ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1700

เผยอวี้ได้ประโยชน์จากกองพยัคฆ์เหินหาวได้ชุดลายพรางมาด้วย เขาใส่แล้วรู้สึกว่าตนมีพลังขึ้นมา แล้วก็รู้สึกอิจฉาอิ้งเฉิงขึ้นมาทันทีที่ได้เป็นผู้นำกองกำลังชั้นยอดเช่นนี้

อิ้งเฉิงมองออกถึงความมิพอใจของเขาจึงยิ้มพลางเอ่ย “ฮองเฮาได้บอกไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่า ข้าเป็นผู้นำค่ายกองทหารเสือก็เพียงพอแล้ว กองพยัคฆ์เหินหาวนี้ข้าแค่มาดูแลเพียงชั่วคราวเท่านั้น!”

“แม่ทัพเผย หากเจ้าอยากเป็นผู้นำกองพยัคฆ์เหินหาว เช่นนั้นต่อไปก็มาเข้าร่วมการฝึกเถิด ขอเพียงเจ้าเป็นที่หนึ่งในการแข่งขัน เช่นนั้นตำแหน่งผู้บัญชาการก็จะเป็นของเจ้า!”

เผยอวี้สนใจขึ้นมาทันที จึงซักถามอิ้งเฉิงว่ามีรายการอะไรบ้าง

กระทั่งรู้ว่ากองพยัคฆ์เหินหาวต้องเรียนรู้มากมาย เผยอวี้ก็มิได้ตกใจจนล่าถอย แต่กลับยิ่งสนใจมากขึ้นอีก

เป็นครั้งแรกที่เขาได้รู้ว่า กองกำลังชั้นยอดจำเป็นต้องเรียนรู้มากมายถึงเพียงนี้ นี่มิใช่สิ่งที่หลิงอวี๋พูดมาเปล่า ๆ แต่ล้วนเป็นทักษะที่แท้จริงทั้งนั้น

หากเชี่ยวชาญทักษะเหล่านี้ กองกำลังนี้ก็จะเป็นกองกำลังชั้นยอดในสี่แคว้นแผ่นดินใหญ่

ผู้ที่สามารถเป็นผู้บัญชาการของกองกำลังชั้นยอดนี้ได้จึงจะคู่ควรกับการเป็นแม่ทัพใหญ่อย่างแท้จริง

“ข้าจะไปเข้าร่วมการฝึกอย่างแน่นอน!”

เผยอวี้ติดตามหลิงอวี๋กับเซียวหลินเทียนมานานถึงเพียงนี้ คอยเฝ้าดูทั้งสองคนเรียนรู้และเติบโตมิได้หยุด

ตนในฐานะสหายของพวกเขา หากมิทำตามพวกเขาบ้าง ในมิช้าก็จะถูกพวกเขาทิ้งห่างไป!

เวลานี้เมื่อเห็นองค์หญิงใหญ่กระโดดโลดเต้นไปมาอยู่ใต้จมูกของตน เผยอวี้กับอิ้งเฉิงก็ล้วนอยู่อย่างสงบมิเคลื่อนไหว

พวกเขากำลังรอหลิงอวี๋่ ทุกขั้นตอนนี้เป็นส่วนหนึ่งในแผนของหลิงอวี๋ พวกเขามิอาจชิงดำเนินการล่วงหน้าทำลายแผนของหลิงอวี๋ได้

ไท่เฟยเส้าเปลี่ยนเป็นชุดทางการของไท่เฟยแล้ว นางอยากไปเป็นพยานในการตายของหลิงอวี๋ด้วยตนเอง ให้หลิงอวี๋ได้เห็นความรุ่งโรจน์ของตนก่อนตาย ดังนั้นจึงต้องยิ่งใหญ่เช่นนี้

หลิงอวี๋เดินขึ้นไปบนภูเขาทีละขั้น ต้นไม้รอบ ๆ เขียวชอุ่ม เหล่าดอกท้อก็ล้วนเบ่งบานแล้ว

เดิมทีนี่เป็นช่วงเวลาที่ดีสำหรับการออกไปเที่ยวยามดอกไม้ผลิบานในวสันตฤดู แต่ภูเขาลูกนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหาร

แม้ว่านางจะจัดการทุกอย่างไว้แล้ว ทว่าหากมีอะไรผิดพลาดก็จะพังไปทั้งหมด

องค์ชายคังถูกจำคุกอยู่ในราชสำนักฝ่ายใน ไท่เฟยเส้าก็มิเคยได้พบเขาอีกเลย ท่านอ๋องเฉิงก็ปิดข่าวอย่างแน่นหนา ดังนั้นนางจึงมิรู้จริง ๆ ว่าองค์ชายคังอยู่ในราชสำนักฝ่ายในเป็นอย่างไรบ้าง

“ฮองเฮา เป็นวิญญาณของทหารหลายพันคนที่เขาสังหารมาแก้แค้นเขาหรือไม่เพคะ?”

หานอวี้รู้ว่าหลิงอวี๋ตั้งใจบอกไท่เฟยเส้าดังนั้นนางจึงแสร้งทำเป็นสับสนและถาม

“น่าจะใช่ ชีวิตคนหลายพันคน ก็เหมือนกับน้องชายของแม่ทัพสือ ศพที่พบนั้นเสียหายไปหมด ว่ากันว่ามิอาจช่วยให้หลุดพ้นได้และมิสามารถไปเกิดใหม่ได้ จึงต้องวนเวียนอยู่ในใต้หล้าแห่งนี้!”

“จนถึงตอนนี้แม่ทัพสือยังคงฝันว่าน้องชายของเขาร้องไห้กับเขาอยู่เลย การที่ดวงวิญญาณเหล่านั้นจะมาแก้แค้นองค์ชายคังก็เป็นเรื่องปกติมาก!”

หลิงอวี๋เองก็มิได้พูดเช่นนี้เพื่อเจตนาหลอกให้ไท่เฟยเส้าปรากฏตัว แต่นี่คือความจริง

ช่วงนี้องค์ชายคังเสียสติไปจริง ๆ อยู่ในเรือนจำเขามักจะนอนมิหลับ และบางครั้งหลับไปได้สักพักก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาจากฝันร้าย

ปากเขาก็ยังตะโกนอย่างทุกข์ใจด้วย “อย่ามาหาข้า ข้ามิได้สังหารเจ้า…”