ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1864

เซียวหลินเทียน ปี้ซงและเผยอวี้กำลังต่อสู้อยู่กับพวกบุรุษชุดดำ ก็พลันรู้สึกว่ารอบ ๆ ตัวมีลมพัดอย่างแรง และใบไม้เหล่านั้นก็พัดมาทางหัวพวกเขา

สนามแม่เหล็กที่มีพลังมหาศาลนั้นสั่นสะเทือนไปจนทั่วบริเวณ

เซียวหลินเทียนรีบมองไปทันที แล้วก็เห็นว่าพลังลมแห่งการปะทะกันของหวงฝู่หลินกับฝูหยางกลางอากาศนั้น เป็นแสงสีเขียวและสีน้ำเงินเกี่ยวพันกันไปมา แยกมิออกว่าใครเป็นใคร

เมื่อครู่ฝูหยางเรียกชื่อของหวงฝู่หลินออกมา เมื่อเซียวหลินเทียนได้ยินดังนั้น เขาก็เข้าใจขึ้นมาในทันที ที่แท้บุรุษชุดขาวที่ดูราวกับเซียนผู้นี้ก็คือ เจ้าวังหวงฝู่แห่งวังเทพบนภูเขาหิมะนี่เอง

ก่อนหน้านี้หลิงอวี๋เคยถูกเขาขังอยู่ที่วังเทพ

เซียวหลินเทียนไม่มีเวลาที่จะตำหนิหวงฝู่หลินแล้ว การโจมตีรุนแรงของพวกบุรุษชุดดำทำให้เขามิสามารถรับมือได้

เซียวหลินเทียนยังต้องดูแลเผยอวี้ที่มีพลังมิสูงด้วย เขาจึงเหลือบมองไปแล้วพยายามจัดการกับพวกมือสังหารอย่างเต็มที่

นับตั้งแต่ที่เซียวหลินเทียนได้กระบี่คุนอู๋มา และได้เรียนรู้วิชากระบี่จากลวดลายบนกระบี่มาระยะหนึ่งแล้ว วรยุทธ์ของเขาก็พัฒนาขึ้นอย่างมาก

เขายกกระบี่ขึ้นมาพร้อมใช้วิชากระบี่คุนอู๋ เขาได้เปรียบขึ้นมาในทันที พวกมือสังหารเหล่านั้นล้วนถูกบีบให้พากันล่าถอยไป

อีกทั้งเซียวหลินเทียนยังตัดแขนของมือสังหารคนหนึ่งด้วย

อีกด้านหนึ่ง หวงฝู่หลินก็ได้เปรียบอยู่เช่นกัน แสงสีม่วงของเขาบีบให้แสงสีเขียวของฝูหยางสั้นลงไปเรื่อย ๆ แล้ว

ในขณะที่ฝูหยางต้านมิไหว พลางเลือดไหลออกมาจากปากและจมูกของเขา...

ขอเพียงหวงฝู่หลินออกแรงโจมตีเข้าไปอีก ฝูหยางก็จะพ่ายแพ้ไป

แต่ในขณะนั้นเอง หวงฝู่หลินก็รู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมา เมื่อรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ก็มีร่างหนึ่งมาที่ข้างหลังเขาโดยมิให้สุ้มให้เสียง แล้วยกมือขึ้นตีไปบนหลังของเขา...

หวงฝู่หลินรู้สึกได้ถึงแรงลมที่พัดเข้ามา แต่ตรงหน้าเขามีฝูหยางอยู่ หากเขาหันกลับไปจัดการกับผู้ที่ลอบโจมตี ตนก็อาจจะถูกฝูหยางทำให้บาดเจ็บเช่นกัน

หวงฝู่หลินแข็งใจ แล้วโจมตีออกไปอย่างรุนแรง

จากนั้นฝูหยางก็กรีดร้องออกมา ร่างลอยถอยหลังและกระอักเลือดออกมากลางอากาศ

จากนั้นหวงฝู่หลินก็ทยานเข้าไปหามหาปราชญ์

“พลังใกล้จะหมดลงแล้ว ยังจะกล้าทำตัวแข็งกร้าวอยู่อีก!”

มหาปราชญ์ยิ้มอย่างดูถูก ฝ่ามือที่เขาใช้ลอบโจมตีหลินหวงฝู่เมื่อครู่นั้น เขาใช้กำลังภายในอย่างเต็มที่ เขามิเชื่อว่าหลินหวงฝู่จะทนการโจมตีสามครั้งของเขาได้

“สิ่งที่ข้าเกลียดที่สุดคือคนชั่วช้าไร้ยางอายเช่นเจ้า ที่รู้จักแต่การลอบโจมตีจากด้านหลังเท่านั้น!”

หวงฝู่หลินแค่ต้องการเวลาเล็กน้อยให้เหวินเหรินจิ้นหลบหนีไปเท่านั้น สำหรับตัวเขา หากเอาชนะมิได้ค่อยหนีไปก็ยังมิสาย

แต่หวงฝู่หลินประเมินอาการบาดเจ็บของตนสูงเกินไป หากเขามิได้รับบาดเจ็บ ก็ยังสามารถต่อสู้กับมหาปราชญ์ได้อีกหลายสิบกระบวนท่า

แต่ตอนนี้เขาถูกมหาปราชญ์ทำให้บาดเจ็บไปแล้ว เมื่อออกแรงโจมตีไปก็รู้สึกได้ว่าอวัยวะภายในเจ็บปวดอย่างรุนแรง...

กระทั่งปะทะกับพลังฝ่ามือของมหาปราชญ์ หวงฝู่หลินรู้สึกราวกับว่า มีมือขนาดใหญ่มาตีเข้าที่หน้าอกของตน และซี่โครงของเขาก็หักไปสองซี่ จากนั้นเขาก็ถูกมหาปราชญ์โจมตีอีกครั้งจนตกลงมาจากหลังคา...