ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1680

“สังหารเขา… สังหารเขา!”

การกระทำที่น่ารังเกียจของพวกจ้าวฮุยกระตุ้นให้เกิดความมิพอใจ ทหารเหล่านั้นต่างกล่าวโทษจ้าวฮุยด้วยความโกรธเกรี้ยว

จ้าวฮุยถูกก้อนหินกระแทกจนเลือดออกที่หัว

เขามิเคยรู้สึกอับอายเยี่ยงนี้มาก่อนในชีวิต

ไม่มีข้อแก้ตัว และมิสามารถแก้ตัวได้ด้วย

เขาคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังลั่นแล้วตะโกนออกมาอย่างเต็มที่ “ฝ่าบาท แม้ว่ากระหม่อมจะมีความผิด แต่ก็ต้องไต่สวนให้ชัดเจนก่อนจึงจะตัดสินโทษได้พ่ะย่ะค่ะ!”

“ฝ่าบาทจะให้คนเหล่านี้ใส่ร้ายและทุบตีกระหม่อมจนตายเลยหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“หากจะให้กระหม่อมตายไปเช่นนี้ กระหม่อมมิอาจยอมได้พ่ะย่ะค่ะ!”

เซียวหลินเทียนประทับใจในความสามารถต่อต้านอย่างดื้อรั้นของจ้าวฮุยจริง ๆ ถูกกล่าวหาชี้ตัวเช่นนี้แล้ว แต่เขาก็ยังยืนยันว่าตนไม่มีความผิด

เขาคิดว่าเมื่อถูกพาตัวกลับไปเมืองหลวงแล้ว เขาจะใช้อำนาจของตระกูลจ้าวพลิกสถานการณ์ได้หรือ?

“คุมตัวพวกเขากลับเมืองหลวงก่อน!”

เซียวหลินเทียนยิ้มอย่างเยาะเย้ย ในเมื่อจ้าวฮุยรู้สึกว่ายังมีความหวัง เช่นนั้นเขาจะให้จ้าวฮุยกอดความเพ้อฝันกลับเมืองหลวงแล้วกัน!

ถึงเวลานั้น ให้ทุกคนในตระกูลจ้าวและทุกคนในใต้หล้าเห็นใบหน้าของจ้าวฮุยที่ร่วมมือกับศัตรูทรยศแคว้น!

หลังจากที่องค์ชายอิงแห่งเว่ยเหนือพ่ายแพ้ องค์ชายอิงบรรลุข้อตกลงกับเซียวหลินเทียน แล้วนำกองทหารกลับเว่ยเหนือ องค์ชายอิงมอบเมืองของเยวี่ยใต้ที่ยึดครองมาก่อนหน้านี้กลับคืนให้เยวี่ยใต้อย่างไร้เงื่อนไข แลกกับการยุติสงครามระหว่างทั้งสามแคว้น

เซียวหลินเทียนสามารถสังหารองค์ชายอิงได้ในระหว่างการประลอง แต่เขาก็หยุดในวินาทีสุดท้าย

นั่นคือตอนที่เซียวหลินเทียนคิดว่า เมื่อสังหารองค์ชายอิงไปแล้วคนหนึ่ง ก็จะมีองค์ชายอิงอีกคนลุกขึ้นมาใหม่อีก ถึงเวลานั้นก็จะมีสงครามอย่างต่อเนื่องขึ้น

มิสู้ไว้ชีวิตองค์ชายอิงแล้วให้เขาควบคุมเว่ยเหนือ เช่นนี้ราษฎรในสามแคว้นก็พักกันต่อได้

การที่องค์ชายอิงยังมีชีวิตอยู่มีข้อดีอีกประการหนึ่งก็คือ เขายังมีบัญชีที่ต้องสะสางกับองค์ชายหนิงแห่งฉีตะวันออกอีก

มีองค์ชายอิงอยู่ ก็สามารถควบคุมฉีตะวันออกได้ เช่นนี้ก็สามารถลดแรงกดดันฉินตะวันตกได้เช่นกัน

ครานี้นับว่าองค์ชายอิงทำงานเสียเปล่า เขามิได้ประโยชน์ใดเลย แต่กลับทำให้เว่ยเหนือเสียหายหนักด้วยซ้ำ

สิ่งที่ทำให้เซียวหลินเทียนประหลาดใจก็คือ เหยี่ยวน้อยตัวนี้ขนสีดำทั่วทั้งตัว มีแค่หัวที่เป็นสีขาว ช่างงดงามอย่างมิน่าเชื่อ!

ดูเหมือนเหยี่ยวน้อยจะมิกลัวคนแปลกหน้า มันถูที่แขนของเซียวหลินเทียนด้วยท่าทางสนิทสนม

เซียวหลินเทียนเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นเฮยอิงลอยอยู่บนท้องฟ้า มันร้องสองสามครั้งราวกับจะบอกลาลูกของมัน

จากนั้นเฮยอิงก็กระพือปีกบินสูงขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วหายไปในหมู่เมฆ

“วางใจได้ ข้าจะเลี้ยงลูกของเจ้าอย่างดีแน่นอน!”

เซียวหลินเทียนยิ้ม คราก่อนเขายังคิดอยู่ว่าหากมีโอกาสมาเว่ยเหนือจะหาเหยี่ยวน้อยไปให้เซียวเยวี่ย

มิคาดคิดเลยว่าจะได้มาโดยมิได้ตั้งใจ ตนได้รับเหยี่ยวน้อยมาเช่นนี้

หากเซียวเยวี่ยเห็นเข้าจะต้องมีความสุขมากอย่างแน่นอน...

จู่ ๆ หัวใจของเซียวหลินเทียนก็นึกถึงบ้านขึ้นมาทันที เสียดายที่ไม่มีปีกที่สามารถบินกลับเมืองหลวงได้ทันที จะได้ไปเจอภรรยาและลูกที่เขาโหยหา...