ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1855

เฉียวไป๋ยกมือขึ้นแล้วฟาดฝ่ามือออกไปด้วยแรงทั้งหมดที่มี จากนั้นโต๊ะภายในห้องที่ถูกแยกออกเป็นสองส่วนก็ลอยขึ้นไป แล้วโจมตีใส่มือสังหารตามแรงลมจากฝ่ามือของเฉียวไป๋...

ทว่ามือสังหารที่ข้าหลวงเก๋อส่งมาล้วนมีวรยุทธ์แก่กล้าทั้งสิ้น มิได้ด้อยไปกว่าเฉียวไป๋เลย

มือสังหารคนหนึ่งฟันโต๊ะที่ปลิวมาหาตน แล้วพุ่งไปหาเฉียวไป๋อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ใช้กระบี่ในมือแทงเข้าไปที่ไหล่ของเขา

“ช่วยด้วย! ใครก็ได้ มานี่เร็วเข้า...”

ป้าวซวนตะโกนขึ้นมา นางหวังให้แขกคนอื่นในโรงเตี๊ยมยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ

แต่แขกที่ขี้ขลาดกลัวปัญหาเหล่านั้นหนีกันไปตั้งนานแล้ว

เมื่อเห็นว่ามีมือสังหารแทงที่ต้นขาของเฉียวไป๋อีกครั้ง ป้าวซวนก็นึกขึ้นได้ทันทีว่าตอนที่หลิงอวี๋เตรียมยาแก้พิษให้ตนเมื่อคืน นางได้ให้ผงยาหนึ่งห่อไว้กับตนด้วย

หลิงอวี๋บอกว่าเป็นของดีที่ให้นางใช้หลบหนีเมื่อพบเจอพวกคนเลว

ป้าวซวนจึงมิคิดอะไรแล้ว นางหยิบมันออกมาแล้วพุ่งเข้าไป จากนั้นก็ยกมือขึ้นโปรยผงยาให้ลอยไปทางพวกมือสังหาร

“มีพิษ!”

มือสังหารที่พุ่งมาข้างหน้าชะงักไปทันที แล้วก้าวถอยหลังโดยมิรู้ตัว ป้าวซวนจึงรีบคว้าเฉียวไป๋แล้ววิ่งออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว

มือสังหารคนหนึ่งกระโดดออกมาจากหน้าต่าง แล้วพุ่งไปขวางทั้งสองคนเอาไว้

“เจ้ารีบไปเสีย มิต้องสนใจข้า!”

เฉียวไป๋รู้สึกกระวนกระวายจนตะโกนใส่ป้าวซวน ในใจของป้าวซวนก็เกิดความกลัวขึ้นมาเช่นกัน แต่นางก็ยังคงจับเฉียวไป๋ไว้แน่นมิปล่อยมือ

เฉียวไป๋รู้สึกทั้งซาบซึ้งและกังวล ตนอยู่กับนางมาเพียงสองวัน แต่เสี่ยวเฉ่าก็ยืนหยัดช่วยเหลือเขาถึงเพียงนี้ เช่นนั้นเขาจะมิปล่อยให้นางตายเด็ดขาด

เฉียวไป๋ผลักป้าวซวนอย่างแรง จากนั้นก็พุ่งเข้าหามือสังหารด้วยมือเปล่า แล้วเขาก็ตะโกนขึ้นมา “เจ้าอยากให้ข้าตายรึ ข้าก็จะมิทำตามที่เจ้าต้องการ มาดูกันว่าวันนี้ใครจะตายด้วยน้ำมือของใคร!”

เขาพุ่งไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง กระโจนเข้าใส่มือสังหารอย่างรวดเร็วด้วยท่าทีดุดัน

ในขณะนี้ความมุ่งมั่นที่จะปกป้องป้าวซวนได้กระตุ้นเลือดนักสู้ของเฉียวไป๋ เขาคิดเพียงอยากสังหารมือสังหารเหล่านี้ให้หมด เพื่อโอกาสในการมีชีวิตรอดเพื่อตัวเขาเองและป้าวซวน

มือสังหารทั้งสองดูเหมือนจะตกใจกลัว แล้วพวกเขาก็แสร้งทำท่าจะต่อสู้ จากนั้นก็ถอยกลับเข้าไปในห้อง ขณะที่เก๋อฮุ่ยหนิงกำลังจะไล่ตามพวกเขาเข้าไป เฉียวไป๋ก็ตะโกนขึ้นมา “อย่าเข้าไป อย่าไล่ตามพวกโจรที่จนตรอก ข้างในนั้นยังมีมือสังหารอยู่อีก...”

เฉียวไป๋ฝืนต่อมิไหวแล้ว เขาเสียเลือดไปมากทำให้เขาเวียนหัว เวลานี้เขากำลังฝืนอยู่

“คุณชายอย่าได้กังวล ข้าปกป้องตัวเองได้!”

เก๋อฮุ่ยหนิงแสร้งทำเป็นมิรู้จักเฉียวไป๋ แล้วหันกลับมาเอ่ยปลอบใจเขา ก่อนที่จะไล่ตามเข้าไป แต่พวกมือสังหารหนีออกไปทางหน้าต่างด้านหลังแล้ว

เก๋อฮุ่ยหนิงแอบยิ้ม นางแสร้งทำเป็นจะไล่ตามออกไป แล้วจื่ออวิ๋นก็ตะโกนขึ้นมาในเวลาที่เหมาะสมพอดี “คุณหนูสาม คุณชายพูดถูกเจ้าค่ะ อย่าได้ไล่ตามโจรที่จนตรอกเลย กลับไปให้นายท่านส่งคนไปจับพวกนั้นก็พอแล้ว!”

เก๋อฮุ่ยหนิงแสร้งทำเป็นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะยอมแพ้แล้วเดินออกมา

ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงดังมาจากด้านนอก “ทหารมาแล้ว...”

ปลอดภัยแล้ว!

เฉียวไป๋เองก็ฝืนมิไหว พลันหงายหลังล้มลงไป...