ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1856

หลิงอวี๋กำลังอยู่ดูแลฮูหยินผู้เฒ่าเก๋อ และคิดเรื่องที่จะไปเมืองหลวงแดนเทพ แล้วนางก็เห็นนางรับใช้คนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

“หมอเจียง น้องสาวของท่านกับคุณชายเฉียวเผชิญหน้ากับมือสังหาร คุณชายเฉียวได้รับบาดเจ็บสาหัส คุณหนูสามให้เชิญท่านไปดูเจ้าค่ะ!”

หลิงอวี๋ได้ยินดังนั้นก็ตกใจ จึงรีบให้แม่นมหลี่คอยดูแลฮูหยินผู้เฒ่าเก๋อ แล้วนางก็รีบตามนางรับใช้ไปยังเรือนที่เก๋อฮุ่ยหนิงอาศัยอยู่

ที่แขนของป้าวซวนเปื้อนไปด้วยเลือด และถูกพันแผลเอาไว้ลวก ๆ เมื่อนางเห็นหลิงอวี๋ ดวงตาของนางก็แดงก่ำแล้วน้ำตาไหลออกมาทันที

ก่อนหน้านี้มัวแต่ยุ่งอยู่กับการหลบหนี จนมิรู้จักกลัวอันตรายใด ๆ

แต่ยามนี้เมื่อนางเห็นหลิงอวี๋ผู้เป็นดั่งพี่สาวของตน ป้าวซวนก็รู้สึกกลัวขึ้นมา

“น้องหญิง เจ้ามิเป็นไรใช่หรือไม่?”

หลิงอวี๋ประคองป้าวซวนแล้วตรวจดูอาการของนางอย่างกระวนกระวาย ป้าวซวนส่ายหัวพลางสะอื้นเอ่ย “ข้ามิเป็นไร คุณชายเฉียวได้รับบาดเจ็บหนักกว่าข้า เจ้าไปดูอาการเขาก่อนเถิด!”

เก๋อฮุ่ยหนิงก็ลุกขึ้นมาจากข้างเตียง แล้วตะโกนออกมา “หมอเจียง เจ้ารีบมาดูคุณชายเฉียวเร็วเข้า เขาได้รับบาดเจ็บหลายจุด มิรู้ว่าชีวิตของเขาตกอยู่ในอันตรายหรือไม่!”

หลิงอวี๋เองก็มิสนใจจะซักถามป้าวซวนว่าเผชิญหน้ากับมือสังหารได้อย่างไร แล้วนางก็รีบเดินไปตรวจเฉียวไป๋อย่างรวดเร็ว

หลังจากตรวจดูแล้ว เฉียวไป๋มีบาดแผลตามร่างกายหลายจุด แต่ล้วนมิใช่บาดแผลที่ถึงแก่ชีวิต มีบาดแผลสองจุดที่ค่อนข้างใหญ่ และจำเป็นจะต้องเย็บ

หลิงอวี๋รีบให้เก๋อฮุ่ยหนิงหาเข็มกับด้ายมา แล้วนางก็จัดการบาดแผลให้เฉียวไป๋

กระทั่งทำเสร็จแล้ว เก๋อฮุ่ยหนิงก็เอ่ยอย่างใส่ใจ “ส่วนที่เหลือให้ข้าจัดการเถิด เจ้าไปดูน้องสาวของเจ้าก่อนไป!”

หลิงอวี๋เองก็มิได้คิดอะไรมาก จึงออกมาทำแผลให้ป้าวซวนใหม่อีกครั้ง จากนั้นจึงได้มีเวลาถามป้าวซวนว่าไปเผชิญหน้ากับมือสังหารได้อย่างไร

ป้าวซวนจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง หลังจากหลิงอวี๋ฟังแล้ว ก็ยังคิดว่าเก๋อฮุ่ยหนิงไปแจ้งป้าวซวนว่าตนจะอาศัยอยู่ที่บ้านตระกูลเก๋อ แล้วจึงบังเอิญไปช่วยเหลือป้าวซวนกับเฉียวไป๋ไว้พอดี

นางมิเคยคิดว่า ทั้งหมดนี้จะเป็นการกำกับและแสดงเองโดยเก๋อฮุ่ยหนิง

“หมอเจียง เจ้าพาน้องสาวเจ้าไปพักผ่อนเถิด ส่วนคุณชายเฉียวผู้นี้ ข้าจะให้คนดูแลเขาเอง!”

ในกลางดึกของทุกวัน เมื่อทุกคนหลับสนิทแล้วหลิงอวี๋หลับตาลงก็จะเห็นภาพที่จ้าวหรุ่ยหรุ่ยต่อยเตะตน ชีวิตน้อย ๆ นั้นถูกเตะจนตายไปเช่นนี้

เมื่อใดก็ตามที่หลิงอวี๋นึกถึงภาพนั้น นางก็จะรู้สึกหัวใจสลาย ความเจ็บปวดในใจนี้ยิ่งใหญ่ยิ่งกว่าความเจ็บปวดทางร่างกายเสียอีก

นางจดจำความรู้สึกของเลือดสด ๆ ที่ไหลอยู่ใต้ร่างได้อย่างชัดเจน และยังจำได้ดีด้วยว่าลูกค่อย ๆ จากไปจากร่างกายของตนทีละน้อย

นางมิพูดออกไป ก็มิได้หมายความว่านางจะมิเจ็บปวด!

นางเพียงแค่ระงับความเจ็บปวดนี้ไว้ส่วนลึกในใจ และมิกล้าที่จะระบายมันออกมา

นางมิกล้าร้องไห้ เพราะนางรู้ว่าหากตนร้องไห้แล้วจะต้องทรุดไป

นางยังต้องล้างแค้นให้กับลูกของตน และยังต้องทำให้จ้าวหรุ่ยหรุ่ยได้สัมผัสความรู้สึกตายทั้งเป็น!

ดังนั้น นางจึงยอมให้ความเกลียดชังอยู่แค่ในใจของตนเท่านั้น และให้ความเกลียดชังนั้นเป็นแรงสนับสนุนให้นางมีชีวิตอยู่ต่อไป!