ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1705

”ฉึก”

เสียงธนูที่ฝังลงไปในเนื้อหนังอย่างทื่อ ๆ นั้น หลิงอวี๋ได้ยินชัดเจน

นางยิงถูกจ้าวหรุ่ยหรุ่ย!

ตามมาด้วยเสียงดังโครม...

นั่นคือเสียงจ้าวหรุ่ยหรุ่ยตกลงสู่พื้น!

“อย่าเพิ่งรีบเข้าไป!”

หลิงอวี๋ที่กำลังเร่งรีบนั้นมองมิเห็นว่าธนูไปถูกส่วนไหนของจ้าวหรุ่ยหรุ่ย กลัวว่าจะยิงพลาด จึงเตือนทุกคนให้รอสักครู่

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยตกลงไปในพุ่มหญ้าใต้ต้นไม้ เห็นเสื้อผ้าของนางได้อย่างเลือนราง แต่มิเห็นตำแหน่งที่ถูกธนู

หลิงอวี๋รออยู่พักหนึ่ง มิเห็นจ้าวหรุ่ยหรุ่ยขยับตัว จึงค่อย ๆ เดินไปข้างหน้า

แต่ในขณะนั้น จ้าวหรุ่ยหรุ่ยก็ส่งเสียงคำรามดุจสัตว์ร้ายขึ้นมาว่า “หลิงอวี๋ เจ้าตายซะ...”

พร้อมกับเสียงคำราม วัตถุสีดำก็พุ่งออกมาจากพุ่มไม้

เสียงดังปัง หลิงอวี๋เห็นแสงสีรุ้งมากมายระเบิดขึ้นตรงหน้า และในพริบตาก็ก่อตัวเป็นวังวนขนาดมหึมา

ร่างกายของนางลอยขึ้นไปอย่างมิสามารถควบคุมได้ และถูกดูดเข้าไปยังวังวน

นางพยายามทรงตัว แต่วังวนนั้นก็เหมือนกับแม่เหล็กขนาดใหญ่ ดูดร่างกายของนางไว้แน่น มิสามารถดิ้นรนได้เลย

เสียงหวีดดังขึ้น วังวนขนาดมหึมาปิดลง หลิงอวี๋และหานเหมยที่อยู่ใกล้ที่สุดหายไปพร้อมกับวังวนในพริบตา

เผยอวี้และคนอื่น ๆ ยังเห็นแสงสีรุ้งสว่างวาบอยู่ เมื่อวังวนหายไป แสงเหล่านั้นก็ยังมิจางหาย นอกจากนั้นก็มองมิเห็นอะไรอีกเลย

นี่มันอะไรกัน?

เผยอวี้งงงวย เมื่อดวงตาปรับสภาพได้แล้ว เขาก็นึกขึ้นได้ว่าต้องวิ่งเข้าไปจับตัวจ้าวหรุ่ยหรุ่ย...

“ฮองเฮาหายไปแล้ว! หานเหมยก็หายไปด้วย!”

เถาจื่อร้องออกมา

เผยอวี้ตกใจ หันไปมองรอบ ๆ เห็นว่าหลิงอวี๋ที่เพิ่งจะพูดคุยกับพวกเขานั้นหายไปจริง ๆ!

“ฮองเฮา...”

เผยอวี้รีบวิ่งไปยังพุ่มหญ้าที่จ้าวหรุ่ยหรุ่ยล้มลง แต่ก็พบเพียงกองหญ้าที่ถูกจ้าวหรุ่ยหรุ่ยทับ ตัวจ้าวหรุ่ยหรุ่ยก็หายไปต่อหน้าต่อตาพวกเขา!

“ฮองเฮา...”

เขาหายใจเข้าลึก ๆ พยายามให้ตัวเองสงบลง

องค์หญิงใหญ่ถูกเถาจื่อจับตัวไว้และถูกมัดไว้กับต้นไม้ แม้ว่านางจะมองมิเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ก็รู้เรื่องราวจากการสนทนาของทุกคน

นางหัวเราะเสียงดังลั่น และยิ่งหัวเราะก็ยิ่งบ้าคลั่งมากขึ้น

หลิงอวี๋หายไปแล้ว!

คงไม่มีทางกลับมาได้อีก!

ฮ่า ฮ่า!

แม้ว่าหลิงอวี๋จะมิได้ถูกนางฆ่า แต่การได้เห็นจุดจบเช่นนี้ องค์หญิงใหญ่ก็รู้สึกสะใจเป็นอย่างยิ่ง

หานอวี้และหลิงซวนกำลังกังวลใจกับการหายตัวไปอย่างลึกลับของหลิงอวี๋และหานเหมย เสียงหัวเราะขององค์หญิงใหญ่ทำให้ทั้งสองรู้สึกหงุดหงิด!

หานอวี้เห็นศพของไท่เฟยเส้าที่เน่าเปื่อยและตายตามิหลับ ความคิดชั่วร้ายจึงผุดขึ้นมา

เป็นเพราะสองคนนี้ร่วมมือกับจ้าวหรุ่ยหรุ่ย ถึงได้ล่อฮองเฮาของตนมาได้

ตอนนี้ฮองเฮาหายตัวไป หานเหมยพี่สาวคนเดียวของตนก็หายไปด้วย องค์หญิงใหญ่กลับหัวเราะเยาะเย้ย ทำไมถึงเป็นเช่นนี้!

หานอวี่ทั้งโกรธทั้งแค้น เดินไปยังศพของไท่เฟยเส้าโดยมิแสดงสีหน้า ใช้ไม้กระบองยกผิวหนังที่เน่าเปื่อยของไท่เฟยเส้าขึ้นมา แล้วเดินข้างหน้าองค์หญิงใหญ่