ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1858

สองพี่น้องเจียงคือผู้ช่วยชีวิตที่สำคัญที่สุดของเฉียวไป๋ เมื่อเฉียวไป๋รู้ว่าพวกนางเองก็จะติดตามตระกูลเก๋อไปเมืองหลวงแดนเทพด้วย ก็แสดงว่าเมื่อถึงเมืองหลวงแดนเทพ เขาก็สามารถมอบเรือนสี่ประสานให้กับทั้งสองคนได้

หลิงอวี๋ได้ยินคำพูดนี้ก็มิได้รู้สึกอะไร ทั้งยังเอ่ยเยาะเย้ยออกไป “รอให้ไปถึงเมืองหลวงแดนเทพก่อนแล้วค่อยว่ากันเถิด! ตอนนี้แม้แต่เงินค่าอาหารกับอาภรณ์ของเจ้าก็ยังได้รับจากตระกูลเก๋อเปล่า ๆ เลย!”

“แล้วเจ้ามาบอกว่าจะมอบเรือนสี่ประสานให้พวกเรา ข้าจะเชื่อได้อย่างไรเล่า!”

จากนั้นหลิงอวี๋ก็นำกริชของเฉียวไป๋ออกมาโบกไปที่เฉียวไป๋ พร้อมกับเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม “หากเจ้ามีเงิน ก็มาแลกกริชนี้กลับไปก่อนเถิด!”

เฉียวไป๋พูดมิออกไปในทันที แล้วจ้องมองหลิงอวี๋อย่างหดหู่ จากนั้นก็เอ่ยอย่างมิพอใจ

“เจ้ามันมิรู้จักแยกแยะของดี เจ้ามิรู้หรอกว่ามูลค่าของกริชเล่มนี้นั้นสามารถซื้อเรือนสี่ประสานได้ถึงสิบหลังเชียว! หากเจ้ามิเชื่อก็รอไปถึงที่เมืองหลวงแดนเทพ จากนั้นเจ้าก็ไปหาคนที่รู้จักของดีมาดูสักหน่อยก็รู้แล้ว!”

ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยยิ้มแย้มกันอยู่ เก๋อฮุ่ยหนิงก็เดินเข้ามา หลิงอวี๋จึงเก็บกริชเล่มนั้นกลับไปที่เอว

แต่เก๋อฮุ่ยหนิงผู้มีดวงตาแหลมคมได้เห็นแล้วว่า กริชเล่มนั้นมิใช่สิ่งที่หลิงอวี๋จะมีครอบครองได้

สีหน้าของนางจึงเปลี่ยนไปเล็กน้อย

หลายวันมานี้นางพยายามดูแลเฉียวไป๋อย่างเต็มที่โดยตลอด แต่เฉียวไป๋ก็สุภาพกับนางอยู่เสมอ และมิเคยพูดอะไรที่เกินขอบเขตกับนางเลยแม้แต่คำเดียว

ทว่าสำหรับพี่น้องเจียง เฉียวไป๋กลับสนิทกับพวกนางมาก

หรือว่าคนประเภทที่เฉียวไป๋ชอบจะเป็นคนเช่นหมอเจียง?

เก๋อฮุ่ยหนิงมองพิจารณาหลิงอวี๋อย่างเงียบ ๆ หลิงอวี๋รูปร่างหน้าตาธรรมดา ใบหน้าของนางก็ไม่มีอะไรที่โดดเด่นเลย

แต่สตรีผู้นี้มีทักษะการแพทย์ที่ยอดเยี่ยม อีกทั้งยังมีบุคลิกบางอย่างที่มิอาจอธิบายได้

เหมือนกับเมื่อครั้งเผชิญหน้ากับท่านพ่อและท่านย่าของตน คนทั่วไปก็มักจะรู้สึกกลัว แต่หลิงอวี๋กลับแตกต่างออกไป นางไม่มีร่องรอยของความขลาดกลัวอยู่เลยแม้แต่น้อย

กริชเล่มนี้ทำให้เก๋อฮุ่ยหนิงรู้สึกวิกฤตขึ้นมาแล้ว

เฉียวไป๋คือสะพานไปสู่อำนาจของนาง นางไม่มีทางยอมให้ใครหน้าไหนมาทำให้ตนต้องเสียเรื่องแน่

“หมอเจียง กริชของเจ้าดูมีมูลค่ามาก ให้ข้ายืมดูหน่อยได้หรือไม่?”

นางมิรู้ว่าเฉียวไป๋มอบกริชหงส์ให้กับหลิงอวี๋เป็นค่ารักษาเพราะว่าเขาไม่มีเงิน นางคิดว่าเฉียวไป๋มอบสมบัติตกทอดของตระกูลชิ้นนี้ให้กับหลิงอวี๋เพื่อเป็นของแทนใจ

ชั่วขณะหนึ่งเก๋อฮุ่ยหนิงอยากจะใช้กริชเล่มนี้แทงหลิงอวี๋ให้ตายไปเสีย แต่ภายนอกนางก็ยังคงสงบนิ่งราวกับสายน้ำ จากนั้นนางก็ส่งกริชหงส์นั้นให้กับหลิงอวี๋

“กริชที่ล้ำค่าเช่นนี้ หมอเจียง เจ้าต้องรักษาไว้ให้ดี!”

หลิงอวี๋รับมาแล้วเก็บกลับที่เอวของนาง นางมิได้โลภในความล้ำค่าของกริชหงส์ แต่กริชหงส์เล่มนี้คมมาก ในตอนนั้นที่ทำการผ่าตัดให้ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลเก๋อ นางก็ใช้กริชหงส์นี้เป็นมีดผ่าตัด...

บางทีการไปที่เมืองหลวงแดนเทพครั้งนี้ก็อาจจะได้ใช้ รอจนในภายภาคหน้ามิจำเป็นต้องใช้แล้ว นางค่อยส่งคืนให้เฉียวไป๋แล้วกัน!

เก๋อฮุ่ยหนิงยิ้มแล้วคุยกับทั้งสองคนอยู่สักพัก จากนั้นนางก็หาข้ออ้างออกไป

และเมื่อออกมาจากเรือน สีหน้าของเก๋อฮุ่ยหนิงก็เปลี่ยนเป็นความเศร้าหมองในทันที

หมอเจียงผู้นี้ ตนไม่มีทางยอมให้นางติดตามพวกเขาไปที่เมืองหลวงแดนเทพเป็นอันขาด

หากยังให้เฉียวไป๋ติดต่อกับนางบ่อย ๆ อีก เช่นนั้นตนก็คงมิได้เรื่องอะไรเป็นแน่ นางต้องหาทางกำจัดหลิงอวี๋โดยมิทำให้เฉียวไป๋สงสัย...