ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1698

“เจ้าอยากเป็นจักรพรรดิหรือ?”

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยมองปราดเดียวก็เห็นความคิดของจ้าวเฉียงฮั๋วได้อย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว นางจึงยิ้มเยาะเย้ย

จ้าวเฉียงฮั๋วคิดว่าการเป็นจักรพรรดิง่ายเหมือนกับที่เขาทำการค้าหรืออย่างไร?

หากเป็นเช่นนั้น ทุกคนก็สามารถเป็นจักรพรรดิได้หมดแล้ว!

“มีอะไรมิได้!”

จ้าวเฉียงฮั๋วเอ่ยอย่างแข็งกร้าว “ข้าแข็งแกร่งกว่าองค์ชายคังผู้ขี้ขลาดของเจ้าเป็นร้อยเท่า เขาเป็นจักรพรรดิได้ เหตุใดข้าจะเป็นมิได้!”

“จ้าวหรุ่ยหรุ่ย คนที่มีไหวพริบก็จะส่งมอบป้ายกับรายชื่อมาให้เอง เห็นแก่ที่เราคือคนตระกูลเดียวกัน ข้าเป็นจักรพรรดิแล้ว เจ้าก็ยังคงเป็นพระชายาคัง!”

เขากวาดสายตามองคนที่ตนพามาด้วยเพื่อเป็นการเตือนจ้าวหรุ่ยหรุ่ยว่าอย่าบังคับให้ตนลงมือ

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยเหลือบมองผู้ติดตามรูปร่างกำยำเหล่านั้นอย่างดูถูก

จ้าวเฉียงฮั๋วคิดว่าจะอาศัยคนเหล่านี้มาจัดการตนได้หรือ เขาประเมินตนต่ำไปหรือไม่?

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยระงับอารมณ์ของตนไว้ พลางเอ่ยอย่างอดทน “จ้าวเฉียงฮั๋ว การเป็นจักรพรรดิมิง่ายอย่างที่เจ้าคิด แม้ว่าข้าจะให้รายชื่อกับเจ้าไป แต่ก็เป็นไปมิได้ที่เจ้าจะให้พวกเขาเชื่อฟังเจ้า!”

“เจ้าให้เวลาข้าอีกคืนเดียว! ครานี้ข้าจะมิทำให้เจ้าผิดหวังเป็นแน่!”

“หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว! เจ้าแค่บอกมาว่าจะให้หรือไม่ให้!”

จ้าวเฉียงฮั๋วเองก็ร้อนใจเช่นกัน หากเซียวหลินเทียนกลับมาที่ราชสำนักสิ่งแรกที่จะทำก็คือการลงดาบตระกูลจ้าว กิจการยิ่งใหญ่ของตระกูลจ้าวจะถูกเซียวหลินเทียนแย่งชิงไปเปล่า ๆ หรือ?

ชนะเป็นราชาแพ้เป็นโจร เมื่อภัยใหญ่มาถึง เขาก็ทำได้เพียงลองเสี่ยงดูเท่านั้น

“มิให้!”

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยเองก็สูญเสียความอดทนไปแล้ว สิ่งที่นางสนใจมากที่สุดในตอนนี้คือจะสามารถเลื่อนขั้นสู่ดินแดนที่เจ็ดได้หรือไม่ เรื่องอื่นล้วนเป็นเรื่องเล็ก

จ้าวเฉียงฮั๋วผู้นี้พูดด้วยดี ๆ มิฟัง เช่นนั้นก็อย่าโทษว่าตนไร้ความปรานีแล้วกัน

ชายกระโปรงของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยกระพือขึ้นแล้วค่อย ๆ ปิดลง นางมองดูคนที่นอนซมอยู่บนพื้นอย่างดูถูก พลางเอ่ยเยาะเย้ย “เห็นหรือไม่ แม้แต่ฝ่ามือเดียวของข้าพวกเขาก็ต้านมิอยู่ ยังจะกล้าบังคับให้ข้ามอบป้ายให้อีกรึ!”

“ข้าลงมือกับพวกเจ้าโดยปรานีแล้ว มิเช่นนั้นพวกเจ้าก็คงตายกันหมด!”

จ้าวเฉียงฮั๋วยังคงนอนอยู่บนพื้น รู้สึกเหมือนได้รับบาดเจ็บที่เอวและลุกมิขึ้นอยู่นาน

ขณะที่เขากำลังตกใจกับวรยุทธ์ของจ้าวหรุ่ยหรุ่ย นางรับใช้ผู้หนึ่งก็รีบวิ่งเข้ามา

“พระชายา ฮองเฮาทรงพาคนกลุ่มหนึ่งขึ้นมาบนภูเขาแล้วเจ้าค่ะ บอกว่าจะให้ท่านไปพบพระนาง! มีคดีที่ต้องได้รับความร่วมมือจากท่านในการสืบสวน!”

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

หรือว่าบุรุษและสตรีมีครรภ์ที่หายไปทำให้หลิงอวี๋สงสัยตน?

นางนึกขึ้นได้ว่า เมื่อคืนหนานฮุ่ยรายงานว่าสตรีมีครรภ์สองคนที่ถูกจับมาได้สังหารนางรับใช้แล้วหลบหนีไป หลิงอวี๋คงจะมาเพื่อพวกนางสินะ!