามที่ท่านยังมีชีวิตอยู่จึงจะได้มา มิเช่นนั้น หยกหล้าสุขาวดีจะตายไปพร้อมกับความตายของท่าน!”

“กุญแจสำคัญในการได้รับหยกหล้าสุขาวดีก็คือโอสถ โอสถชนิดนี้จะพบได้ในภูเขาศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น อีกทั้งยังหายากมาก! ต่อให้จะพบมันด้วยความโชคดี แต่เครื่องยาสมุนไพรนี้เมื่อขุดออกมาครึ่งชั่วยามมันก็จะเหี่ยวเฉาและตาย แล้วก็จะไม่มีประโยชน์อีก!”

“อีกนัยหนึ่งก็คือ แม้ว่าพวกเขาจะจับตัวท่านได้ ก็ทำได้เพียงพาท่านกลับไปยังแดนปีศาจ เลี้ยงดูท่าน แล้วพาท่านขึ้นไปบนภูเขาเพื่อค้นหาเครื่องยาสมุนไพร!”

หลิงอวี๋ฟังแล้วก็รู้สึกตกใจ นางมิกล้าคิดในสิ่งที่แม่นมอูพูดอย่างละเอียดด้วยซ้ำ

อะไรคือการละลายเลือดเนื้อของตนด้วยโอสถในยามที่ตนยังมีชีวิต ฟังดูแล้วนี่เป็นการที่ทำให้ตนประสบความเจ็บปวดที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตายในช่วงเวลาสั้น ๆ มิใช่หรือ?

หยุดเลย หยุด!

หลิงอวี๋ส่ายหัวเพื่อหยุดตนมิให้คิดต่อไป

สิ่งที่นางต้องทำก็คือ อย่าทำให้ตนเองต้องกลัว และจัดการกับมันอย่างแข็งขัน

ขันทีโม่ยื่นเครื่องยาสมุนไพรที่เขาหามาให้หลิงอวี๋ แล้วแนะนำเกี่ยวกับวิธีการกลั่นโอสถ ก่อนที่จะออกไปกับแม่นมอู

หลิงอวี๋กลั่นยามาสองวันติดต่อกันแล้ว นางต้องการที่จะสกัดยาดี ๆ โดยเร็วที่สุดและพัฒนาตนเองภายใต้คำสอนของขันทีโม่และแม่นมอู

ลู่หนานยังเอ่ยอย่างยั่วยุไปอีก “องค์ชายอิง คำพูดของสุภาพบุรุษเป็นมั่นเหมาะ ยากจะเปลี่ยนแปลงได้ หากท่านกลัววรยุทธ์ขององค์จักรพรรดิของเรา ก็ยอมรับความพ่ายแพ้ต่อหน้าธารกำนัลเสียเถิดพ่ะย่ะค่ะ! องค์จักรพรรดิของเรามิปล่อยให้ท่านเสียเปล่า พร้อมจะแลกเปลี่ยนหนึ่งเมืองกับอัครเสนาบดีจ้าว!”

หลังจากนั้น ลู่หนานก็ประสานมือให้กับจ้าวฮุย “อัครเสนาบดีจ้าว มิใช่ว่าองค์จักรพรรดิมิสนใจความเป็นความตายของท่านจึงเต็มใจที่จะแลกเปลี่ยนเพียงหนึ่งเมืองกับท่าน! แต่เป็นเพราะองค์จักรพรรดิมิยินยอมที่จะถูกผู้อื่นควบคุม!”

“แต่ละเมืองในฉินตะวันตกของเรามีราษฎรอยู่หลายหมื่น อัครเสนาบดีจ้าวคงจะรู้ว่าองค์จักรพรรดิรักราษฎรดั่งลูกชาย และมิยอมให้คนจำนวนมากถึงเพียงนั้นตกเป็นทาสของเว่ยเหนือ อัครเสนาบดีจ้าวเข้าใจเรื่องความยุติธรรมดี ก็น่าจะเข้าใจในความพยายามขององค์จักรพรรดิด้วย!”

จ้าวฮุยแทบจะกระอักเลือดออกมา

เขาพูดได้หรือว่าตนมิเข้าใจ?

เขาพูดได้หรือว่าเซียวหลินเทียนจะต้องแลกสองเมืองเพื่อให้ตนกลับไป?

นั่นจะมิเป็นการสร้างความทรงจำให้ใต้หล้าเห็นว่าตนรักตัวกลัวตายหรือไร?

เขาจ้าวฮุยเป็นอัครเสนาบดีมาครึ่งชีวิตแล้ว หากชื่อเสียงในเรื่องการรักตัวกลัวตายแพร่สะพัดออกไป เช่นนั้นชีวิตหลังจากนี้ตนจะเป็นคนอยู่ได้อย่างไร?