ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1805

ก้อนน้ำแข็งแตกจำนวนนับมิถ้วนพากันกระแทกเข้ามา แม้ว่าเซียวหลินเทียนจะมีวรยุทธ์ไร้เทียมทาน แต่ก็มิอาจหนีพ้นการแก้แค้นที่รุนแรงของธรรมชาติเช่นนี้ไปได้

เขาเบี่ยงหลบไปทางซ้ายทีขวาที แต่เพราะว่าหล่นลงมารวดเร็วจนเกินไป จึงมิอาจหลบพ้นก้อนน้ำแข็งเหล่านั้นที่พากันกระแทกเข้ามาได้

ก้อนน้ำแข็งก้อนหนึ่งกระแทกเข้ามาที่หัวของเซียวหลินเทียน เซียวหลินเทียนรู้สึกว่าหัวของตนมีเลือดไหลออกมา แต่ยังมิทันจะได้ยื่นมือไปสัมผัส ก็มีก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่มากก้อนหนึ่งกระแทกเข้ามาอีก

เซียวหลินเทียนรู้สึกว่าตรงหน้ามืดลงไปทันที และมองก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่นั้นพุ่งเข้ามาใส่ตนอย่างสิ้นหวัง

คราวนี้จะต้องตายอยู่ในภูเขาหิมะแห่งนี้จริง ๆ หรือ?

อาอวี๋ ข้าจะยังได้พบเจ้าหรือไม่?

เซียวหลินเทียนยังมิทันได้ย้อนรำลึกถึงช่วงชีวิตนี้ เขาก็ได้ยินเสียงดังลั่น จากนั้นก็รู้สึกได้ว่าร่างกายตนกระเทือนแล้วตกลงไปในความมืด

มิรู้ว่าเซียวหลินเทียนสลบไปนานเท่าไรก่อนที่จะได้สติขึ้นมา ยังมิทันที่เขาจะลืมตา ก็รู้สึกได้ว่าเจ็บปวดไปทั้งตัวราวกับว่าตัวจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ

ในเมื่อรู้สึกเจ็บปวดได้ก็แสดงว่าตนยังคงมีชีวิตอยู่ เซียวหลินเทียนลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ แล้วก็เห็นว่าก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่กำลังห้อยอยู่ด้านบนของตนอย่างน่าประหลาด

ก้อนน้ำแข็งยักษ์นั้นมิได้กระแทกลงมาใส่เขา แต่มันถูกก้อนน้ำแข็งหลาย ๆ ก้อนขวางกั้นมันไว้กลางอากาศ

ก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่หลายก้อนนั้นเป็นราวกับเสาที่แข็งแรงหลายต้น ที่มาค้ำก้อนน้ำแข็งยักษ์ที่เดิมทีจะพรากชีวิตของเซียวหลินเทียนไปเอาไว้

เซียวหลินเทียนเห็นว่าก้อนน้ำแข็งยักษ์นั้นอยู่สูงห่างจากตนไปสิบกว่าเมตร เขาก็รีบหันไปมอง แล้วก็ได้เห็นว่าตนอยู่ในหลุมขนาดใหญ่หลุมหนึ่ง โดยที่รอบตัวก็มียอดน้ำแข็งรูปแบบต่าง ๆ อยู่เป็นจำนวนมาก ซึ่งเขาโชคดีที่ตกลงมาอยู่ตรงพื้นที่โล่ง ๆ

เซียวหลินเทียนลุกขึ้นมานั่งอย่างช้า ๆ และทันทีที่ขยับร่างกายก็รู้สึกเจ็บปวดไปถึงใจ

หลิงอวี๋เคยบอกไว้ว่า หากได้รับบาดเจ็บอย่าได้รีบร้อนลุกขึ้น ให้สำรวจตนเองก่อนว่าบาดเจ็บตรงที่ใด เพื่อหลีกเลี่ยงการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วที่จะทำให้บาดเจ็บลึกเข้าไปยิ่งขึ้น

เซียวหลินเทียนจึงตรวจสอบตนเองเล็กน้อยตามวิธีการที่หลิงอวี๋ได้สอนเอาไว้

เซียวหลินเทียนเดินไปเรื่อย ๆ ก็เห็นว่าในก้อนน้ำแข็งก้อนหนึ่งมีกระบี่ที่ดูโบราณและเรียบง่ายอยู่หนึ่งเล่ม ครึ่งหนึ่งของกระบี่ถูกก้อนน้ำแข็งหนา ๆ กดทับอยู่ ส่วนอีกครึ่งหนึ่งเผยออกมาให้เห็นแล้ว

กระบี่เล่มนั้นยาวประมาณครึ่งตัวของเซียวหลินเทียน มองออกเลยว่าก่อนหน้านี้กระบี่ทั้งเล่มนั้นฝังอยู่ในน้ำแข็ง แต่เพราะแรงสั่นสะเทือนรุนแรงทำให้น้ำแข็งแตก มันจึงปรากฏออกมาเช่นนี้

เซียวหลินเทียนเดินเข้าไปอย่างสงสัยใคร่รู้แล้วยื่นมือออกไปหวังจะชักกระบี่ออกมา แต่แม้จะใช้แรงทั้งหมดที่มีไปแล้ว ก็มิอาจทำให้มันขยับได้แม้แต่น้อย

ดูจากสิ่งนี้แล้ว มองออกเลยว่าก่อนหน้านี้น้ำแข็งเหล่านี้แข็งแกร่งเพียงใด

เซียวหลินเทียนดูที่ด้านกระบี่นั้นอย่างละเอียด แล้วก็เห็นว่าด้ามกระบี่ทำมาจากเหล็กนิล และบนนั้นก็สลักลวดลายโบราณเอาไว้มากมาย

อีกทั้งตรงระหว่างลวดลายนั้นยังมีตัวอักษรอยู่สามคำว่า… กระบี่คุนอู๋!

เมื่อเซียวหลินเทียนแกะคำอ่านตัวอักษรสามคำนี้ออก หัวใจของเขาก็เต้นโครมครามขึ้นมาในทันที...