ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1882

ในขณะที่หลิงอวี๋กำลังคิดเช่นนี้ ในหัวก็ปรากฏวิธีการรักษาเกี่ยวกับโรคตาหลากหลายวิธีขึ้นมา

นางมีความมั่นใจเพิ่มขึ้นทันที จึงก้าวไปเรียกเขา “พี่ชาย ข้ามีทักษะการแพทย์อยู่บ้าง มิทราบว่าโรคตาของฮูหยินเว่ยที่เจ้าพูดถึงมีอาการอย่างไรหรือ บางทีข้าอาจจะช่วยรักษาโรคนี้ให้นางได้!”

ลูกหาบผู้นั้นมองหลิงอวี๋ และเห็นว่านางสวมอาภรณ์ธรรมดา ๆ เขาจึงส่ายหัวแล้วเอ่ยออกมา “หากเจ้ามีทักษะการแพทย์เพียงเล็กน้อยก็ช่างเถิด โรคตาของฮูหยินเว่ยนั้นมิได้รักษาง่ายถึงเพียงนั้น นางหาหมอมาหลายคนแต่ก็ล้วนจนปัญญาที่จะรักษาทั้งสิ้น เจ้าอย่าไปให้เสียเวลาเลย!”

หลิงอวี๋จึงเอ่ยขึ้นมาอย่างดื้อรั้น “หากมิลองแล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าข้าทำมิได้! พี่ชาย เจ้าพาข้าไปเถิด หากข้ารักษาฮูหยินเว่ยได้ เจ้าเองก็จะได้รางวัลเช่นกัน!”

ลูกหาบนึกถึงเงินสิบตำลึงที่ฮูหยินเว่ยมอบให้ตน แล้วก็คิดว่าคนจิตใจดีถึงเพียงนั้นมิควรตาบอดไปเช่นนี้

เขาจึงตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้วเอ่ยออกไป “ได้ ข้าจะพาเจ้าไป!”

ผู้รอบรู้รีบตามไปอย่างรวดเร็ว เขาเองก็ได้ยินบทสนทนาของพวกลูกหาบเช่นกัน

หากน้องชายที่เพิ่งรู้จักกันใหม่ผู้นี้สามารถรักษาโรคตาของฮูหยินเว่ยได้จริง ๆ เช่นนั้นเขาก็สามารถใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้แล้วเดินทางไปเมืองหลวงแดนเทพด้วยกันได้

“น้องชาย ข้าจะบอกเจ้าว่า ฮูหยินเว่ยผู้นี้เป็นภรรยาคนแรกของแม่ทัพเว่ยแห่งเมืองหลวงแดนเทพ ตอนนี้แม่ทัพเว่ยเป็นหนึ่งในสี่แม่ทัพใหญ่ของราชวงศ์ ดำรงตำแหน่งสูงและมีอำนาจมากด้วย!”

พูดมาถึงตรงนี้ ผู้รอบรู้ก็ขยับเข้าไปใกล้หลิงอวี๋ แล้วกระซิบ “หากเจ้าสามารถรักษาฮูหยินเว่ยให้หายได้ พวกเราก็จะไปที่เมืองหลวงแดนเทพได้โดยมิต้องกังวลแล้ว แต่ก็มิแน่ว่าจะเป็นเรื่องดี!”

“เจ้ารู้หรือไม่ว่า แม่ทัพเว่ยได้แต่งงานที่เมืองหลวงแดนเทพอีกครั้งแล้ว อีกทั้งยังแต่งงานกับนางในฐานะฮูหยินของแม่ทัพด้วย คนที่เขาแต่งงานด้วยคือท่านหญิงชิงชิง บุตรีคนโตของหลงหมิงเจ้าแห่งทะเลผู้เป็นบุตรชายของมหาเทพหลง”

“หลายปีมานี้แม่ทัพเว่ยอาศัยความสัมพันธ์นี้ในการก้าวหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว การเดินทางไปหาสามีของฮูหยินเว่ยในครั้งนี้ ต้องทำให้ท่านหญิงชิงชิงมิพอใจอย่างแน่นอน เพราะนางเคยบอกคนนอกว่าภรรยาคนแรกของแม่ทัพเว่ยตายไปหลายปีแล้ว!”

หลิงอวี๋ได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไป แต่จากนั้นความโกรธก็พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ

แม่ทัพเว่ยผู้นี้เป็นบุรุษเลวทราม ตนเองหาความเพลิดเพลินอยู่ที่เมืองหลวงแดนเทพ ใช้ชีวิตหรูหราฟุ้งเฟ้อ แต่กลับมิสนใจความเป็นความตายของภรรยาและลูก ทั้งทำลายชีวิตของฮูหยินเว่ย

หากว่าเขามีความรับผิดชอบในฐานะบุรุษสักนิด หากมิชอบฮูหยินเว่ยก็ควรหย่าร้างกันไป แล้วรักใครชอบใครก็ไปหาคนนั้น

แต่การไปครั้งนี้ฮูหยินของตนจะมีเรื่องร้ายมากกว่าเรื่องดี ดังนั้นแม้ว่าจะมีความหวังเพียงเล็กน้อย เฉี่ยวอวี้ก็มิอยากยอมแพ้ นางจึงเชิญหลิงอวี๋กับผู้รอบรู้ขึ้นมาบนเรือ

“หมออวี๋ พวกท่านนั่งรอสักครู่ ข้าจะไปเชิญฮูหยินออกมา!”

เฉี่ยวอวี้ขึ้นไปเชิญฮูหยินเว่ยที่ห้องบนชั้นสอง หลิงอวี๋เห็นว่าเรือลำนี้มีเพียงสองชั้น และนางก็มิรู้ว่าฮูหยินเว่ยจะอนุญาตให้ตนกับผู้รอบรู้ขึ้นเรือไปด้วยหรือไม่

ขณะที่นางกำลังคิดอยู่นั้น หลิงอวี๋ก็เห็นเด็กชายรูปงามอายุประมาณเจ็ดขวบ เขากำลังช่วยประคองฮูหยินอายุยี่สิบกว่าคนหนึ่งเดินออกมาจากท้องเรือ

ฮูหยินเว่ยสวมชุดกระโปรงสีน้ำเงิน ดูเรียบง่ายและสง่างาม

นางมีใบหน้ารูปไข่ มีลักยิ้มคู่หนึ่งที่แก้ม คิ้วยาวสีดำขลับและโค้ง ดูงดงามราวกับภาพวาด

กิริยามารยาทของนางดูสงบและงดงามราวกับกล้วยไม้ในหุบเขา ดูท่าทางสุภาพและสง่างาม แต่ทว่าดวงตาที่ควรจะเปล่งประกายคู่นั้น กลับมีร่องรอยของความเศร้าหมองอยู่...