ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1679

ในการประลองครานี้องค์ชายอิงพ่ายแพ้อย่างราบคาบ และข้อเท้าข้างหนึ่งของเขาก็หักด้วย

ที่ปรึกษาและแม่ทัพขององค์ชายอิงรีบพาตัวจ้าวฮุยออกมาอย่างรวดเร็ว หวังว่าจะได้ตัวองค์ชายอิงกลับมา

เมื่อครู่จ้าวฮุยเห็นองค์ชายอิงถูกเซียวหลินเทียนโจมตีจนพ่ายแพ้ก็กังวลขึ้นมา คราวนี้เขาวางแผนไว้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว แต่ก็พ่ายแพ้ เขาจะยินดีได้อย่างไร!

แต่ความจริงอยู่ตรงหน้า แม้เขามิยอมรับความพ่ายแพ้ก็ไม่มีแรงที่จะพลิกสถานการณ์กลับมาได้!

จ้าวฮุยรู้สึกท้อแท้อยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงสงบใจลงได้ ขอเพียงยังมีชีวิตอยู่ ก็มีโอกาสเริ่มใหม่อีกครั้ง

เขาสัมผัสยาที่จ้าวหรุ่ยหรุ่ยให้มาในอ้อมแขน และรอระหว่างทางกลับจะหาโอกาสใช้มันกับเซียวหลินเทียน เช่นนี้ตนก็มินับว่าแพ้แล้ว

องค์ชายอิงถูกองครักษ์พยุงให้ลุกขึ้นยืน เขาเหลือบมองจ้าวฮุยอย่างเย็นชาก่อนจะหันไปหาเซียวหลินเทียนพลางเอ่ย

“จักรพรรดิเซิ่งอู่ ข้าแพ้การประลอง ข้าจะรักษาสัญญาทำการคืนอัครเสนาบดีจ้าวและคนของเขากลับไปให้หมด!”

“ปล่อยพวกเขาไป!”

จ้าวฮุยเหลือบมององค์ชายอิงด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนแล้วเดินไปพร้อมกับคนของตน

ลู่หนานและพวกองครักษ์ยืนอยู่ข้างหลังเซียวหลินเทียน ท่าทางราวกับต้อนรับจ้าวฮุย

“จักรพรรดิเซิ่งอู่! ข้าจะรักษาสัญญาและอธิบายสถานการณ์ให้ทหารของเจ้าฟังด้วย!”

องค์ชายอิงจ้องมองแผ่นหลังของจ้าวฮุยด้วยสายตาเย็นชา เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะเข้าใกล้เซียวหลินเทียนก็ตะโกนออกมาเสียงดัง “อัครเสนาบดีจ้าวฮุยมิได้ถูกข้าจับตัวมา แต่เขาแปรพักตร์มาหาข้าด้วยตัวเอง!”

“เรื่องความคิดที่จะให้ใช้เขาแลกเปลี่ยนกับสองเมืองของฉินตะวันตกนั้นจ้าวฮุยก็เป็นคนบอกข้า!”

“พวกเจ้าคิดว่าอัครเสนาบดีจ้าวกำลังทำเพื่อแคว้นและราษฎร แต่จริง ๆ แล้วเขาเป็นคนหน้าซื่อใจคดที่ทรยศต่อแคว้นและแสวงหาความรุ่งโรจน์ ทำทุกอย่างเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย…”

“เขาใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อให้จักรพรรดิของพวกเจ้ามาที่นี่เพื่อจะสังหารจักรพรรดิของพวกเจ้า...

เมื่อจ้าวฮุยได้ยินข้อกล่าวหานี้ เขาก็โซเซแทบจะล้มลงกับพื้น

พันธมิตรที่เขาคิด ได้ทำการเปิดโปงเขาเช่นนี้เลยหรือ?

จ้าวฮุยเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็เห็นทหารของฉินตะวันตกจ้องมองเขาด้วยความตกใจ

“ไร้สาระ นักโทษเช่นเจ้าคู่ควรที่ให้ข้าจะใส่ร้ายเจ้ารึ?”

องค์ชายอิงมิสนใจข้อกล่าวหาของจ้าวฮุย “จักรพรรดิเซิ่งอู่ เจ้าถามพวกองครักษ์ของเขาได้ว่าจ้าวฮุยหน้าด้านมาขอร้องให้ข้าร่วมมือด้วยหรือไม่?”

“ถามพวกเขาด้วยว่า ระหว่างทางมาข้าเคยรังแกพวกเขาหรือไม่? ข้าเลี้ยงพวกเขาให้กินดีอยู่ดี!”

ทหารฉินตะวันตกต่างก็มีตา คนที่จ้าวฮุยพามาล้วนหน้าตาสดใสและแต่งตัวดี พวกเขามิได้ดูเหมือนเคยถูกทำร้ายมาเลย

“พวกคนทรยศแคว้นและแสวงหาความรุ่งโรจน์ ยังมีหน้ามาร้องหาความยุติธรรมอีก!”

มิรู้ว่าผู้ใดตะโกนขึ้นมาด้วยความโกรธ

มีคนแรกที่ขว้างก้อนหินใส่พวกเขาด้วยความโกรธ แล้วทหารคนอื่น ๆ ก็พากันหยิบก้อนหินบนพื้นมาโยนใส่พวกเขาด้วย

“ไปตายเสีย คนทรยศ เราไม่มีพี่น้องเช่นพวกเจ้า!”

“เรามิต้องการเสนาบดีที่ทรยศแคว้นแสวงหาความรุ่งโรจน์เช่นนี้...”