ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1697

หากจ้าวฮุยถูกพาตัวกลับเมืองหลวงจะหมายความว่าอย่างไร?

คนตระกูลจ้าวต่างก็รู้ดีว่าหากจ้าวฮุยถูกนำตัวกลับมา ตระกูลจ้าวก็จะต้องจบลง

จ้าวฮุยเป็นผู้นำตระกูลจ้าว ภายใต้การคุ้มครองของจ้าวฮุยในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ ตระกูลจ้าวได้ทำสิ่งน่าอับอายไว้มากมาย

หากเซียวหลินเทียนจัดให้มีการสอบสวนอย่างละเอียด ตระกูลจ้าวก็มิสามารถต้านทานการสอบสวนได้

เมื่อถึงเวลานั้นการยึดบ้านและกวาดล้างจะเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงมิได้!

ทันทีที่คนตระกูลจ้าวได้รับข่าว ไหนเลยจะนิ่งเฉยอยู่ได้ ต่างก็รีบไปหาไท่เฟยเส้ากับจ้าวหรุ่ยหรุ่ยเพื่อหารือ อยากจะอาศัยตอนที่เซียวหลินเทียนยังมิกลับมารีบจัดการหลิงอวี๋แล้วเข้าวังไปก่อน

วันนี้เป็นช่วงเวลาที่สำคัญสำหรับจ้าวหรุ่ยหรุ่ย นางกำลังเตรียมเครื่องยาสมุนไพรอยู่ในห้องกลั่นโอสถ เตรียมไว้เมื่อคนส่งยามาถึงก็จะกลั่นยาอายุวัฒนะทันที และจะเลื่อนขั้นไปดินแดนที่เจ็ด

ตระกูลจ้าวขอเข้าพบ นางก็ให้หนานฮุ่ยไปไล่อย่างรำคาญ

แต่ครานี้เป็นผู้อาวุโสของตระกูลจ้าว ลุงรองและจ้าวเฉียงฮั๋วลูกพี่ลูกน้องของจ้าวหรุ่ยหรุ่ย

ท่าทีของทั้งสองคนแข็งกร้าวนัก มิใช่คนที่คนรับใช้คนหนึ่งเช่นหนานฮุ่ยจะไล่ไปได้

“จ้าวหรุ่ยหรุ่ยกำลังทำอะไรอยู่? เหตุใดมิมาพบพวกเรา?”

จ้าวเฉียงฮั๋วโกรธมาก ก่อนหน้านี้ตระกูลจ้าวเคยช่วยเรื่องเงินสนับสนุนจ้าวเจินเจิน องค์ชายคังและไท่เฟยเส้า

ไหนเลยจะรู้ว่าจ้าวเจินเจินจะรู้เพียงวิธีใช้เงินสนับสนุนองค์ชายคัง มิได้สนับสนุนตระกูลจ้าวแม้แต่น้อย

เมื่อเปลี่ยนเป็นจ้าวหรุ่ยหรุ่ยที่เป็นพระชายาคังก็ไม่มีประโยชน์อะไร ต่อสู้กับหลิงอวี๋ครั้งแล้วครั้งเล่าก็ล้วนจบลงด้วยความพ่ายแพ้

ตอนนี้แม้แต่จ้าวฮุยเองก็ตกไปอยู่ในเงื้อมมือของเซียวหลินเทียน เห็นอยู่ว่าตระกูลจ้าวกำลังจะจบลง จ้าวหรุ่ยหรุ่ยก็ยังกล้าที่จะทำท่าทางหยิ่งยโสกับตนอีก เช่นนั้นจะให้จ้าวเฉียวฮั๋วทนได้อย่างไร!

“จ้าวหรุ่ยหรุ่ย ออกมานี่เดี๋ยวนี้! ไฟกำลังจะไหม้ขนตาแล้ว เจ้ายังมาหลบกินเจท่องพระสูตรอยู่ที่นี่อีก เจ้าเห็นตระกูลจ้าวเป็นอะไร ยังต้องให้เลี้ยงดูพวกเจ้าเปล่า ๆ อีกหรือ?”

จ้าวเฉียงฮั๋วมิเข้าใจจ้าวหรุ่ยหรุ่ย คิดว่าจ้าวหรุ่ยหรุ่ยหวาดกลัวต่อหลิงอวี๋ จึงมาหลบใช้ชีวิตสงบสุขอยู่ที่ศาลบูรกษัตริย์

“จ้าวเฉียงฮั๋ว มิต้องกังวล ท่านพ่อของข้าถูกพาตัวกลับเมืองหลวงก็ต้องใช้เวลาสักพัก ตระกูลจ้าวจะยังมิถึงคราวอวสานหรอก!”

“เจ้าให้เวลาข้าหนึ่งคืน หลังจากคืนนี้ไป วันพรุ่งข้าจะพาองค์ชายคังไปยึดบัลลังก์!”

“วางใจได้ ครานี้ข้ามั่นใจเต็มที่ว่าจะสามารถยึดครองบัลลังก์ได้ เพราะหลังจากคืนนี้ไป อย่าว่าแต่หลิงอวี๋กับเซียวหลินเทียนรวมกันเลย สี่แคว้นแผ่นดินใหญ่นี้ไม่มีผู้ใดที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของข้าแล้ว!”

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยกางฝ่ามือออกมาแล้วกำกลับไปอีกครั้งด้วยความมั่นใจ ราวกับว่าใต้หล้านี้อยู่ภายใต้การควบคุมของตน

“เจ้าหรือ? อย่าได้คุยโวโอ้อวดเลยดีกว่า!”

จ้าวเฉียงฮั๋วไหนเลยจะเชื่อคำพูดของจ้าวหรุ่ยหรุ่ย เขายิ้มเยาะ “เจ้ากับจ้าวเจินเจินมีคราใดบ้างที่มิหลอกลวงพวกเราด้วยคำพูดสวยหรู แต่มิสามารถทำให้เป็นดังสัญญาได้ เราไม่มีทางเชื่อเจ้าอีกแล้ว!”

“จ้าวหรุ่ยหรุ่ย ส่งมอบป้ายสิทธิ์ดูแลตระกูลจ้าวมา แล้วส่งมอบรายชื่อบรรดาขุนนางที่จ้าวฮุยควบคุมไว้มาด้วย เรามิต้องการให้เจ้าจัดการกับหลิงอวี๋แล้ว เราจะทำเอง!”

“กษัตริย์ อำมาตย์ ขุนพล เป็นกันเพราะชาติกำเนิดกระนั้นหรือ! แทนที่จะฝากโชคชะตาของพวกเราไว้ในมือพวกเจ้า มิสู้เราตัดสินใจเอง!”